ตอนที่ 282 ข่าวกรอง
“คนผู้นี้เป็นคนของกองตรวจดารารึ หงต้าตามคนมาแล้วหรือ”
หลี่ฮั่วหวังพินิจคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม คนผู้นี้สวมหัวตุ๊กตาหัวโตรูปเด็กหญิง จุดแดงกลางหน้าผากทั้งแดงทั้งวาว ราวกับเปล่งแสงเรื่อๆ ได้ท่ามกลางคอกม้าอันมืดสลัว
ในเมื่อคนผู้นี้มาจากกองตรวจดารา หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่กล้าประมาท สิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้อาจตัดสินว่าตนจะได้เข้าร่วมหรือไม่ ทว่าก่อนอื่น ตนต้องแน่ใจเสียก่อนว่าคนผู้นี้ไม่ใช่นิกายลวงลืม
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดว่าจะใช้วิธีใดพิสูจน์ ตุ๊กตาหัวโตก็ราวกับรู้ความคิดของเขา “อย่าตื่นไปเลย สามมังกรใหญ่ของนิกายลวงลืมเพิ่งบาดเจ็บสาหัส พวกมันคงสงบไปอีกพักหนึ่ง”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยๆ เอ่ยปาก “เรื่องของหงต้าก่อนหน้านี้ ข้าก็ช่วยไปไม่น้อย ข้าจึงคิดว่า งานเช่นนี้ข้าก็ทำได้ เหตุใดต้องยกค่าตอบแทนให้ผู้อื่นไปเปล่าๆ”
ได้ยินคำของหลี่ฮั่วหวัง ตุ๊กตาหัวโตที่ยืนอยู่กับที่ก็โยกตัวเล็กน้อย แล้วขยับเข้ามาใกล้ เสียงอู้อี้ดังออกมาจากข้างใน
“จะเข้ากองตรวจดารา ว่าง่ายก็ง่าย ว่ายากก็ยาก บางเรื่องขอเพียงเจ้ารู้จักคิดเผื่อผู้อื่นให้มาก ทางก็จะเดินง่ายขึ้นมาก เจ้าเข้าใจความหมายของข้าใช่หรือไม่”
“หือ” หลี่ฮั่วหวังชะงักไป ตอนแรกเขายังฟังไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังเรียกสินบนจากตน
สำหรับหลี่ฮั่วหวังแล้วนี่เป็นข่าวดี อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นคนเป็นๆ ที่ยังมีความโลภ
ผ่านเรื่องราวมามากมาย ความคาดหวังที่หลี่ฮั่วหวังมีต่อพวกเขาก็ต่ำมากแล้ว
กล่องทองฝังอัญมณีอันหนักอึ้งถูกยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย ในกล่องยังมีทองก้อนอยู่ไม่น้อย
“ทองรึ” ตุ๊กตาหัวโตยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นมารับ ชั่งน้ำหนักในมือเล็กน้อย แล้วมือก็ขยับ กล่องทองร่วงลงพื้น ทองข้างในกระจายเกลื่อน
เห็นตุ๊กตาหัวโตยังยืนนิ่งไม่ไหวติง หลี่ฮั่วหวังจึงหยิบน้ำเต้าที่เอวขึ้นมา เทโอสถอายุขัยที่ห่อด้วยกระดาษยันต์สีเหลืองออกมาห้าเม็ด
ทันทีที่เห็นโอสถอายุขัย น้ำเสียงของตุ๊กตาหัวโตก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “อืม รู้งานดี ใช้ได้ ใช้ได้”
โอสถอายุขัยห้าเม็ดแลกมาได้ป้ายเหล็กขนาดครึ่งฝ่ามือหนึ่งแผ่น
ด้านหลังป้ายเหล็กสลักอักษรตัวใหญ่ว่ากองตรวจดารา ส่วนด้านหน้าของป้ายห้อยเอวสลักว่า พลกุ่ย เอ่อร์จิ่ว
รอบตัวอักษรเหล่านี้มีกลุ่มดาวที่ลากเส้นเชื่อมกันล้อมไว้ ดูประณีตยิ่งนัก
“ดูท่าจะเตรียมไว้นานแล้ว แต่ราบรื่นเกินไปหน่อยหรือเปล่า” หลี่ฮั่วหวังพินิจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองตุ๊กตาหัวโตตรงหน้า
“ขอถามว่าพลกุ่ยนี้คือ.....”
