ตอนที่ 286 คนตาบอด
ในศาลเจ้าอันมืดสลัวอึดอัดและอบอวลด้วยกลิ่นไม้จันทน์ หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่หน้ารูปปั้นดินเหนียวทั้งสาม ครุ่นคิดถึงคำถามในหัว “ตกลงเสียงนั่นเป็นของจริงหรือแค่ภาพหลอน”
เพิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน นิกายลวงลืมยังไม่ทันโผล่ ตัวเขาเองกลับทำให้ตัวเองสับสนเสียแล้ว
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังคิดเรื่องนี้อยู่ ประตูก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอกกะทันหัน ผู้เฝ้าศาลผมขาวถือโคมยื่นหัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง แสงเทียนสลัวส่องให้เห็นทุกสิ่งในศาล
อาศัยแสงโคมอันริบหรี่ เขาส่องสำรวจภายในศาลเจ้า โดยเฉพาะบนขื่อคานที่ส่องดูเป็นพิเศษ
ทว่าส่องไปรอบหนึ่งแล้ว ก็ไม่พบแม้แต่เงาคน
“แปลกแท้ ไม่มีขโมยนี่ แล้วแม่กุญแจพังได้อย่างไร” ผู้เฝ้าศาลที่ระแวงไปทั่วตรวจดูอีกรอบ แล้วหยิบเชือกป่านเส้นหนึ่งออกมาพันห่วงประตูหัวเสือไว้แน่นหนา
เขาเพิ่งจะกลับเข้าห้องไปนอนต่อ แต่คิดอีกทีก็ยังไม่วางใจ จึงหยิบเสื่อจากในห้องมาปูนอนขวางประตูใหญ่ของศาลเสีย “เฮ้อ คราวนี้คงไม่มีขโมยแล้วกระมัง”
ส่วนหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ในศาลเจ้าย่อมไม่มีทางถูกเขาขังไว้ข้างใน เขาแอบออกมานานแล้ว ยามนี้ยืนอยู่บนหลังคาข้างๆ เฝ้ามองทุกความเคลื่อนไหวของผู้เฝ้าศาลเบื้องล่างอย่างเงียบๆ
ทว่านอกจากเสียงเมื่อครู่นั้น ทุกอย่างก็ปกติดียิ่งนัก
หากไม่ใช่เพราะในจดหมายบอกว่าที่นี่มีร่องรอยของนิกายลวงลืมจริงๆ หลี่ฮั่วหวังถึงกับคิดว่าที่นี่เป็นหมู่บ้านธรรมดาแห่งหนึ่ง
หากเป็นเมื่อก่อนตอนตนเร่งเดินทางผ่านมา เกรงว่าคงมองข้ามไปโดยไม่สนใจ
พอนึกถึงเสียงเมื่อครู่อีกครั้ง คิ้วของหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น
“แบบนี้ไม่ได้การ ตอนนี้ความรู้สึกของตัวเองยังเชื่อไม่ได้เลย ดูท่าต้องให้พวกไป๋หลิงเหมี่ยวเข้ามา ให้พวกเขาช่วยฟังว่ามีเสียงหรือไม่”
คิดได้ดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ลังเลอีก พลิกตัวลงจากหลังคาแล้วเดินออกไปนอกหมู่บ้าน
หมู่บ้านยามค่ำคืนเงียบสงัดยิ่งนัก นอกจากเสียงสุนัขเห่าที่แว่วมาจากที่ไกลๆ ก็ไม่มีเสียงอื่นใด
บนทางแคบคดเคี้ยว หิ่งห้อยระยิบระยับบินขึ้นลงอยู่ตามมุมกำแพงและพงหญ้า หลี่ฮั่วหวังเดินไปบนทางนี้ ทว่ายิ่งเดินยิ่งรู้สึกผิดสังเกต
ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความรู้สึกแหลมคมของการถูกจ้องมอง หากเป็นความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ชำเลืองด้วยหางตา ด้านหลังตนไม่มีผู้ใดแม้แต่คนเดียว
“อะไรกัน มีคนจับได้ว่าฉันอยู่ที่นี่เหรอ” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังเดินพลันเอาหลังแนบกำแพงดินด้านข้าง ค่อยๆ ขยับกลับไปทางหัวมุมที่เพิ่งผ่านมา
