คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 284

ตอน 284

ตอนที่ 284 เสียงแว่ว

หลี่ฮั่วหวังคารวะลวี่จ้วงหยวนตรงหน้าแบบนักพรต “ลำบากหัวหน้าลวี่แล้ว ไปถึงเขาหนิวซินเมื่อใด ท่านพาคนอื่นๆ พักให้เรียบร้อยก่อน ทางนี้ข้าเสร็จธุระแล้วจะรีบตามไปทันที”

ที่หลี่ฮั่วหวังวางใจให้เขานำขบวน สาเหตุหลักเป็นเพราะในต้าเหลียงแทบไม่มีโจรดักปล้น มิฉะนั้นเขาคงไม่กล้าจริงๆ

“ท่านอาจารย์! ตอนนี้ข้ามีอิทธิฤทธิ์แล้ว ให้ข้าไปด้วยเถิด!” ลวี่ซิ่วฉายย่อมอยากตามหลี่ฮั่วหวังไป ทว่าทั้งหลี่ฮั่วหวังและบิดาของเขาต่างไม่ยอม

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังหันไปมองซิ่วฉายที่อยู่ข้างๆ “ตั้งใจหัดอ่านหนังสือ ไม่เข้าใจก็ถามพ่อเจ้า แม้เขาจะรู้หนังสือไม่หมด แต่อย่างน้อยก็อ่านออกบ้าง อ่านออกครบทุกตัวเมื่อใด จึงจะฝึกอิทธิฤทธิ์ได้ดี”

กล่าวจบ เขาก็กำชับเรื่องจุกจิกกับจ้าวอู่และหยางเสี่ยวไหที่อยู่บนรถม้า

“ศิษย์พี่หลี่ วางใจเถิดขอรับ แม้ข้าจะหิ้วก็ไม่ไหวแบกก็ไม่ได้ แต่ขอเพียงมีจ้าวอู่อยู่ ไม่ว่าเงินหรือรถม้า ไม่มีวันขาดหายไปแม้แต่อย่างเดียว”

หลี่ฮั่วหวังมองเขาแล้วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สีหน้าพลันบิดเบี้ยวดุร้าย หันขวับไปจ้องเขม็งทางซ้ายที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน

“ศิษย์พี่หลี่ มีอะไรหรือขอรับ”

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังหม่นลงชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับแจ่มใส “ไม่มีอะไร พูดมาถึงเพียงนี้แล้ว พูดอีกก็เปล่าประโยชน์ ออกเดินทางเถิด”

ท่ามกลางการโบกมือลา คนสองกลุ่มก็แยกทางกัน ห่างออกไปทุกที

ลวี่จวี่เหรินลดมือลงอย่างเก้อๆ อุ้มลูกชายไว้ แล้วหันไปพูดกับลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ข้างๆ “ท่านพ่อ ข้ารู้สึกว่าท่านนักพรตน้อยดู.....”

ลวี่จ้วงหยวนชำเลืองจ้าวอู่แวบหนึ่ง แล้วรีบพูดขัด “โธ่เอ๋ย ท่านนักพรตน้อยจะไปทำอะไร เป็นกงการอะไรของเจ้า มีปัญญาก็ไปดูแลลูกชายของเจ้าให้ดีก่อนเถอะ”

“ถ้าเจ้ามีปัญญาทำให้ลูกเจ้าสอบได้เป็นถงเซิง สุสานบรรพบุรุษสกุลลวี่ของข้าคงมีควันเขียวพวยพุ่งจริงๆ”

“ท่านพ่อ พูดอะไรอย่างนั้น” ลวี่จวี่เหรินหน้าเจื่อน อุ้มลูกชายไว้แล้วไม่พูดอะไรอีก

บนทางสายเล็กที่ค่อยๆ ขรุขระขึ้น พวกหลี่ฮั่วหวังพารถม้าสองคันมุ่งหน้าต่อไป

เพราะคนน้อย ทุกคนจึงได้นั่งบนรถม้าโดยไม่ต้องเดินเท้า ถือโอกาสพักผ่อนเก็บแรงไว้รับมือเรื่องที่จะเกิดต่อไป

