ตอนที่ 269 ความหวาดกลัว
ภายใต้สายตาตกตะลึงของลวี่จวี่เหรินและหลัวเจวียนฮัว ร่างของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน
เขาที่มีสีหน้าเคร่งขรึมปรายตามองเงินในมือของอีกฝ่าย พลางเอ่ยปากว่า “ดูจากท่าทางแล้ว เขาคงถูกคนข่มขู่มา เอาเถอะ ไม่มีเรื่องของเจ้าแล้ว”
พูดจบ เขาก็หมุนตัวผลักประตูเดินออกไป
หลี่ฮั่วหวังผลักประตูออกไป ซ่อนสีสันของร่างเงาลงใต้ดินอีกครา แล้วย้อนกลับไปยังห้องของพ่อครัว
อีกฝ่ายไม่ต่างไปจากเมื่อครู่ ยังคงเอาผ้าห่มห่อตัวไว้ ตัวสั่นงันงกพลางชะเง้อมองหน้าต่างกระดาษรอบด้าน ราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งใดอยู่
เมื่อเทียบกับสตรีผู้นั้น ความต่างที่เด่นชัดที่สุดก็คือบนตัวเขาไม่มีกลิ่นคาวเลือดแม้แต่น้อย
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังแอบดูอยู่นั้น จู่ๆ พ่อครัวก็ยกมือทั้งสองขึ้นแล้วล้วงเข้าไปในกางเกงบุฝ้ายของตน ควานไปมาด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง
เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ขมวดคิ้วแน่น หมุนตัวผละจากไป
คราวนี้เขาไปหาเสี่ยวเอ้อร์ ทว่าอีกฝ่ายกลับเช็ดโต๊ะอย่างลุกลี้ลุกลน พลางเหลียวมองไปยังห้องพักของคณะสกุลลวี่เป็นระยะ
คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าคนนั้นพูดไม่ผิด คนในอำเภอผี่ล้วนมีท่าทางลนลานระแวงภัย อีกทั้งสีหน้าก็ย่ำแย่กันทุกคน
เมื่อเห็นว่าในโรงเตี๊ยมแห่งนี้หาข้อมูลที่ต้องการไม่ได้ หลี่ฮั่วหวังจึงก้าวออกไปนอกโรงเตี๊ยมท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ
ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ชายชราผู้หนึ่งที่สวมเสื้อฟาง เท้าสวมเกี๊ยะไม้ ศีรษะสวมงอบก็เดินสวนมา
ยามที่สายตาของเขาเบนมายังทิศทางที่หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ ดวงตาก็พลันเบิกกว้างจนถึงขีดสุด พร้อมกับส่งเสียงหวีดร้องโหยหวนสะเทือนขวัญ ตาเหลือกค้างแล้วล้มพับหมดสติจมน้ำฝนไปในทันที
“เขามองเห็นฉันงั้นเหรอ เขาเห็นฉันได้ยังไงกัน” หลี่ฮั่วหวังที่ตกตะลึงก้มลงมองร่างกายของตนเอง ก็พบว่าว่างเปล่าไร้สิ่งใดอยู่จริงๆ
ทันใดนั้น หลี่ฮั่วหวังก็พลันได้สติ สีสันร่างเงาของตนถูกย้ายลงไปใต้ดิน แม้จะมองไม่เห็น ทว่าเนื้อตัวของเขายังคงอยู่ข้างนอก ยังคงสัมผัสถูกสิ่งของได้
เวลานี้ด้านนอกมีฝนตกไปทั่วทุกหนแห่ง ทว่าตรงบริเวณที่เขายืนอยู่กลับเว้นว่างเป็นรูปทรงคนไร้หยาดฝนพอดิบพอดี นี่มันพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว
มิน่าเล่าตาเฒ่าคนนั้นถึงได้ตกใจกลัวขึ้นมาทันควัน หากเป็นตนเอง ก็คงต้องสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าผู้คนบนท้องถนนเริ่มได้ยินเสียงและหันมามองทางตาเฒ่าคนนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงหดกาย ถอยกลับมายืนอยู่ในโรงเตี๊ยมตามเดิม “ทำแบบนี้ไม่ได้ รอให้ฝนหยุดตกก่อนค่อยว่ากัน”
ภายในห้องของคณะสกุลลวี่ แม้หลี่ฮั่วหวังจะจากไปแล้ว พวกเขาก็ยังซุบซิบกันไม่หยุด
“ไอ้หยา! แม่เจ้าโว้ย ท่านนักพรตน้อยใช้วิชาทะลุกำแพงได้ด้วย!” หลัวเจวียนฮัวเบิกตากว้างในทันใด
