ตอนที่ 283 ออกเดินทาง
หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ในคอกม้าทั้งคืนนวดคอที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย แล้วก้มมองกระดาษจดหมายในมืออีกครั้ง
ไม่ว่าอย่างไร สิ่งที่ตนคาดไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ผิด ในกองตรวจดารามีเรื่องอีกมากมายที่ตนไม่รู้จริงๆ
ตนเพิ่งเข้าร่วมก็ได้ข่าวสารมากมายถึงเพียงนี้ วันหน้าเมื่อตำแหน่งในกองตรวจดาราสูงขึ้นและมั่นคงแล้ว ค่อยๆ สืบหาอย่างระมัดระวัง ย่อมได้ข่าวคราวเกี่ยวกับลมเหนือมากกว่านี้เป็นแน่
ต่อให้เส้นทางของลมเหนือไปไม่รอด ตนก็อาจอาศัยองค์กรมหึมาอย่างกองตรวจดารา หาวิธีช่วยให้จิตวิสุทธิ์หลุดพ้นจากความสับสน
อีกทั้งเมื่อเข้ากองตรวจดาราแล้ว ในที่สุดตนก็ไม่ต้องวิ่งพล่านไปทั่วโลกอันโกลาหลนี้เหมือนแมลงวันหัวขาดอีกต่อไป
เจอเรื่องที่ไม่เข้าใจ ก็ยังมีที่ให้ไถ่ถาม
คิดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังที่ไม่ได้นอนทั้งคืนกลับไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย เขาก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องด้วยความฮึกเหิม
ทว่านั่นล้วนเป็นเรื่องภายหน้า เรื่องเฉพาะหน้าคือต้องทำงานที่ตุ๊กตาหัวโตไหว้วานให้สำเร็จก่อน
“หมู่บ้านกานหยวน..... หมู่บ้านกานหยวน.....”
หลี่ฮั่วหวังนั่งลงข้างโต๊ะกลมหินอ่อน ใช้นิ้วไล่หาบนแผนที่กระดาษไม่หยุด ค้นหาตำแหน่งที่จดหมายระบุไว้
ทว่าแม้จะหาที่นั้นพบ แต่มันกลับไม่ได้อยู่ทางเดียวกับทางกลับบ้านของไป๋หลิงเหมี่ยว ซ้ำยังต้องอ้อมไกลออกไปอีก
ตอนนี้ปัญหาจึงเกิดขึ้น ต่อจากนี้ตนต้องเลือกว่าจะไปจัดการนิกายลวงลืมก่อน หรือจะกลับบ้านพร้อมไป๋หลิงเหมี่ยวก่อนแล้วค่อยออกมาจัดการ
แต่หากเลือกอย่างหลัง หลี่ฮั่วหวังไม่คิดว่านิกายลวงลืมจะรอตน หากไปช้า เกรงว่าจะเหลือเพียงสภาพเดียวกับที่อำเภอผี่
หากเป็นเช่นนั้น ตนก็คงยากจะมีคำอธิบายต่อตุ๊กตาหัวโต
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นคิดหาวิธีที่ได้ทั้งสองทาง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ประคองขนมฟูห่อใบบัวเดินเข้ามา
ขนมฟูสีขาวดูนุ่มฟู ปั้นเป็นรูปกระต่ายตาแดง ทั้งน่ามองทั้งน่ากิน
นางเป่าฟู่ๆ แล้วกัดขนมฟูคำเล็กๆ รับรสหวานหนึบในปาก ใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวพลันเปี่ยมสุข
เห็นนางเป็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไป๋หลิงเหมี่ยวอายุยังไม่มาก ที่จริงนางยังเป็นแค่ดรุณีน้อยเท่านั้น
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านจะกินไหมเจ้าคะ หวานฉ่ำอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวยิ้มพลางวางขนมฟูกระต่ายที่แหว่งหูไปข้างหนึ่งลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า แล้วจูงมือนางให้นั่งลง “เหมี่ยวเหมี่ยว ข้ามีธุระต้องไปจัดการ หรือเจ้าพาคนอื่นๆ กลับบ้านไปก่อน ข้าเสร็จธุระแล้วจะรีบ-”
หลี่ฮั่วหวังยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกไป๋หลิงเหมี่ยวปฏิเสธทันที
“ไม่ได้!” ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดเสียงเด็ดขาด ไม่มีท่าทีว่าง่ายเหมือนยามปกติแม้แต่น้อย สีหน้าดื้อรั้นยิ่งนัก
“ไม่ว่าท่านจะทำอะไร ข้าก็จะไปด้วย! อย่าคิดจะทิ้งข้าไว้อีก!”
