ตอนที่ 268 โรงเตี๊ยม
“หงิงๆ” หมั่นโถวส่ายหางไม่หยุด แม้มันจะได้กลิ่นทั้งสองนั้นเช่นกัน ทว่าในฐานะสุนัขตัวหนึ่ง มันย่อมไม่เข้าใจว่าหลี่ฮั่วหวังพูดอะไรออกมา
ในยามนั้นเอง พระชราที่อยู่ข้างกายก็เอ่ยขึ้น “นักพรต บนตัวนางมีกลิ่นเลือดกับกลิ่นสนิมเหล็ก นี่หมายความว่าอย่างไร นางเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่”
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าแล้วเงยขึ้นมองฟ้า ประจวบกับในตอนนั้นเอง หยาดฝนหยดหนึ่งร่วงลงมาจากเวหา ตกใส่ดวงตาของเขาพอดี
“พวกเราไปกันเถิด ฝนใกล้จะตกแล้ว หาโรงเตี๊ยมพักแรมกันก่อน”
ฝนในคราแรกเป็นเพียงเม็ดเล็กๆ ทว่าค่อยๆ หนาเม็ดขึ้นทุกที ทันทีที่พวกหลี่ฮั่วหวังก้าวเข้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง สายฝนก็เทกระหน่ำลงมาราวฟ้ารั่ว
หลี่ฮั่วหวังสะบัดหยาดฝนบนร่าง แล้วตะโกนเข้าไปในโถงอันว่างเปล่า “เสี่ยวเอ้อร์ ขอพักแรม!”
ตะโกนอยู่ราวชั่วจิบชาหมดถ้วย เสี่ยวเอ้อร์ผู้หนึ่งที่พาดผ้าขาวไว้บนบ่าก็เลิกม่านเดินออกมา
ทันทีที่เห็นคนต่างถิ่นมากมายถึงเพียงนี้ สีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ก็พลันเปลี่ยนไป แววตาเปี่ยมล้นด้วยความหวาดกลัว ร่างกายถอยร่นไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ
ยามนั้นเอง โก่วหวาที่อยู่ด้านข้างก็กระโดดผลุนออกไป คว้าแขนของอีกฝ่ายไว้หมับจนถอยหนีเข้าไปไม่ได้ “เจ้าจะหนีไปไหนน่ะ! ไม่เห็นรึว่ามีลูกค้าเข้ามา รีบไปบอกให้พ่อครัวทำอาหารเข้า ภรรยาข้ากับศิษย์พี่หลี่หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว!”
“ได้... ได้ขอรับ แขกทุกท่านโปรดรอสักครู่” น้ำเสียงของเสี่ยวเอ้อร์ฟังดูไร้ความมั่นใจยิ่งนัก
ยามที่อีกฝ่ายหันหลังเดินตรงไปยังโรงครัว หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานก็ขมวดคิ้วมุ่น การกระทำของอีกฝ่ายช่างประหลาดนัก
“เสี่ยวหม่าน ตามไปดูหน่อย คอยจับตาดูไว้ อย่าให้พวกมันแอบใส่ยาพิษลงมาได้” ชุนเสี่ยวหม่านพยักหน้ารับ นางใช้แขนเดี่ยวข้างนั้นถือกระบี่แล้วเดินตรงไปยังเรือนหลัง ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตามไปด้วยเช่นกัน
“ท่านนักพรตน้อย หรือพวกเรารอฝนหยุดแล้วรีบออกไปจากที่นี่กันดีขอรับ” เห็นได้ชัดว่าลวี่จ้วงหยวนไม่รู้ว่าหลี่ฮั่วหวังตั้งใจมาหาความพิลึกนี้โดยเฉพาะ แต่คนที่ร่อนเร่ไปทั่วสารทิศเช่นเขาก็สัมผัสได้แล้วถึงความผิดปกติ
“อย่าตื่นตระหนกไป ตอนนี้เป็นพวกมันที่กลัวเรา หาใช่พวกเรากลัวมันไม่ เมืองระดับอำเภอแห่งนี้กว้างขวางพอ อีกทั้งทุกคนก็เหน็ดเหนื่อยกันแล้ว พักผ่อนเอาแรงที่นี่สักหน่อยแล้วค่อยเดินทางต่อ”
เมื่อได้ยินหลี่ฮั่วหวังกล่าวเช่นนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็ไม่พูดอะไรอีก ท่านนักพรตน้อยฝีมือสูงจึงใจกล้า ตนอย่าไปหาเรื่องอัปมงคลใส่ตัวดีกว่า ต่อให้เมืองนี้มีความพิลึกจริง ท่านนักพรตน้อยย่อมจัดการได้
ผ่านไปชั่วครู่ อาหารคาวหวานสารพัดส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ อาหารแต่ละจานถูกแบ่งออกมาเล็กน้อยแล้วโยนลงใต้โต๊ะ หมั่นโถวที่รอคอยมาเนิ่นนานก็รีบร้อนสวาปามเข้าไปอย่างไม่อาจทนรอได้อีก