“ตื่นตูมลนลานไปได้ มีเรื่องอันใดของเจ้ากัน! สำรวมหน่อย” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยดุด้วยใบหน้าบึ้งตึง หมุนตัวเดินตรงไปยังลูกชายคนเล็กที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง
เขายื่นมือออกไป ลูบศีรษะของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง “ซิ่วฉายเอ๋ย เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ อภิญญานี้ร้ายกาจเพียงใด เจ้าต้องตั้งใจเรียนรู้ให้ดีนะ หากเรียนวิชาทะลุกำแพงสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ภายภาคหน้าเจ้าจะทำสิ่งใดไม่ได้บ้างเล่า”
ลวี่ซิ่วฉายที่ถูกปลุกให้ตื่นถลึงตาใส่พ่อแท้ๆ ของตนด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หากมิใช่เพราะเห็นพี่ชายคนโตเดินตามมาข้างๆ ถ้อยคำในปากคงพ่นผรุสวาทออกมาแล้ว
“ไอ้กระดูกเฒ่า! อย่ามากวนข้า! ข้ากำลังยุ่ง!!” พูดจบ ลวี่ซิ่วฉายก็หลับตาลงอีกครั้ง
เมื่อมองดูลูกชายคนเล็กที่อุปนิสัยเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ลวี่จ้วงหยวนก็ทอดถอนใจเบาๆ นั่งลงข้างกายเขาด้วยสีหน้าเปล่าเปลี่ยว แล้วหยิบยาสูบขึ้นมาสูบ
แต่ไหนแต่ไรมา ลวี่จ้วงหยวนจัดการลูกชายคนเล็กด้วยการเฆี่ยนตีเสมอ ทว่าเมื่อการตีใช้ไม่ได้ผลกับลูกแล้ว ชั่วขณะหนึ่งเขากลับไม่รู้ว่าจะสั่งสอนลูกอย่างไรดี
สายฝนในอำเภอผี่ตกกระหน่ำตลอดทั้งคืน จวบจนรุ่งเช้าของวันถัดมา แม้ท้องฟ้าจะมืดครึ้ม หากแต่ในที่สุดฝนก็หยุดตกเสียที
หลี่ฮั่วหวังที่ตื่นแต่เช้าตรู่สวมเสื้อฟางเดินออกจากโรงเตี๊ยม ก้าวเท้าผ่านกลุ่มชาวอำเภอผี่ที่มีสีหน้าย่ำแย่ซึ่งโผล่มาให้เห็นประปราย
เมื่อมองเห็นหลี่ฮั่วหวัง ชาวอำเภอผี่ก็ยังคงแสดงความหวาดกลัวออกมา ต่างพากันเดินหลบออกไปให้พ้นจากสายตาของเขา
หลี่ฮั่วหวังมิได้ใส่ใจคนเหล่านั้น เขาเดินลัดเลาะอ้อมไปมา มุ่งหน้าสู่จวนที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ นั่นคือที่ว่าการซึ่งนายอำเภอใช้ว่าราชการ
เมื่อวานนี้อาศัยช่วงเวลาก่อนนอน เขาก็ได้เลือกเป้าหมายของตนเองไว้เรียบร้อยแล้ว
หากกล่าวว่ามีสถานที่ใดที่มีโอกาสสืบหาความจริงได้มากที่สุดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในอำเภอผี่กันแน่ ที่ว่าการซึ่งดูแลควบคุมอำเภอผี่ทั้งหมดก็ย่อมต้องเป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
“ฉันถูกสะกดรอยตามแล้ว” หลี่ฮั่วหวังมิได้แปลกใจ เขาอาศัยจังหวะเลี้ยวหัวมุมเหลือบเห็นมือปราบชุดเขียวสองนายที่ตามหลังมา
สีหน้าของพวกเขาย่ำแย่ไม่ต่างจากคนอื่น ริมฝีปากหนาวจนม่วงคล้ำ ถุงใต้ตาดำคล้ำห้อยหนักอยู่บนใบหน้า ดวงตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัว เลี้ยวหายเข้าหัวมุมไป
ทันทีที่มือปราบทั้งสองนายเร่งฝีเท้า รีบตามมาถึงมุมเลี้ยวแล้วหักเลี้ยวตามไป มือปราบทั้งสองก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า ภายในตรอกนั้นกลับไร้เงาผู้คนโดยสิ้นเชิง
“พี่อู๋ คลาดกันไปแล้ว ทำอย่างไรดีเล่า” มือปราบที่อายุน้อยกว่าเล็กน้อยหันไปมองมือปราบที่อาวุโสกว่าด้วยสีหน้าลำบากใจ
มือปราบเฒ่าผู้นั้นมองผืนดินที่ไร้ซึ่งรอยเท้าใดๆ ด้วยสีหน้าแปรปรวนยากจะคาดเดา นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโบกมือ “ไป!”