หลี่ฮั่วหวังหน้าตาไม่สู้ดี ยังคงคิดถึงเสียงพึมพำอันอื้ออึงเมื่อครู่ เมื่อคืนตนเพิ่งกินไท่ซุ่ยดำไปแท้ๆ แต่วันนี้ยังได้ยินเสียงอยู่อีก นี่พิสูจน์แล้วว่าเสียงนี้ไม่อาจอาศัยไท่ซุ่ยดำกดข่มไว้ได้

“มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่ ฉันเป็นอะไรไปกันแน่” ใจที่สงบของหลี่ฮั่วหวังกลับปั่นป่วนขึ้นอีก ข้อสันนิษฐานน่ากลัวสารพัดผุดขึ้นในใจไม่หยุด

“หวังเหวยกำลังใช้ยากับฉันเหรอ หรือว่าฉันกลับมาป่วยทางจิตอีกแล้ว ไม่ ฉันไม่ได้บ้า! นี่อาจเป็นการสำแดงอีกรูปแบบหนึ่งของจิตวิสุทธิ์ก็ได้! แต่การสำแดงแบบนี้ดีหรือร้ายกันแน่”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ มือนุ่มนวลคู่หนึ่งก็วางทาบลงบนหลังมือเขา

ไป๋หลิงเหมี่ยวไม่พูดสิ่งใด เพียงอิงแอบอยู่ตรงนั้น ช่วยให้ใจที่ยิ่งกระวนกระวายของหลี่ฮั่วหวังสงบลง

หลี่ฮั่วหวังหลับตาสูดหายใจลึก แล้วผ่อนออกมายาวๆ ก่อนลืมตาขึ้นใหม่ กดความหงุดหงิดในใจลงไป

“ใจเย็นไว้ ก็แค่หูแว่วเป็นบางครั้ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างน้อยตอนนี้มันก็แค่หูแว่วนานๆ ครั้ง ยังไม่ได้ส่งผลอะไรเลย”

“ที่ผ่านมามีอะไรที่ฉันไม่เคยเจอบ้าง แค่หูแว่วธรรมดา จะกลัวอะไร”

“เรื่องยุ่งยากมีมาเรื่อยๆ อยู่แล้ว ไม่ว่ามันเกิดจากอะไร ฉันก็ต้องจัดการทีละเรื่องๆ เหมือนเรื่องจิตวิสุทธิ์”

“เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือผ่านการทดสอบของกองตรวจดาราให้ได้ก่อน เรื่องหูแว่วอะไรนั่นเอาไว้ทีหลัง”

เมื่อจัดระเบียบความคิดได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้ามองคนอื่นๆ

“ก่อนหน้านี้ไม่มีเวลาจึงยังไม่ได้บอก ตอนนี้ว่างแล้ว ข้าจะเล่าถึงศัตรูที่พวกเราต้องเผชิญครั้งนี้ นิกายลวงลืม”

“พูดสั้นๆ พวกมันคือกลุ่มนักต้มตุ๋น กลุ่มนักต้มตุ๋นที่มีอิทธิฤทธิ์”

“อีกอย่าง พวกเจ้าจำไว้ให้ดี นิกายลวงลืมเปลี่ยนหน้าคนได้ ระวังทุกคนที่เข้ามาใกล้ตัว มิฉะนั้นเผลอนิดเดียวก็อาจตกหลุมพรางของมัน”

ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนี้ ทุกคนรีบวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วตั้งใจฟัง

ที่ผ่านมามักเป็นฝ่ายเจอศัตรูโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ครั้งนี้เป็นฝ่ายบุกไปหาเรื่องพวกมันเอง ทุกคนจึงตึงเครียดระคนตื่นเต้นอยู่บ้าง

หลี่ฮั่วหวังเล่าข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับนิกายลวงลืมให้พวกเขาฟังอย่างละเอียดที่สุดเท่าที่ทำได้

พวกเขาคือผู้ช่วยของตน ยามนี้รู้มากเท่าใด ภายหน้าอาจได้ใช้ประโยชน์มากเท่านั้น

ขณะที่พวกเขากำลังฟังเพลิน ข้างหน้าก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังมาเป็นระลอก

ไม่นาน ม้าศึกกำยำเรียงเป็นแถวๆ ก็กันหลี่ฮั่วหวังและผู้สัญจรคนอื่นๆ ให้ออกไปอยู่นอกถนนใหญ่

