คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 285

ตอน 285

ตอนที่ 285 กานหยวน

เด็กคนหนึ่งขี่วัวพาสุนัขของตนออกไปนอกหมู่บ้าน สาวๆ และสะใภ้กลุ่มหนึ่งกำลังซักผ้าอยู่ริมลำธาร สีหน้าของทุกคนล้วนปกติ ต่างจากอำเภอผี่คราวก่อนราวฟ้ากับดิน

หากดูเพียงภายนอก หมู่บ้านนี้ก็ไม่มีสิ่งใดพิเศษ

ทว่ายิ่งดูปกติเท่าใด ในสายตาของหลี่ฮั่วหวังที่นี่กลับยิ่งผิดปกติเท่านั้น

หลี่ฮั่วหวังหยิบซองจดหมายขึ้นมาดูอีกครั้ง ในนั้นบอกไว้จริงว่าที่นี่มีร่องรอยของนิกายลวงลืม ทว่ากลับไม่ได้เขียนว่าร่องรอยที่ว่านั้นคืออะไร

นึกถึงเรื่องที่อำเภอผี่ก่อนหน้านี้ หลี่ฮั่วหวังก็หันไปบอกคนอื่นๆ “ในเมื่อว่านิกายลวงลืมอาจอยู่ในนั้น ข้าจะลอบเข้าไปสำรวจดูก่อน จะได้ไม่ตีหญ้าให้งูตื่น”

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านคนเดียวจะไม่เป็นไรจริงๆ หรือเจ้าคะ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวอยากพูดแต่ก็กลืนคำลงไป ความเปลี่ยนแปลงของหลี่ฮั่วหวังไม่อาจรอดพ้นสายตาคนร่วมหมอนอย่างนาง หลี่ฮั่วหวังที่ช่วงนี้เริ่มดูปกติขึ้นบ้าง ยามนี้กลับเริ่มมีท่าทีระแวงประสาทเสียอีกครั้ง

นึกถึงเสียงพวกนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ได้อธิบายอะไร เรื่องเช่นนี้ยิ่งอธิบายมาก ก็ยิ่งทำให้นางเป็นห่วงมากขึ้น

หลี่ฮั่วหวังทำให้ร่างเงากับร่างจริงของตนเคลื่อนเหลื่อมกัน แล้วลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ใต้ต้นหลิวที่หัวหมู่บ้าน ค่อยๆ แฝงตัวเข้าไปข้างใน

“อีก..... คน..... ลม.....” เสียงหลอนที่ดังขึ้นกะทันหันไม่ทำให้หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจอีกแล้ว เขาสะบัดหัวแรงๆ แล้วหันไปมองพระชราที่ติดคาอยู่ในต้นไม้ข้างๆ

“มองข้าทำไม ไม่ใช่ข้าพูดเสียหน่อย”

“ชู่...” หลี่ฮั่วหวังลดนิ้วที่ยกจรดริมฝีปากลง ชะลอฝีเท้าค่อยๆ เดินเข้าไปในหมู่บ้านกานหยวน

ความคิดของเขาละจากเสียงหลอนโดยสิ้นเชิง จดจ่ออยู่กับอันตรายตรงหน้าทั้งหมด

ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็มองออกว่าทั้งหมู่บ้านกานหยวนดูเหมือนกำลังเฉลิมฉลองอะไรบางอย่าง กลอนคู่บนผนังกับภาพทวารบาลบนประตูล้วนเปลี่ยนเป็นของใหม่ แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็เปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทั้งชุด

หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่ผูกแถบผ้าแดงเต็มต้น เฝ้ามองทุกสิ่งเบื้องล่างอย่างเงียบๆ จนถึงตอนนี้ เขายังไม่พบความผิดปกติใดๆ

ทว่าไม่นานสถานการณ์ก็เปลี่ยนไป ชาวบ้านที่แต่งกายเรียบร้อยและกินมื้อเที่ยงอันอุดมเสร็จแล้ว ต่างจับกลุ่มสามคนห้าคนมุ่งหน้าไปท้ายหมู่บ้าน

ตลอดทาง ชาวบ้านที่ดูอารมณ์ดีต่างหัวเราะพูดคุยกัน ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเช่นกัน