ครั้นเห็นหมั่นโถวกินจนหมดและเวลาล่วงเลยไปพักใหญ่โดยไร้สิ่งผิดปกติ คนอื่นๆ จึงเริ่มลงมือขยับตะเกียบ
หลี่ฮั่วหวังเคี้ยวรากบัวกรอบในปากพลางก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาสองคู่ที่ทอดมองแผ่นหลังตนมาจากหลังม่านโรงครัว
เสี่ยวเอ้อร์และพ่อครัวคนนั้นกำลังใช้สายตาหวาดผวาจ้องมองพวกตนอยู่ตรงนั้น
หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงสตรีที่เดินสวนทางมาเมื่อครู่นี้ขึ้นมาเช่นกัน สายตาที่นางใช้มองพวกตนก็แฝงความหวาดกลัวไว้เช่นนี้
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้สึกว่ารูปลักษณ์ของตนในยามนี้มีสิ่งใดน่ากลัว ทุกสิ่งที่ควรงอกก็งอกกลับคืนมาครบแล้วแท้ๆ
อีกทั้งผ่านการปรับแต่งทีละเล็กทีละน้อยมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ อวัยวะทุกส่วนต่างก็งอกไปยังตำแหน่งที่มันควรจะอยู่แล้วด้วยซ้ำ
“พวกเขากลัวอะไรกันแน่ เมืองใหญ่ขนาดนี้ทำไมต้องระแวงคนต่างถิ่นถึงเพียงนั้น ก่อนหน้านี้พวกเขาไปเจออะไรมางั้นเหรอ” มื้อค่ำอันอุดมสิ้นสุดลงท่ามกลางความครุ่นคิดของหลี่ฮั่วหวังเช่นนี้เอง
ยามราตรี สายฝนบนฟากฟ้าไม่มีทีท่าว่าจะทุเลาลงแม้แต่น้อย ราวกับท้องนภาฉีกขาด ซัดสาดชะล้างสรรพสิ่งภายนอกอย่างไม่หยุดหย่อน
“แง้ๆๆ” เสียงฝนเสียงลมทำให้บุตรชายของลวี่จวี่เหรินตกใจร้องไห้จ้า ลวี่จวี่เหรินประคองกอดไว้พลางปลอบไม่หยุด ทว่าไม่ได้ผลแม้แต่น้อย
“เฮ้อ ดูเจ้าทำหน้าที่พ่อสิ เอามาให้ข้านี่” หลัวเจวียนฮัวทำหน้าเอือมระอาพร้อมกับยื่นมือไปอุ้มบุตรชายมา นางเลิกเสื้อขึ้นแล้วเริ่มให้นมทันที
“เจ้าทำอะไรน่ะ ซิ่วฉายยังอยู่นี่นะ!” ลวี่จวี่เหรินใช้ตัวบังขวางระหว่างภรรยาตนกับน้องชายเอาไว้
“กลัวอะไรกัน เจ้าดูสภาพเขาสิ ยังจะมีใจมามองข้าอีกรึ”
ลวี่จวี่เหรินหันไปมองน้องชาย ยามนี้ลวี่ซิ่วฉายถอดรองเท้านั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง หลับตาพึมพำบางอย่างไม่หยุดด้วยความจดจ่อ มิได้ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้กำลังพูดถึงตน
เรื่องที่ซิ่วฉายร่ำเรียนอภิญญากับท่านนักพรตน้อยนั้น ลวี่จวี่เหรินไม่ค่อยจะเห็นดีเห็นงามด้วยเท่าไรนัก เขารู้จักน้องชายของตนดี มองอย่างไรก็ไม่ใช่คนที่จะเรียนเรื่องพวกนี้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่กุมกระบี่ของท่านนักพรตน้อยไว้ครู่เดียว ก็กลายมาเป็นสภาพเช่นนี้แล้ว ฟ้าจะไปรู้ว่าหากฝึกฝนต่อไปภายหน้า จะกลายสภาพเป็นเช่นไร
ทว่าบ้านหลังนี้มิใช่เขาที่เป็นคนกุมบังเหียน เขาจะเอ่ยสิ่งใดก็ไร้น้ำหนัก คนที่เป็นประมุขตัดสินใจในครอบครัวยังคงเป็นลวี่จ้วงหยวน
“จริงสิ ท่านพ่อไปไหนเสียล่ะ” เมื่อได้ยินสามีถามเช่นนี้ หลัวเจวียนฮัวก็ค้อนเขาวงใหญ่ “พ่อเจ้าไปไหน ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”
กล่าวจบ หลัวเจวียนฮัวก็ก้มหน้ากระซิบบอกทารกในอ้อมอกด้วยเสียงแผ่วเบา “ถงเซิงเอ๋ย โตไปเจ้าอย่าได้ใช้ชีวิตงุ่มง่ามเลื่อนลอยเหมือนพ่อของเจ้าเชียวนะ ภายภาคหน้าเจ้าจะต้องเป็นถึงขุนนางใหญ่เชียวล่ะ!”