“โอ้โฮ นี่ผู้ยิ่งใหญ่มาจากไหนกัน” ดวงตาของโก่วหวาเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ผ่านช่องว่างระหว่างขาม้า สิ่งแรกที่หลี่ฮั่วหวังเห็นคือป้ายใหญ่สั่งหลีกทางที่ทหารชูขึ้นสูง

ถัดจากป้ายคือคนตีฆ้องสี่คน หลังคนตีฆ้องเป็นกลุ่มบุรุษไร้หนวดเคราท่าทางอ่อนช้อยดุจสตรี

ถัดจากบุรุษไร้หนวดเคราร้อยกว่าคนนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เห็นรถม้าหรูหราที่ใหญ่โตราวกับเรือนหลังย่อมๆ

ชายอ้วนผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีเหลือง นิ้วโป้งซ้ายอันอวบอ้วนสวมแหวนหยกสำหรับน้าวสาย นั่งกรนอยู่กลางเสื่อหยกผืนหนึ่ง นี่คงเป็นเจ้าของขบวนตัวจริง

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังพินิจธงมังกรสี่เล็บสีเหลือง ชายชราคนหนึ่งข้างๆ ก็กำลังบอกหลานชาย “ท่านอ๋องออกตรวจราษฎร รีบคุกเข่าเร็วเข้า”

“นี่คือท่านอ๋องแห่งเมืองอิ๋นหลิงหรือ”

หลี่ฮั่วหวังพินิจชายอ้วนที่กำลังกรนผู้นั้นอย่างละเอียด รวมถึงสตรีที่คุกเข่าพัดวีอยู่ข้างกายเขา

ดูจากลวดลายครามสีน้ำเงินเข้มบนใบหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกนางมาจากเจดีย์หลิงหลง

ครั้นเขาได้สติกลับมา ก็พบว่าคนรอบกายคุกเข่าลงไปทั้งแถบแล้ว แม้แต่ไป๋หลิงเหมี่ยวกับโก่วหวาก็เช่นกัน เขาที่นั่งอยู่บนรถม้าจึงขวางหูขวางตายิ่งนัก

“บังอาจ! ผู้ใดกล้าไม่คุกเข่า” ทหารม้าคาดดาบที่เอวหลายนายสายตาไม่เป็นมิตรรีบเข้ามาล้อมหลี่ฮั่วหวังไว้

หลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันพูด ดาบที่เอวของพวกเขาก็ถูกชักออกมาแล้ว

หลี่ฮั่วหวังมองพวกเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงป้ายห้อยเอวนั้นออกมา

ครั้นเห็นอักษรคำว่ากองตรวจดารา สีหน้าของคนเหล่านั้นก็เปลี่ยนไปทันที รีบเก็บอาวุธกลับ

“ใต้เท้า ผู้น้อยล่วงเกินแล้ว ขอโปรดอภัย!” ทหารม้าประสานหมัดคารวะหลี่ฮั่วหวัง แล้วหันหลังพาคนอื่นๆ จากไป

มองแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไป ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อหลี่ฮั่วหวังนึกได้ว่ากองตรวจดารามีไว้เพื่อค้ำจุนอำนาจปกครองของคนพวกนี้ ในใจก็พลันรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา

“คนที่อื่นล้วนเปลี่ยนไปหมดแล้ว ทำไมโลกบ้าคลั่งนี้ถึงไม่ลากคนพวกนี้ให้บ้าตามไปด้วย” หลี่ฮั่วหวังมองชายอ้วนผู้นั้นพลางคิดในใจ

“ลุกขึ้นมาให้หมด ห้ามคุกเข่า”

หลังท่านอ๋องจากไป ช่วงหนึ่งต่อจากนั้นก็สงบราบรื่น จนถึงนอกหมู่บ้านกานหยวนก็ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น

ที่เชิงภูเขาลูกใหญ่ลูกหนึ่ง หลังคากระเบื้องสีครามที่ต่อกันเป็นผืนของหมู่บ้านกานหยวนก็ปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังเป็นครั้งแรก

ดูจากขนาดแล้ว ที่นี่เป็นหมู่บ้านใหญ่ธรรมดาแห่งหนึ่ง ไม่ต่างจากหมู่บ้านทั้งหลายที่พบระหว่างทางแม้แต่น้อย

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 284
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 285 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 283กลับหน้าเรื่อง
ตอน 283ตอน 285