หลี่ฮั่วหวังที่นั่งล่องหนอยู่บนสันกำแพงมองส่งพวกเขาเดินจากไป เมื่อไม่เห็นแผ่นหลังของพวกเขาแล้ว เขาก็หมุนตัวพลิกกายลงจากกำแพง ค่อยๆ ย่องแอบลอบเข้าไปด้านใน อีกฟากหนึ่งของกำแพงนี้ก็คือจุดหมายปลายทางของเขานั่นเอง
เท่าที่หลี่ฮั่วหวังรู้ โดยทั่วไปแต่ละอำเภอมักจะมีบันทึกพงศาวดารอำเภอที่จดบันทึกเหตุการณ์สำคัญภายในท้องที่อยู่เล่มหนึ่ง และสิ่งนี้ก็คือเป้าหมายของหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังในสภาพล่องหนเดินไปทั่วที่ว่าการราวกับอยู่ในแดนไร้ผู้คน ไม่นานก็พบสิ่งที่ตามหา
“ปีจื่อโฉ่ว คิมหันตฤดู เดือนสี่ วันซินซื่อ เกิดภัยพิบัติใหญ่... ราษฎรแลกลูกกันกิน...”
“ปีอู่อู้ เดือนเซิน วันสิ้นเดือน ช่วงจิงเจ๋อ สุนัขสวรรค์กลืนตะวัน...”
หลี่ฮั่วหวังพลิกอ่านทีละหน้าจนถึงบันทึกล่าสุด และพบว่าบันทึกครั้งหลังสุดคือเมื่อสองปีก่อน เนื้อหาที่บันทึกไว้กลับเป็นว่าทั้งอำเภอเก็บเกี่ยวได้ผลอุดมสมบูรณ์
“เป็นไปได้ยังไง คนทั้งอำเภอกลัวกันขนาดนี้ นายอำเภอกลับไม่บันทึกอะไรไว้เลยเหรอ หรือว่าเขาจงใจปิดบังมาตั้งแต่แรก”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของเด็กคนหนึ่ง
หัวใจของหลี่ฮั่วหวังกระตุกวูบ เขารีบปิดบันทึกพงศาวดารอำเภอในมือแล้ววางกลับคืนตำแหน่งเดิม ชะลอฝีเท้าลงแล้วค่อยๆ ตามหาต้นตอของเสียงไปด้วยความระมัดระวัง
โสตประสาทอันเฉียบคมทำให้เขาได้ยินชัดขึ้น ท่ามกลางเสียงร่ำไห้มีถ้อยคำของเด็กคนหนึ่งปะปนอยู่ “พ่อ... ข้าเจ็บ... แม่... อย่า...”
เดินไปได้ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงด้านนอกของห้องเก็บฟืนอันเป็นที่มาของเสียง ในยามนี้ เสียงนั้นยิ่งกระจ่างชัดถนัดหู
“พ่อ!! อย่าดึง อย่าดึง!! แงๆๆ แม่ ข้าเจ็บ ข้าเจ็บ...” เสียงเด็กชายผู้นี้โหยหวนรันทดยิ่งนัก ราวกับกำลังถูกลงทัณฑ์ก็มิปาน
“นี่คงเป็นเรื่องตีเด็กที่ตาเฒ่ารับจ้างเกี่ยวข้าวพูดถึงสินะ” หลี่ฮั่วหวังแอบย่องเข้าไปใกล้หน้าต่างกระดาษ ใช้นิ้วชี้แตะน้ำลายแล้วเจาะรูบนหน้าต่างอย่างระมัดระวัง
แต่เมื่อดวงตาของหลี่ฮั่วหวังมองผ่านช่องนั้นเข้าไปด้านใน ม่านตาก็พลันหดเล็กลงจนถึงขีดสุดในทันใด
เขาเห็นเด็กคนหนึ่งน้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะเปื้อน ร่างกายเปลือยเปล่าถูกมัดติดอยู่กับเสาต้นหนึ่ง ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
ด้านข้างมีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ เมื่อดูจากสีหน้าท่าทางที่ตัดใจไม่ลงประกอบกับเค้าโครงหน้าตาของพวกเขา ก็น่าจะเป็นพ่อแม่ของเด็กคนนี้
ตัดใจไม่ลงก็ส่วนตัดใจไม่ลง ทว่าพวกเขากลับใช้คีมเหล็กหนีบท่อนล่างของเด็กไว้แน่น แล้วออกแรงดึงออกมาทั้งที่มือสั่นเทา
ชั่วพริบตานั้น เด็กก็แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงอย่างยิ่งยวด ร่างกายที่ถูกพันธนาการไว้ดิ้นพล่านกระตุกเกร็งไม่หยุด
ภาพนี้ทำเอาหางตาของหลี่ฮั่วหวังกระตุกรัว ความเจ็บปวดระดับนี้เกรงว่าเกือบจะเทียบได้กับตอนที่เขาทรมานตนเองแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...