หลี่ฮั่วหวังตามคนเหล่านี้มาถึงท้ายหมู่บ้าน หยุดลงหน้าศาลเจ้าประจำหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

เสียงของทุกคนเบาลงมาก เด็กคนใดส่งเสียงอึกทึกในตอนนี้ก็จะถูกผู้ใหญ่ในบ้านกระชากตัวมาฟาดก้นไปหนึ่งที

ทุกคนยืนอยู่ตรงนั้นราวกับรอคอยบางสิ่ง

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังลังเลว่าจะลอบเข้าไปดูในศาลเจ้าดีหรือไม่ จากซุ้มประตูอันมืดมิดนั้น รูปปั้นดินเหนียวสีน้ำตาลองค์หนึ่งก็ถูกแบกโยกไหวออกมา

ดูจากแจกันวิเศษในมือรูปปั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นรูปพระโพธิสัตว์ และยังเป็นโพธิสัตว์ดินเหนียวด้วย

ทว่าใบหน้าของพระโพธิสัตว์กลับไม่มีเค้าเมตตาแม้แต่น้อย รูปโพธิสัตว์ดินเหนียวนี้ราวกับเคยผ่านพายุฝนครั้งใหญ่มา

อวัยวะบนใบหน้าละลายไปหมด ยืดย้อยเป็นเส้นยาวห้อยอยู่บนหน้า เหลือเพียงรูดำบิดเบี้ยวสองรู

“โฮ่! โฮ่!!” ชาวหมู่บ้านกานหยวนทุกคนกรูเข้ามา ช่วยคนดูแลศาลแบกพระโพธิสัตว์ แล้วเริ่มแห่โยกไปรอบหมู่บ้าน

“โพธิสัตว์ดินเหนียว.....” มองรูดำสองรูบนรูปพระโพธิสัตว์ หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นพึมพำกับตัวเอง

หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่บนยอดไม้เช่นนั้น มองชาวบ้านแห่โพธิสัตว์ดินเหนียวอันพิลึกนี้โยกไปมา วนรอบหมู่บ้านกานหยวนรอบแล้วรอบเล่า

ทุกรอบที่ผ่านไป บนร่างพระโพธิสัตว์จะมีผ้าแดงคล้องเพิ่มขึ้น ครั้นตะวันขึ้นสูง บนร่างโพธิสัตว์ดินเหนียวก็ห่มแพรแดงหนาไปชั้นหนึ่งแล้ว

โพธิสัตว์ดินเหนียวที่ห่มแดงถูกแบกกลับมาข้างศาลเจ้า แล้วโยกไหวส่งเข้าไปในศาล

เพิ่งส่งเข้าไป ก็ถูกแบกออกมาอีกท่ามกลางเสียงโห่ จากนั้นท่ามกลางเสียงเฮฮาของทุกคน ก็ถูกแบกกลับเข้าไปอีกครั้ง

แบกเข้าแบกออกเช่นนี้ครบสามรอบ พวกเขาจึงวางโพธิสัตว์ดินเหนียวลงในศาล แล้วเริ่มจุดธูปโขกศีรษะบูชา

เดิมหลี่ฮั่วหวังก็อยากเข้าไปดูเช่นกัน ว่าในศาลเจ้าเป็นอย่างไรกันแน่

ทว่าชาวบ้านล้อมข้างในไว้แน่นจนน้ำไหลไม่ผ่าน กระทั่งหลี่ฮั่วหวังที่ล่องหนอยู่ก็ไม่มีที่ให้วางเท้า เข้าไปไม่ได้แม้แต่น้อย

ครั้นตะวันคล้อยไปทางตะวันตก พวกเขาก็กลับบ้านไปอย่างอิ่มเอมใจ

เมื่อฟ้ามืดสนิท แม้แต่ตาเฒ่าหลังค่อมผู้เฝ้าศาลก็ลั่นกุญแจไปนอนที่ห้องข้างแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ ลงมาจากต้นไม้

ไม่นาน พร้อมเสียงกริ๊กเบาๆ แม่กุญแจทองแดงก็หักเป็นสองท่อน ประตูใหญ่ที่ปิดสนิทถูกแง้มออกเป็นช่องแคบๆ