ในสภาพล่องหน เขาขยับตัวได้มั่นคงแต่ไม่ช้าแม้แต่น้อย มือกุมด้ามกระบี่แน่น พร้อมจะฟันใส่ผู้ใดก็ตามที่อยู่หลังหัวมุมได้ทุกเมื่อ
ใกล้แล้ว ใกล้เข้าไปทุกที หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้น
ชั่วพริบตาที่เลี้ยวหัวมุม หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึก เม้มปากกำลังจะชักกระบี่ กำแพงดินสีเหลืองหม่นผืนหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าเขา
มองกำแพงตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังรู้สึกอึดอัดราวกับกำหมัดแน่นต่อยลงบนปุยฝ้าย
หลี่ฮั่วหวังกำลังจะหันกลับ ก็ถูกมือคู่หนึ่งที่แข็งดุจเหล็กหล่อตรึงไว้กับที่อย่างแน่นหนา
“เป็นไปได้ยังไง! ตอนนี้ฉันล่องหนอยู่แท้ๆ! เขารู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ตรงนี้!” หลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันคิดต่อ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง “ชู่~ อย่าขยับ! ล่อพวกมันไว้อีกสักพัก..... ล่อมาอีกหน่อย.....”
เสียงที่กดต่ำอย่างที่สุดนี้ดังขึ้น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็แทบกระโดดออกมาทางคอ เขายืนนิ่งอยู่กับที่ตามที่อีกฝ่ายบอก ในหัวคิดไม่หยุดว่าคนผู้นี้คือใคร
“เฮ้อ โชคไม่ดีเอาเสียเลย หนีไปได้อีกแล้ว”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าแรงที่จับแขนทั้งสองข้างของตนหายไป สิ่งแรกที่เขาทำคือหันไปมองคนที่พูด
อาศัยแสงริบหรี่ของหิ่งห้อยรอบด้าน หลี่ฮั่วหวังก็เห็นคนตาบอดผู้หนึ่ง
เป็นตาเฒ่าตาบอดร่างผอมเกร็ง สวมเสื้อคลุมยาวสีดำยับยู่ยี่ เท้าสวมรองเท้าผ้าเก่าๆ นอกจากตะกร้าไม้ไผ่บนหลังแล้ว ไม้ไผ่ในมือที่ถูกลูบจนเหลืองมันก็คือสมบัติชิ้นสุดท้ายของเขา
เหนือดวงตาขาวขุ่นคู่นั้นสวมหมวกแตงโมสีดำ เคราแพะบางเบาใต้คางไม่เพียงไม่ทำให้เขาดูมีกลิ่นอายเซียนแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ดูเจ้าเล่ห์น่ารังเกียจขึ้นไปอีก
เห็นเขาเป็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงจับได้ง่ายดายนัก เพราะเขาเป็นคนตาบอดอยู่แล้ว
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังพินิจเขา อีกฝ่ายก็กำลังสำรวจหลี่ฮั่วหวังเช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้ใช้ตา หากใช้จมูก
“กลิ่นคาวเลือดแรงนัก เจ้าเป็นคนที่ทางสายนักรบส่งมารึ ข้าแซ่เฉิน หากสหายไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าเฉินตาบอดก็ได้ ข้าเป็นพลเหรินของกองตรวจดารา” ป้ายเหล็กแบบเดียวกับในมือหลี่ฮั่วหวังปรากฏในมือเขา
“มิใช่ ข้าเป็นผู้ฝึกตนรุ่นหลังของลัทธิอ่าวจิ่ง นามเอ่อร์จิ่ว ฐานะในกองคือพลกุ่ย คารวะผู้อาวุโสเฉิน” หลี่ฮั่วหวังหยิบป้ายออกมาเช่นกัน