หลี่ฮั่วหวังอดหัวเราะไม่ได้ “เจ้าพูดอะไร ข้าเคยทิ้งเจ้าตั้งแต่เมื่อไร”
“ทำไมจะไม่เคย! ตอนอยู่อารามอันฉือ ท่านก็พูดอย่างนี้ บอกว่ามีธุระต้องจัดการ จัดการเสร็จแล้วจะตามมา! แล้วเป็นอย่างไรเล่า! พอข้าได้เจอท่านอีกที ท่านก็ตายไปแล้ว!”
“ตอนนั้นข้าเป็นคนฝังท่านกับมือ! ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนั้นข้าเจ็บปวดเพียงใด” พูดถึงเรื่องเก่า ขอบตาของไป๋หลิงเหมี่ยวก็แดงก่ำขึ้นมา
มองดรุณีบอบบางตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกสงสารจับใจ “ข้าแค่คิดว่าเจ้าใกล้ถึงบ้านแล้ว ไม่จำเป็นต้องตามมา อีกอย่างครั้งนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ได้อันตรายอะไรนัก”
“ถ้าไม่อันตราย เหตุใดท่านไม่ให้ข้าตามไปเล่า อีกอย่าง หากเจอเรื่องที่ท่านจัดการไม่ได้ แต่ท่านเซียนจัดการได้ ข้ากับพี่สาวก็ช่วยท่านได้นะเจ้าคะ!”
“พี่สาวรึ เจ้าเรียกร่างทรงรองว่าพี่สาวรึ” ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงตอนที่หลี่จื้อเรียกร่างทรงรองของตนว่าภรรยา
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านให้ข้าตามไปเถิดเจ้าค่ะ หากไม่ได้จริงๆ ท่านให้พวกเขาไปก่อน ข้าจะไปกับท่านคนเดียว”
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าดรุณีตรงหน้า ที่จริงในใจเขาก็รู้ดีว่า แม้เหล่าท่านเซียนจะไม่ค่อยน่าไว้ใจ แต่ไม่ว่าเรื่องใดพวกท่านก็ล้วนมีวิธีรับมือไม่มากก็น้อย พาไปด้วยย่อมช่วยได้จริง
เพียงแต่ครั้งนี้เป็นนิกายลวงลืม อีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านแล้ว เขาไม่อยากให้ไป๋หลิงเหมี่ยวเกิดเรื่องไม่คาดฝันอีก
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากนอกห้อง
“ท่านอาจารย์ ท่านอยู่ข้างในหรือไม่ขอรับ” นั่นคือเสียงของลวี่ซิ่วฉาย
“เข้ามา” หลี่ฮั่วหวังดึงมือออกจากมือไป๋หลิงเหมี่ยว หันไปมองลวี่ซิ่วฉายที่ผลักประตูเข้ามา
เด็กหนุ่มคนเดิม ยามนี้ทั้งมือทั้งตัวเปื้อนดำไปหมด แม้บนหน้าก็ยังมีรอยดำหลายแห่ง ดูจากสีแล้วน่าจะเป็นถ่าน
“ท่านอาจารย์ ที่ท่านให้ข้าเขียนเมื่อวานซืน ข้าเขียนเสร็จแล้วขอรับ” ซิ่วฉายยื่นกระดาษเซวียนจื่อในมือให้อย่างนอบน้อม
หลี่ฮั่วหวังรับมา ยิ่งดูเนื้อความบนกระดาษยิ่งขมวดคิ้ว “ซิ่วฉาย ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้สอนเจ้าแค่หัดเขียนหนังสือ ไม่ได้สอนวาดยันต์นี่”
ได้ยินดังนั้น ลวี่ซิ่วฉายก็ตาลุกวาว ใบหน้าเผยความดีใจที่เก็บไม่อยู่ “ท่านอาจารย์จะสอนข้าวาดยันต์หรือขอรับ ขอบพระคุณท่านอาจารย์!”