เมื่อแสงจันทร์ด้านนอกลอดช่องประตูส่องเข้าไปในศาลเจ้าอันมืดมิด มือของหลี่ฮั่วหวังที่อยู่หน้าประตูก็กุมด้ามกระบี่พู่ม่วงไว้แล้ว

หากนิกายลวงลืมคิดจะก่อเรื่องจริง ไม่ว่าคิดอย่างไร ที่นี่ก็เป็นจุดที่พวกมันน่าจะใช้เล่นตุกติกมากที่สุด

เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังผู้ล่องหนผลักประตูก้าวเข้าไป

เพราะควันธูป ทั้งห้องจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จันทน์เข้มข้น ส่วนโพธิสัตว์ดินเหนียวที่หน้าละลายนั้นก็ปรากฏรางๆ อยู่ในความมืด

ในศาลไม่ได้มีเพียงโพธิสัตว์ดินเหนียว สองข้างศาลก็เต็มไปด้วยรูปปั้นดินเหนียว เพียงแต่มิใช่พระโพธิสัตว์ หากเป็นสิบแปดอรหันต์

พระโพธิสัตว์ไร้หน้า แต่สิบแปดอรหันต์กลับมีหน้า บ้างโกรธเกรี้ยว บ้างเคียดแค้น สมจริงยิ่งนัก ยืนอยู่ในศาลเจ้าแล้วรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง

ส่วนโพธิสัตว์ดินเหนียวที่ถูกแบกออกไปเมื่อกลางวัน ถูกวางไว้กลางศาลบนฐานบัวศิลา

ในกระถางธูปเบื้องหน้าเต็มไปด้วยก้านธูปที่ไหม้หมดแล้ว ธูปทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องบูชาแด่พระโพธิสัตว์

ทางซ้ายและขวาของพระโพธิสัตว์กลางศาล มีรูปปั้นดินเหนียวยืนอยู่ข้างละองค์

รูปปั้นดินเหนียวทั้งสองนี้มีหน้าตาครบ และดูจากรูปร่างกับขนาดตัวแล้ว คือกุมารกุมารีคู่หนึ่งที่รับใช้อยู่ใต้บัลลังก์พระโพธิสัตว์

ศาลไม่ใหญ่ หลี่ฮั่วหวังเดินรอบได้อย่างรวดเร็ว เมื่อไม่พบสิ่งใด สุดท้ายเขาก็หันความสนใจไปยังพระโพธิสัตว์ที่ห่มแดง

โพธิสัตว์ดินเหนียวไม่ได้สูงนัก ดูแล้วราวสองเมตร แต่เพราะแท่นด้านล่างสูงมาก หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่จึงต้องแหงนมอง

ในศาลเจ้าอันมืดสลัวแทบไร้แสง พระโพธิสัตว์ห่มแดงที่หน้าละลายองค์หนึ่ง ภาพนี้น่าสยองขวัญจนสุดจะบรรยาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหลี่ฮั่วหวังปักใจไว้นานแล้วว่าพระโพธิสัตว์องค์นี้มีปัญหา

“ฟันกระบี่ใส่ไปเลยดีไหมนะ” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจหลี่ฮั่วหวัง

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง เขาก็หันขวับไปมองกุมารกุมารีสองข้างพระโพธิสัตว์

“เมื่อกี้พวกมันท่านี้หรือเปล่า หรือว่าพวกมันเพิ่งขยับ”

มองรูปปั้นดินเหนียวทั้งสองที่กำลังจ้องตนอยู่ หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ท่ามกลางความมืดและความเงียบก็รู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“เจ้า..... มา.....”

“ใคร!” เสียงอื้ออึงทำให้หลี่ฮั่วหวังหมุนตัวขวับ ทว่าด้านหลังเขากลับไม่มีสิ่งใด

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นั่นเป็นเสียงหลอนของฉัน หรือว่า..... เป็นเสียงจากอะไรบางอย่างในศาลนี้”

เมื่อหลี่ฮั่วหวังคิดถึงข้อนี้ ก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงกับแยกไม่ออก

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 285
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 286 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 284กลับหน้าเรื่อง
ตอน 284ตอน 286