ตอนที่ 270 หยินหยาง
ภายในห้องเก็บฟืนอันอึดอัดคับแคบ เด็กชายที่ถูกมัดติดกับเสาถูกพ่อแม่ของตนทรมานจนกรีดร้องไม่หยุด น้ำเสียงนั้นน่าเวทนายิ่งนัก แม้กระทั่งหลี่ฮั่วหวังก็ยังรู้สึกตัดใจไม่ลง
ครู่ต่อมา คีมเหล็กที่ดึงรั้งอยู่ก็คลายออกในที่สุด ศีรษะของเด็กชายพับเอียงไปข้างหนึ่ง ฉวยช่วงพักอันหาได้ยากนี้หอบหายใจเฮือกใหญ่
จากนั้นสามีภรรยาที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราคู่นี้ก็รีบย่อตัวลง พินิจดูท่อนล่างของลูกชายอย่างละเอียด
“เป็นอย่างไรบ้าง ได้ผลหรือไม่”
เมื่อได้ยินหญิงผู้นั้นถาม ชายคนนั้นก็ใช้นิ้วทาบวัดดูสองสามครั้งอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าหดหู่ “ไม่ได้การ ปล่อยไว้นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว ต้องใส่กุญแจ มิเช่นนั้นจะสายเกินไป!”
เด็กน้อยที่ผมทั้งหัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งสุดตัว รีบอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ท่านพ่อ ข้าไม่ใส่กุญแจ ข้าไม่ใส่กุญแจ!”
ชายคนนั้นก็ตัดใจไม่ลงเช่นกัน ทว่าสุดท้ายเขาได้แต่ถอนหายใจยาว ใช้มือลูบท้ายทอยลูกเบาๆ
“จิ่งเอ๋อร์เด็กดี ลูกผู้ชายไม่กลัวเจ็บ ใส่กุญแจแล้วก็หาย ใส่กุญแจอย่างมากก็แค่เจ็บหน่อย แต่ถ้าของสำคัญหายไป ภายหน้าเจ้าจะไม่นับเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ”
“งั้นข้าไม่เป็นผู้ชายแล้ว! ข้าไม่เป็นผู้ชายแล้ว!!” เด็กชายราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ ตะโกนใส่พ่อแท้ๆ ของตนไม่หยุด
เมื่อได้ยินลูกชายร้องเช่นนั้น ชายคนนั้นก็ทำสีหน้าตัดใจไม่ลงอย่างยิ่ง ทว่าทั้งที่น้ำตายังไหลริน เขากลับหันไปหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งบนพื้นข้างตัวขึ้นมา
กล่องถูกเปิดออก แม่กุญแจเงินทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่มีโซ่เงินคล้องอยู่ถูกเขาหยิบออกมา
“ท่านพ่อ!! ท่านพ่อ!! อย่านะ!!” เด็กชายแผดร้องอย่างสิ้นหวังเมื่อรู้ว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสกำลังจะมาถึง
ขณะที่หัวกุญแจอันแหลมคมนั้นเข้าใกล้ขึ้นทุกที ประตูห้องเก็บฟืนก็พลันถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมกระโชกหอบหนึ่งพัดกรูเข้ามา ทำเอาคนทั้งสามในห้องลืมตาไม่ขึ้น
ชายที่ถือกุญแจอยู่รู้สึกถึงภยันตรายจึงหันขวับกลับมา กางแขนทั้งสองออกขวางหน้าลูกกับภรรยาไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ใคร! ใครกัน! คนมา! รีบมาเร็ว!! มีคนลอบสังหารข้า!”
ไม่นานหลังเสียงร้อง มือปราบชุดเขียวหลายนายก็รีบรุดเข้ามา พวกเขาถือดาบตรงในมือพลางประสานมือคำนับชายคนนั้น “ใต้เท้าหยาง เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
หยางหงจื้อนายอำเภอผี่ยกมือสั่นเทาชี้ไปยังประตูห้องเก็บฟืนที่เปิดอ้าด้วยความหวาดกลัว “ประตูนี้จู่ๆ ก็เปิดออก มันมาแล้ว!
