ตอนที่ 267 อำเภอผี่
เมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวนำข้าวสองชามนั้นไปส่งให้ หลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นว่าคนรับจ้างเกี่ยวข้าวทั้งสองตื่นเต้นจนมือสั่นเทา ค้อมกายคำนับขอบคุณไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ขาดปากพลางพึมพำบางสิ่ง
เมื่อเทียบกับพวกหลี่ฮั่วหวังที่ยังต้องอาศัยน้ำแกงผักป่าช่วยตัดเลี่ยน สองคนรับจ้างเกี่ยวข้าวกลับไม่มีความกังวลเช่นนั้นแม้แต่น้อย พวกเขาสองมือประคองชามด้วยสีหน้าแทบจะศรัทธาเลื่อมใส ค่อยๆ ตักข้าวหุงกับหมูเค็มตากแห้งเข้าปากทีละคำ
ข้าวในชามถูกพวกเขากินจนเกลี้ยงในเวลาไม่นาน ทว่าหมูเค็มในข้าวนั้นกลับถูกทั้งสองเขี่ยแยกออกมา ห่อด้วยผ้าอย่างทะนุถนอม ดูท่าคงคิดจะเก็บเนื้อเหล่านั้นไว้กินในภายหลัง
คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าวิ่งไปยังลำธารข้างคันนา ล้างชามทั้งสองใบจนสะอาดสะอ้าน เผยให้เห็นฟันที่หักหลอไปหลายซี่ แล้วแย้มยิ้มยกชามมาส่งตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าคล้ายอยากจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่าปากคอไม่คล่องแคล่วจึงพูดไม่ออก สุดท้ายยังคงเป็นหลี่ฮั่วหวังที่ชิงเอ่ยปากก่อน
“ท่านผู้เฒ่า ที่นาของต้าเหลียงมีมากมาย ผลผลิตก็อุดมสมบูรณ์ปานนี้ ท่านอายุอานามมากถึงเพียงนี้แล้ว ยังต้องออกมาลงแรงในทุ่งนาอีกรึ”
“นั่น... นั่นล้วนเป็นของบ้านคหบดีเจ้าของที่ ผลผลิตจะดีปานใดก็หาได้ข้องเกี่ยวกับพวกข้าไม่ ข้ามิได้กินแม้แต่ข้าวสารครึ่งเมล็ดดอก”
พอคนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่ากล่าวจบ ก็ประหนึ่งทำลายกำแพงขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองลงได้ เขายิ้มให้หลี่ฮั่วหวังอีกครา
“ท่านนักพรต ขอบคุณสำหรับข้าวปลาของพวกท่านนัก มันย่องเหลือเกิน กินมื้อเดียวอิ่มทนได้ถึงสามมื้อ”
“มิต้องเกรงใจ ข้าวเพียงมื้อเดียวเท่านั้น ท่านผู้เฒ่าตระเวนเกี่ยวข้าวอยู่แถบนี้ตลอดรึ เคยไปอำเภอผี่หรือไม่” ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็เผยจุดประสงค์ของตนออกมา
“จะไม่เคยไปได้อย่างไร ไปมานับครั้งไม่ถ้วน! โอ้... นาข้าวของอำเภอผี่นั่น หลายปีมานี้ข้าเกี่ยวมาจนทั่วแล้ว!”
พอพูดคุยถึงเรื่องที่ตนคุ้นเคย ความมั่นใจของคนรับจ้างเกี่ยวข้าวก็กลับคืนมาในทันใด สองมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านหนาพลันยกขึ้นวาดท่าทางกลางอากาศ
“ข้าจะบอกให้ การเกี่ยวข้าวนี่เป็นงานฝีมือเชียวนา พวกหนุ่มหัวทื่อเหล่านั้นไม่รู้เคล็ด ยังเกี่ยวสู้ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ! อย่างด้ามจับเคียวนี่ก็เถอะ สูงไปก็ไม่ได้ ต่ำไปก็ไม่ได้ ต้อง... พอดิบพอดี.....”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นเอ่ยขัดอีกฝ่าย “ท่านผู้เฒ่า เมื่อไม่นานมานี้ท่านเคยไปที่อำเภอผี่หรือไม่”
“เคยไปสิ! ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งไปมา ข้ากลับมารับหลานชายข้า มิเช่นนั้นที่นาข้าวของอำเภอผี่เมื่อคราวก่อน ข้าคงเกี่ยวคนเดียวจนเตียนหมดแล้ว! เจ้าลองฟังเรื่องเกี่ยวข้าวนี่เถอะ มันต้องอาศัยชั้นเชิง-”
“ไปมาจริงรึ แล้วท่านไม่พบบ้างหรือว่าคนที่นั่นมีสิ่งใดแปลกไป”
เวลานี้หลี่ฮั่วหวังหาได้กังวลว่าที่นั่นจะมีปัญหาไม่ แต่เขากลัวว่าปัญหาที่นั่นจะไม่ใหญ่โตพอต่างหาก