พูดถึงก็มาพอดี เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูเปิดออก ลวี่จ้วงหยวนเดินหน้าบึ้งเข้ามา
“ท่านพ่อ ท่านไปทำอะไรมารึขอรับ” ลวี่จวี่เหรินเดินเข้าไปหา
“ไปให้พ้น ข้าจะทำอะไรยังต้องให้เจ้าที่เป็นลูกมาคอยก้าวก่ายด้วยรึ ไปที่เรือนหลัง ตามพ่อครัวคนนั้นมาพบข้าที”
ลวี่จวี่เหรินที่มีสีหน้าลังเลเห็นได้ชัดว่าไม่มีสิทธิ์คัดค้านอันใด จึงหันหลังเดินตรงออกไปนอกเรือน
ยามที่ลวี่จ้วงหยวนเห็นหลานชายตัวน้อยนอนซบดูดนมอยู่ในอ้อมอกของลูกสะใภ้ บนใบหน้าก็ปรากฏความยินดีขึ้นมาก่อนแล้วแปรเปลี่ยนเป็นโทสะในทันที “งามหน้านัก!! รีบเอาผ้ามาคลุมไว้เร็วเข้า!”
การไปตามพ่อครัวใช้เวลาไม่นาน ไม่ช้าพ่อครัวที่มีไฝดำมีขนขึ้นตรงคางก็มาปรากฏตัวตรงหน้าลวี่จ้วงหยวน สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ไม่ต่างจากเสี่ยวเอ้อร์ ทั้งใบหน้าดูมันเยิ้มไปหมด
“ท่านลูกค้า ท่านเรียกข้ารึ มื้อดึกอยากกินอะไรดี” เขาถูมือไปมาพลางถามอย่างเกร็งๆ
“ฮะๆๆ” ลวี่จ้วงหยวนยังไม่ทันพูดสิ่งใดก็หัวเราะขึ้นมาก่อน ก่อนจะล้วงเอาเศษเงินตำลึงจำนวนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นไปให้
“พ่อหนุ่มเอ๋ย เจ้าก็เห็นแล้ว ลูกสะใภ้ข้าเพิ่งคลอดลูก แต่น้ำนมไม่ยอมไหล รบกวนเจ้าช่วยทำขาหมูตุ๋นกับน้ำแกงปลาไนให้ทีเถิด จะได้ช่วยเรียกน้ำนมให้ลูกสะใภ้ข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวเจวียนฮัวที่ให้นมลูกอยู่จริงๆ ก็เบะปาก นางจะยังต้องเรียกน้ำนมที่ไหนกัน น้ำนมแต่ละวันถงเซิงยังกินไม่หมด ยังเหลือแบ่งให้ซิ่วเอ๋อร์ได้อีก
กระนั้นนางก็มิได้คัดค้านอันใด ในเมื่อมีขาหมูกับปลาไนให้กินฟรี คนโง่เท่านั้นถึงจะปฏิเสธ
“อ้อ เข้าใจแล้ว ข้าจะไปทำเดี๋ยวนี้ ในโรงครัวข้าจำได้ว่ายังเหลือขาหมูอยู่ครึ่งขา” พ่อครัวหมุนตัวทำท่าจะเดินไป แต่ถูกลวี่จ้วงหยวนรั้งไว้เสียก่อน “เดี๋ยวๆๆ พ่อหนุ่มเอ๋ย อย่าเพิ่งรีบไปนักสิ ฮะๆๆ ข้ายังพูดไม่จบเลย”
ขณะพูด ลวี่จ้วงหยวนก็ล้วงเอาตำลึงเงินขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือออกมาจากอกเสื้ออีกก้อนหนึ่ง แล้วแอบยัดเข้าไปในอกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างลับๆ ล่อๆ
“คือว่า ข้าขอถามเจ้าสักเรื่อง คนในถิ่นนี้ เมื่อก่อน..... เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”
พ่อครัวที่ในตอนแรกดูกระอักกระอ่วนเกร็งตัวอย่างยิ่ง พอได้ยินวาจานี้ สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ราวกับเงินในมือคืออสรพิษ นิ้วมือสั่นระริก ปล่อยเงินทิ้งลงพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“อย่ามาถามข้า! ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นเลย!” พูดจบ เขาก็วิ่งหนีเตลิดออกไปนอกห้องราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด
ลวี่จ้วงหยวนทอดถอนใจเบาๆ โน้มตัวลงไปเก็บก้อนตำลึงเงินนั้นขึ้นมา ประคองไว้ในสองมือแล้วพูดขึ้นด้วยความเสียดายไปทางด้านซ้ายที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน “ท่านนักพรตน้อย พ่อครัวคนนี้ไม่ยอมรับเงินขอรับ”
กำลังโหลดความเห็น...