สิ่งนั้นมันมาแล้ว!!”
บนถนนอันเงียบเหงา หลี่ฮั่วหวังเดินกลับด้วยสีหน้าพิลึก เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเห็น ในหัวก็ยุ่งเหยิงไปหมด ปากพึมพำซ้ำไปซ้ำมา “พวกเขา..... พวกเขา...”
ในเวลานั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากในลานบ้านข้างทางอีก เขาเข้าสู่สภาวะล่องหนทันที ข้ามกำแพงด้านข้างไป แล้วใช้นิ้วเจาะกระดาษหน้าต่างอีกบานหนึ่ง
ไม่นานนัก หลี่ฮั่วหวังก็เห็นชายผอมกะหร่องคนหนึ่งในห้อง เขานั่งอยู่ริมเตียงเพียงครึ่งก้น พลางเงยศีรษะขึ้นดึงเสื้อผ้าบนตัวออก เผยให้เห็นเรือนร่างอันเปลือยเปล่าต่อหน้าสตรีที่อยู่เบื้องหน้าราวกับค้างคาวที่ถูกผ่าชำแหละ
สีหน้าของชายผู้นั้นดูหวาดหวั่นยิ่งนัก ประหนึ่งกำลังรอรับคำพิพากษาสุดท้าย “ภะ-ภรรยา เป็นอย่างไรบ้าง มันเล็กลงหน่อยหรือไม่”
หญิงผู้นั้นพิจารณาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน กล่าวด้วยน้ำเสียงลังเลไม่มั่นใจว่า “พ่อบ้าน ข้าคิดว่า... น่าจะมิได้เล็กลงนะ”
ใครจะรู้ว่าเมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายผู้นั้นกลับระเบิดออกมาทันที น้ำเสียงพลุ่งพล่าน “โกหก!! ข้าวัดแล้ว จบกัน จบกันแล้ว เอาเชือกมัดไว้ก็ไม่ได้ผล! ข้ากำลังจะกลายเป็นขันที!”
เมื่อได้ยินสามีพูดเช่นนั้น หญิงผู้นั้นก็อดลนลานไม่ได้ “จะ... แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า เอาเชือกมัดไว้แล้วยังไม่ได้ผลอีกรึ”
ชายผู้สิ้นหวังเมื่อได้ยินดังนี้ ก็พลันโถมตัวกดภรรยาของตนลงกับพื้นดั่งเสือหิวตะครุบเหยื่อ สีหน้าแปรเปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นความโกรธแค้นปนชอกช้ำ
“แม่มันเถอะ! ไม่ได้การ! ข้ายังไม่มีลูกชายเลย! เจ้าต้องรีบคลอดลูกชายให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเข้าใจว่าพวกเขากำลังทำสิ่งใด ประกอบกับนึกถึงเด็กชายที่ถูกมัดอยู่กับเสาเมื่อครู่ หลี่ฮั่วหวังก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าพิลึก
“ที่แท้คนทั้งอำเภอผี่กำลังกลัว..... มิน่าเมื่อครู่ถึงต้องใช้โซ่ดึงไว้ แต่นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง”
ทันใดนั้น เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง “เดี๋ยวก่อน นี่มัน..... จริงหรือหลอกกันแน่”
“โอ๊ย! พ่อบ้าน ท่านทำข้าเจ็บ ตรงนี้ยังล็อกอยู่นะ!” เสียงร้องเจ็บของหญิงผู้นั้นทำให้หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองในห้องอีกครั้ง
ก้อนเนื้อขาวโพลนสองร่างที่กอดรัดพัวพันกันอยู่นั้นไม่มีสิ่งใดน่าดู หลี่ฮั่วหวังสังเกตเห็นโซ่ที่พันอยู่ตรงขอบหน้าอกของหญิงผู้นั้น
เมื่อเทียบกับโซ่เงินก่อนหน้านี้ บ้านหลังนี้ทำได้เพียงใช้โซ่เหล็กเท่านั้น