หลี่ฮั่วหวังตบกระดาษยับยู่ยี่ในมือลงบนโต๊ะ “วาดยันต์อะไรกัน! ข้ากำลังว่าลายมือเจ้าขยุกขยิกเหมือนผีวาดยันต์ แค่นี้ก็ฟังไม่ออกรึ”
“นี่เจ้าเขียนตัวอักษรไม้รึ เหตุใดขีดปัดทางซ้ายต้องบิดกลางเส้นด้วย แล้วตัวอักษรปากนี่เหตุใดเป็นวงกลม ข้าก็ไม่ได้ให้เจ้าใช้พู่กัน ใช้ถ่านขีดเส้นตรงยังขีดไม่ได้หรือ”
“แล้วอีกอย่าง เจ้าเขียนหนังสือ ทำไมถึงเขียนจนหน้าดำไปหมดได้”
เพื่อเบนความสนใจของลวี่ซิ่วฉาย ก่อนหน้านี้หลี่ฮั่วหวังทุ่มสอนความรู้อันน้อยนิดที่ตนมีให้จนหมดเปลือกจริงๆ
ทว่าทั้งที่ลวี่ซิ่วฉายขยันยิ่งนัก และหลี่ฮั่วหวังก็สอนอย่างสุดแรง ผลลัพธ์กลับไม่ดีเท่าที่ควร
มองซิ่วฉายหน้าเหี่ยวตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจแล้วโบกมือ “เอาเถอะ ไปเรียกพ่อเจ้ามา ข้ามีเรื่องจะสั่ง”
ไป๋หลิงเหมี่ยวติดตามตนไปนั้นไม่เป็นไร แต่ตัวถ่วงตรงหน้านี้พาไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด
ไม่ใช่แค่เขา ยังมีคณะสกุลลวี่ หยางเสี่ยวไห และสตรีที่ยังไม่ได้แยกไป คนเหล่านี้ล้วนตามไปไม่ได้
คนเหล่านี้ล้วนเป็นภาระ แยกกันไปก่อนได้ จะได้ไม่บาดเจ็บล้มตายยามต้องต่อสู้
ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ ที่ผ่านมาล้วนเป็นเรื่องวุ่นวายวิ่งมาหาตน แต่ครั้งนี้ตนเป็นฝ่ายไปหาเรื่องเอง ย่อมต้องเตรียมการล่วงหน้าให้พร้อม
เมื่อลวี่จ้วงหยวนเข้ามาในห้อง หลี่ฮั่วหวังก็ให้เขาพาคณะสกุลลวี่ และศิษย์ร่วมสำนักที่ไม่มีกำลังรบไปยังเขาหนิวซินก่อน
ส่วนตนจะพาไป๋หลิงเหมี่ยว เกาจื้อเจียน เสี่ยวหม่าน และโก่วหวาไปยังหมู่บ้านกานหยวน
“ท่านนักพรตน้อย วางใจได้ขอรับ ตาเฒ่าอย่างข้ารอนแรมขึ้นเหนือล่องใต้มาหลายปี ระยะทางแค่นี้ ข้าจะพาทุกคนไปถึงครบสามสิบสองไม่มีขาดแน่นอน!”
ณ ทางแยกที่ผู้คนสัญจรขวักไขว่นอกเมืองอิ๋นหลิง ลวี่จ้วงหยวนลากซิ่วฉายที่คอตกหน้าเศร้าไว้แน่น พลางรับปากหลี่ฮั่วหวังอย่างหนักแน่น
กำลังโหลดความเห็น...