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนี้ บนใบหน้าอีกฝ่ายก็พลันเข้าใจ “อ้อ~ ที่แท้ก็พวกลัทธิอ่าวจิ่งนี่เอง ในเมื่อเจ้ามาแล้ว เจ้าก็คงเป็นกำลังเสริมที่ข้าขอไว้สินะ”
พูดจบ เขาก็ใช้ไม้ในมือเคาะพื้นถี่ๆ สาวเท้าเดินออกไปนอกหมู่บ้าน
“ไปเถิด เดินไปคุยไป ข้ามาก่อนเจ้า มีเรื่องบางอย่างจะได้บอกเจ้าก่อน”
มองแผ่นหลังของเขา หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มบางๆ แล้วเดินตามไป
“ผู้อาวุโสเฉิน ก่อนหน้านี้ที่นี่ท่านเป็นผู้จัดการมาตลอดหรือ บอกได้หรือไม่ว่าหมู่บ้านนี้เป็นอะไรกันแน่ แล้วพวกมันที่ท่านพูดถึงเมื่อครู่คืออะไร”
“ไม่รู้ว่าเป็นอะไร นี่ก็กำลังหาวิธียืนยันอยู่มิใช่หรือ ข้ารู้แค่ว่าเจ้าพวกนี้เคลื่อนที่อยู่ในดินได้ เมื่อครู่นี้แหละ พวกมันเห็นเจ้าเข้าแล้ว ดูท่าจะคิดลงมือกับเจ้า”
“อย่างนั้นรึ เช่นนั้นสิ่งอัปมงคลคราวนี้ก็รับมือยากอยู่” หลี่ฮั่วหวังตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ใครว่าไม่ใช่เล่า สิ่งอัปมงคลที่ดำดินได้เช่นนี้ ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่ารูปร่างเป็นอย่างไร แต่ก็เพราะมีของพวกนี้ พวกเราจึงมีค่าตอบแทนให้รับนี่นา”
“จริงสิ เจ้าหนุ่ม ในเมื่อเจ้าเป็นกำลังเสริมที่กองส่งมา เจ้ามีดีอะไรเหนือคนอื่นบ้าง”
“ผู้อาวุโสเฉินล้อเล่นแล้ว ข้าจะมีดีอะไรเหนือใคร ก็แค่ลูกไม้เก่าๆ ของลัทธิอ่าวจิ่งเท่านั้น” ขณะตอบ หลี่ฮั่วหวังจ้องดวงตาของคนผู้นั้นไม่วางตาแม้แต่ชั่วขณะ
“ฮะๆ พูดอะไรเช่นนั้น ใครบ้างไม่รู้ว่าคนลัทธิอ่าวจิ่งของพวกเจ้าล้วนไม่ใช่คนที่ควรไปยั่วยุ เพียงแต่ทุกครั้งที่ทำพิธี เครื่องนำที่ต้องใช้หายากเท่านั้น จริงสิ เจ้ามาคนเดียวหรือ”
“อา ข้ามาคนเดียว ผู้อาวุโสเฉินก็มาคนเดียวหรือ”
“อา ใช่ ข้าก็เหมือนเจ้า มาคนเดียว ฮะๆ” เฉินตาบอดพูดจบ ทั้งสองก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก เดินออกไปนอกหมู่บ้านต่อ
เมื่อออกมาถึงนอกหมู่บ้าน ทั้งสองจึงเริ่มสนทนากันอีกครั้ง
“เช่นนั้นผู้อาวุโสเฉินหมายความว่า ตอนนี้ยังไม่มีวิธีจัดการพวกมันหรือ”
เฉินตาบอดนั่งลงบนหินที่ปกคลุมด้วยตะไคร่ ถอนหายใจ “ใครจะคิดว่าเฉินตาบอดอย่างข้าจะมีวันต้องขอกำลังเสริม เจ้าก็รู้ ข้าเป็นคนตาบอด ไอ้พวกผีโคลนนั่นลื่นเหมือนปลาหลด จับไม่ได้สักตัว ต่อให้จับได้ก็ได้แค่ตัวเดียว”
“เฮ้ จริงสิ เจ้าหนูเอ่อร์ เจอสถานการณ์เช่นนี้ เจ้ามีวิธีบีบให้พวกมันออกมาบ้างไหม”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเฉินตาบอดก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ “เจ้าแค่หาทางบีบพวกมันออกมาให้หมดก็พอ อย่าเห็นว่าข้าตาบอด หากได้ฆ้องประฆ้องกลองประกลองกันจริงๆ เฉินตาบอดอย่างข้าไม่กลัวมันหรอก!”
กำลังโหลดความเห็น...