โซ่อันแหลมคมนั้นรัดหน้าอกของนางไว้แน่นขนัด ฝืนดึงรั้งทรวงอกของอีกฝ่ายเอาไว้ ผิวหนังส่วนที่สัมผัสกับโลหะถูกเสียดสีจนเลือดออกแล้ว
ส่วนโซ่ที่ถูกเลือดกัดกร่อนก็ขึ้นสนิมเกรอะกรัง จะกล่าวว่าสิ่งนี้คือเครื่องทรมานก็ไม่เกินจริง
เห็นภาพนี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็รู้ในที่สุดว่ากลิ่นเลือดกับกลิ่นสนิมเหล็กบนตัวสตรีผู้นั้นมาจากไหน เพื่อไม่ให้อวัยวะของตนหดกลับเข้าไป พวกเขาจึงใช้กุญแจล็อกเอาไว้
“พ่อบ้าน ท่านอย่าได้ตื่นตระหนกไปเลย ท่านดูข้าสิ พอเอาโซ่ล็อกไว้แล้ว มันก็จะไม่หดเข้าไปด้านใน ท่านก็เอาโซ่มามัดไว้เหมือนอย่างข้าเถิด”
“ผู้ชายก็ดึง ผู้หญิงก็ดึง พวกเขาไปเจออะไรมากันแน่ถึงได้เป็นแบบนี้” ใจของหลี่ฮั่วหวังเริ่มหนักอึ้ง ความเปลี่ยนแปลงอันพิลึกนี้ แม้แต่คนที่ผ่านโลกมามากอย่างเขาก็ไม่เคยพบเห็น
แม้ยามนี้จะรู้แล้วว่าคนในอำเภอผี่หวาดกลัวสิ่งใด ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ยังเหมือนแมลงวันไร้หัว ไม่รู้ว่าต้นเหตุคืออะไรกันแน่
หากเป็นเรื่องอื่น เขายังพอหาทางสะสางได้ ทว่าเรื่องที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ กระทั่งเป้าหมายสักเป้าเขาก็ยังหาไม่พบ
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่บนหลังคา กวาดสายตามองรอบอำเภอผี่อันเงียบเหงาวังเวงรอบหนึ่ง ปลายเท้าถีบลงบนแผ่นกระเบื้อง พุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมทันที
“จะมัวชักช้าไม่ได้แล้ว ใครจะไปรู้ว่ามันเกิดจากอะไร ต้องรีบหาต้นเหตุให้เจอ!!”
ยามนี้ทั่วทั้งอำเภอผี่ในสายตาของหลี่ฮั่วหวังเต็มไปด้วยกับดักทุกหนแห่ง แม้จะต้องใช้วิธีการที่ไม่ธรรมดาอยู่บ้าง ก็ยังดีกว่านั่งรอความตายต่อไปเช่นนี้
ชัดๆ อยู่ว่าคนในอำเภอผี่รู้อะไรบางอย่าง ทว่ากลับไม่ยอมบอกเขา ในเมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้ไม้แข็ง
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งก้าวเข้าโรงเตี๊ยม ก็เห็นคณะสกุลลวี่อาศัยโถงใหญ่ที่ว่างเปล่าของโรงเตี๊ยมขับร้องงิ้วสัปดนขึ้นมา
แม้ผู้คนจะไม่มาก ทว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนดูอยู่
โก่วหวาที่กำลังนั่งไขว่ห้างกอดหญิงใบหน้ารูปผลสาลี่พลางดูงิ้วสัปดนอยู่ พอเห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามาก็โบกไม้โบกมือทักทายมาทางนี้ “ศิษย์พี่หลี่ รีบมาเร็วเข้าขอรับ งิ้วของคณะสกุลลวี่นี่น่าสนใจขึ้นมากเลยทีเดียว!”
หลี่ฮั่วหวังปรายตามองแวบหนึ่ง หันหลังเดินตรงไปยังห้องพักของตน น้ำเสียงแฝงไอเย็นเยียบไว้จางๆ “โก่วหวา ให้เสี่ยวเอ้อร์มาพบข้าที่ห้องที”
“เอ๊ะ! ได้เลยขอรับ!”
กำลังโหลดความเห็น...