หากปัญหาไม่ใหญ่โตพอ ไม่อาจดึงดูดกองตรวจดารามาได้ เช่นนั้นตนก็เท่ากับเดินทางมาเสียเที่ยว
อีกทั้งเรื่องของเวลายังต้องสอบถามให้กระจ่างชัด หากคนของกองตรวจดาราเคยมาแล้ว เช่นนั้นตนก็ถือว่ามาเสียเที่ยวเช่นกัน
เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเคร่งขรึมขึ้น คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าก็พลอยประหม่า เขาเกาท้ายทอยพลางพูดอย่างหงอๆ ว่า “คนที่นั่นก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกนี่ เงินก็ให้ครบ ข้าวปลาก็ไม่ได้ขี้เหนียว แต่ว่า พวกเขาชอบอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยออกมา เงินกับสำรับข้าวก็วางไว้หน้าประตู ให้พวกข้าหยิบเอาเอง”
ท่าทางลนลานระแวงภัย สีหน้าซีดเซียว แถมยังชอบหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน หลี่ฮั่วหวังไล่วิเคราะห์เบาะแสพิลึกทั้งสามข้อนี้อยู่เงียบๆ ในใจ
ไม่ว่าจะอย่างไร ดูท่าแล้วกองตรวจดาราน่าจะยังไม่ได้มาสะสางปัญหา
หลี่ฮั่วหวังนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เคยประสบมา จึงถามเพิ่มอีกข้อหนึ่ง
“แล้วยังมีสิ่งใดอีกหรือไม่ พวกเขา... รูปร่างหน้าตามีความเปลี่ยนแปลงใดต่างจากคนทั่วไปหรือไม่”
“ไม่เห็นเปลี่ยนนี่ คนกับคนจะต่างกันได้อย่างไร ก็จมูกหนึ่งอันสองรูเหมือนกันทั้งนั้นแหละ”
หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้อยู่แล้วว่าคนกับคนล้วนเหมือนกัน ทว่ายามนี้เขาสงสัยว่าคนที่อาศัยอยู่ในอำเภอผี่อาจมิใช่คนเสียแล้ว
“ไม่ว่าที่นั่นจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้เรื่องมันใหญ่หน่อยเถอะ” หลี่ฮั่วหวังรำพึงในใจ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบคำ คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าก็ใคร่ครวญดู แล้วหันกายเดินตรงไปยังที่ของหลานชายตน
แต่เพิ่งเดินไปได้ครึ่งทาง คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าผู้นั้นก็หันกลับมาอีก “อ้อ จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ยังมิได้บอก ที่อำเภอผี่นั่นน่ะ พวกเขาตีเด็กกันรุนแรงนัก รุนแรงเหลือเกิน!”
“ตอนที่ข้าเพิ่งรับเงินเสร็จ เดินผ่านใต้หน้าต่างบ้านหลังหนึ่ง เด็กข้างในนั้นร้องไห้กระจองอแงเสียจน โอ๊ย... จุ๊ๆๆ ได้ยินแล้วเวทนายิ่งนัก...”
หลี่ฮั่วหวังลูบคางอย่างครุ่นคิด “นี่ตีเด็กจริงๆ เหรอ หรือว่าพวกเขาเอาเด็กไปทำอย่างอื่นกันแน่”
ในหัวของเขาอดนึกถึงวิธีที่พวกโจรน้ำใช้เด็กชายหญิงบริสุทธิ์อัญเชิญท่านเทพสายน้ำในคราวนั้นไม่ได้ สำหรับโลกที่วิปลาสไปอย่างสิ้นเชิงใบนี้ หลี่ฮั่วหวังเผื่อใจไว้สำหรับทางที่เลวร้ายที่สุดเสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากฟังอีกฝ่ายกล่าววาจานี้จบ ในใจของหลี่ฮั่วหวังก็บังเกิดความกังวลระลอกใหม่ขึ้นมา
เขาหวังให้เรื่องราวที่อำเภอผี่ใหญ่โตพอที่จะดึงดูดกองตรวจดารามา หากแต่เขาก็ไม่ปรารถนาให้เรื่องนี้ใหญ่โตจนทำให้พวกตนต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน
รอจนหลี่ฮั่วหวังดึงสติกลับมาได้อีกครา คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าผู้นั้นก็จากไปแล้ว ฟ้าก็มืดสนิทลงแล้วเช่นกัน
หลี่ฮั่วหวังโคลงศีรษะ ลุกขึ้นเดินไปยังลำธารข้างคันนาเพื่อล้างหน้าล้างตา “ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ช่างเถอะ ไปถึงที่นั่นแล้วค่อยดูสถานการณ์จริงเพื่อวางแผนต่อก็แล้วกัน”