“พลนั้นไม่ต้องพูดถึง กุ่ยเจ้าก็ไม่รู้หรือ สิบก้านฟ้า เจี่ย อี่ ปิ่ง ติง อู้ จี่ เกิง ซิน เหริน กุ่ย ยิ่งอยู่ท้ายยิ่งต่ำ เอาเถอะ เรื่องพวกนี้รู้หรือไม่รู้ก็เหมือนกัน อย่างไรเสียภายหลังก็ต้องรู้ มีงานเข้ามาแล้ว”
“ไปดูเสีย คราวนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของนิกายลวงลืมอีก หากเป็นจริง ก็จัดการแบบที่เจ้าช่วยหงต้าคราวก่อนนั่นแหละ”
ตุ๊กตาหัวโตถือซองจดหมายที่มีแถบกระดาษแดงแปะไว้ตรงกลาง ยื่นให้หลี่ฮั่วหวัง
“นิกายลวงลืมรึ ตอนนี้เลยหรือ” หลี่ฮั่วหวังอดประหลาดใจมิได้ นี่เร็วเกินไปแล้ว
“ทำไม ตอนนี้ไม่ได้หรือ หากเจ้าไม่อยากรับก็ช่างเถิด ข้าจะไปหาพลกุ่ยคนอื่น”
ตุ๊กตาหัวโตพูดพลางทำท่าจะเก็บซองจดหมายกลับ แต่หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปรับมาเสียก่อน
“ได้ ข้ารับ ขอถามว่าค่าตอบแทนครั้งนี้มีเท่าใด แล้วในกองเลื่อนขั้นกันอย่างไร รวมถึง..... การแลกเปลี่ยนข่าวสารของศัตรู”
พูดถึงตอนท้าย หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็เต้นเร็วขึ้นจังหวะหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ที่เขาเข้ากองตรวจดาราก็เพื่อสิ่งเหล่านี้
บางทีในกองตรวจดาราอาจมีบันทึกทุกอย่างเกี่ยวกับจิตวิสุทธิ์
“ทำงานก่อน ดูว่าเจ้าทำงานได้งามแค่ไหน คนมีฝีมือเท่านั้นจึงได้ค่าตอบแทน รายละเอียดของศัตรูอยู่ในซองแล้ว”
พูดจบ ตุ๊กตาหัวโตก็หันหลังเดินออกจากคอกม้า ทว่าแม้ร่างของคนผู้นี้จะหันไปแล้ว หัวตุ๊กตาหัวโตบนศีรษะกลับยังคงหันอยู่ที่เดิม ดวงตาดำที่วาดด้วยพู่กันคู่นั้นจ้องหลี่ฮั่วหวังไม่วางตา
เมื่อตุ๊กตาหัวโตลับหายไปจากลานหลัง หลี่ฮั่วหวังก็มองซองจดหมายกับป้ายห้อยเอวในมือพลางครุ่นคิด
เขารู้ดีว่าการเข้ากองตรวจดาราไม่ง่ายเช่นนั้น งานในมือนี้ก็คือบททดสอบ
ผ่านบททดสอบจึงนับว่าได้เข้ากองตรวจดารา มิฉะนั้นป้ายห้อยเอวในมือตนก็เป็นแค่เศษเหล็กชิ้นหนึ่ง
“เป็นนิกายลวงลืมอีกแล้ว บังเอิญเหรอ หรือพวกเขาจงใจ หรือพวกเขาก็สงสัยว่าฉันเป็นนิกายลวงลืม เลยเอาเรื่องนี้มาลองเชิง”
“งั้นแปลว่าตอนที่ฉันทำงาน กองตรวจดาราจะส่งคนมาคอยจับตาฉันด้วยหรือเปล่า” หลี่ฮั่วหวังคิดแล้วก็เปิดซองจดหมายออกตรวจดูอย่างละเอียด