สองคนรับจ้างเกี่ยวข้าวแยกทางไปคนละทิศในวันรุ่งขึ้น อย่างไรเสียข้าวที่อำเภอผี่ก็เกี่ยวจนเสร็จสิ้นแล้ว เส้นทางก็มิได้ร่วมกัน พวกเขาจำต้องไปตระเวนเกี่ยวข้าวในท้องที่อื่นต่อ
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปทีละวัน ระหว่างทางก็พบเจอกับผู้ร่วมทางคนอื่นๆ บ้าง หลี่ฮั่วหวังมักจะหาทางหยั่งเชิงถามหาข้อมูลของอำเภอผี่จากปากพวกเขาอยู่เสมอ
หากแต่น่าเสียดาย คนเหล่านี้หากไม่บอกว่าไม่รู้ ก็ล้วนบอกว่าอำเภอผี่เกิดโรคระบาด คอยเกลี้ยกล่อมมิให้พวกหลี่ฮั่วหวังเดินทางไป หาได้เบาะแสที่เป็นประโยชน์อันใดกลับมาไม่
หากจะกล่าวถึงเรื่องเดียวที่น่าเบาใจตลอดทาง ก็คือมิได้พานพบโจรม้าหรือโจรปล้นทางแม้แต่คนเดียว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะต้าเหลียงกวาดล้างโจรอย่างขยันขันแข็งหรือไม่
ในที่สุด ท่ามกลางจิตใจที่กังวลอยู่บ้างของหลี่ฮั่วหวัง พวกเขาก็มาถึงอำเภอผี่จนได้
“นี่น่ะหรืออำเภอผี่” หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่ง ใช้ดวงตาคู่ใหม่ที่งอกขึ้นมาจนสมบูรณ์แล้วทอดมองเมืองอำเภอสี่เหลี่ยมจัตุรัสเบื้องล่าง
วันนี้ฟ้าครึ้ม ทั่วทั้งฟากฟ้ามัวซัวเป็นสีเทาหม่น ท่ามกลางฟ้าสีหม่นเช่นนี้ อำเภอผี่ทั้งเมืองจึงดูวังเวงน่าขนลุกเป็นพิเศษ
เมื่อได้เห็นลักษณะของเมืองระดับอำเภอแห่งนี้ หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดจึงเรียกเมืองแห่งนี้ว่าอำเภอผี่
เพราะผังเมืองโดยรวมมีรูปร่างเหมือนอักษรจีนตัว ผี่ จึงได้ชื่อว่าอำเภอผี่
“สถานที่แห่งนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่สงบ ตื่นตัวกันไว้หน่อย” หลี่ฮั่วหวังเตือนคนอื่นๆ จบ ก็ก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังอำเภอผี่ที่ว่านี้
เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ตัวอำเภอ หลี่ฮั่วหวังก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างชัดเจน เมื่อเปรียบเทียบกับเมืองระดับอำเภอก่อนหน้านี้ ผู้คนที่นี่ช่างบางตายิ่งนัก
บนท้องถนนโล่งเตียน ดูเงียบเหงาเยียบเย็นเป็นพิเศษ นานทีปีหนจึงจะมีผู้คนเดินผ่านข้างกายพวกเขาไปสักคนหนึ่ง แต่ก็ล้วนเร่งฝีเท้าด้วยท่าทีรีบร้อน
หลี่ฮั่วหวังรับรู้ได้ถึงสายตามากมายที่กำลังจับจ้องมองตน สายตาเหล่านั้นล้วนสาดส่องออกมาจากเบื้องหลังบานหน้าต่าง เมื่อกวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง เขาก็พอนึกภาพออกแล้วว่ามีคนไม่น้อยกำลังโก่งก้นแอบมองพวกตนที่เป็นคนต่างถิ่นอยู่
ในยามนั้นเอง สตรีเกล้ามวยสวมกระโปรงป่านผู้หนึ่งอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน เดินสวนทางมาด้วยใบหน้าซูบซีดอิดโรย
พอขยับเข้ามาใกล้ นางก็เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวพวกหลี่ฮั่วหวัง นางกัดริมฝีปากล่างพลางกอดเด็กที่กำลังร้องกระจองอแงในอ้อมอกไว้แน่น เดินเลียบใต้ชายคาข้างทางผ่านไปอย่างรีบเร่ง
ในชั่วขณะที่สตรีผู้นั้นอยู่ใกล้ตนที่สุด หลี่ฮั่วหวังก็หรี่ตาลงเล็กน้อยพลางสูดจมูกฟุดฟิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้
“โฮ่ง...” หมั่นโถวที่แลบลิ้นสีแดงนั่งอยู่บนพื้น ใช้สองอุ้งเท้าหน้าสีขาวตะกุยชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังตบหัวหมั่นโถวเบาๆ
“เจ้าก็ได้กลิ่นเหมือนกันรึ มิผิดแน่ บนตัวนางมีกลิ่นคาวเลือด แล้วยังมีกลิ่นสนิมเหล็กอีกด้วย”
กำลังโหลดความเห็น...