เนื้อความไม่มากนัก ระบุเพียงว่าสายสืบรายงานว่าสงสัยจะพบร่องรอยของนิกายลวงลืมในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ให้กองตรวจดาราส่งคนไปตรวจสอบ
เนื้อความเหล่านี้เรียบๆ เป็นไปตามแบบแผน ทว่ากระดาษแผ่นถัดมากลับเขียนแนะนำนิกายลวงลืมไว้
ภาษาโบราณบนนั้นทำให้หลี่ฮั่วหวังอ่านอย่างยากลำบาก แต่พยายามแกะอยู่พักใหญ่ก็พอรู้เนื้อความคร่าวๆ
ตามคำแนะนำในนั้น พวกนิกายลวงลืมมีที่มาไม่แน่ชัด แม้แต่กองตรวจดาราก็ไม่รู้ว่าพวกมันกำเนิดมาอย่างไร
ที่รู้คือคนพวกนี้ทำการสิ่งใดล้วนถือความสนุกของตนเป็นที่ตั้ง เพียงเพื่อให้ตนเองเบิกบานใจ
ขอเพียงความสนุกมากพอ พวกมันก็พร้อมเอาชีวิตตนเองเป็นเดิมพันโดยไม่ลังเล
อีกทั้งพวกนิกายลวงลืมยังมีวิธีพิเศษที่ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร ในการหลอกเอาพลังของผู้กุมชะตาองค์อื่นมาได้
เรื่องเหล่านี้หลี่ฮั่วหวังรู้อยู่แล้ว ทว่ามีคำหนึ่งในนั้นที่ดึงความสนใจของเขา
“ผู้กุมชะตา ที่แท้ในกองตรวจดาราเรียกพวกสิ่งที่อยู่เบื้องหลังนครหยกขาวแบบนี้เองเหรอ ทำไมแต่ละกลุ่มเรียกไม่เหมือนกันสักกลุ่ม”
หลี่ฮั่วหวังทบทวนคำนี้ในหัวรอบหนึ่ง แล้วอ่านต่อไป
นิกายลวงลืมทั้งหมดเรียกขานกันตามหน้าไพ่นกกระจอก และมีลำดับชั้น เส้น ตุ้ง วั่น คือพวกชั้นต่ำสุดของนิกายลวงลืม
ผู้สั่งการพวกนั้นคือสี่วายุของนิกายลวงลืม ได้แก่ ลมตะวันออก ลมตะวันตก ลมใต้ ลมเหนือ
เหนือสี่วายุคือสามมังกร ได้แก่ จงแดง ป้ายขาว มั่งมี
เหนือสามมังกรขึ้นไป เล่าลือกันว่ายังมีลูกเต๋าอีกผู้หนึ่ง ควบคุมนิกายลวงลืมทั้งหมด
ที่ว่าเป็นเพียงคำเล่าลือ ก็เพราะอย่างน้อยคนในกองตรวจดาราไม่เคยเห็นลูกเต๋าสักครั้ง
นิกายลวงลืมทั้งนิกาย ไม่เพียงชื่อพิลึก อิทธิฤทธิ์พิลึก แม้แต่วิธีเข้านิกายก็ยังพิลึก
ต่างจากสำนักอื่น วิธีเข้านิกายลวงลืมกลับอาศัยการหลอก
พวกมันไม่เพียงหลอกผู้กุมชะตา หลอกผู้อื่น แม้แต่ตัวเองก็ยังหลอก
คนของนิกายลวงลืมที่เข้ามาทีหลังล้วนถูกคนรุ่นก่อนหลอกเข้ามาทั้งสิ้น ทุกคนในนิกายลวงลืมจึงไม่ใช่เพียงนักต้มตุ๋น แต่ยังเป็นผู้ถูกต้มตุ๋นด้วย
“เหอะ ฉันน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้ว พวกบ้านั่นทำอะไรออกมาก็ไม่น่าแปลกใจ”
หลี่ฮั่วหวังยังอยากอ่านต่อ ทว่าด้านหลังกลับไม่มีแล้ว ความรู้สึกที่ขาดห้วงไปกะทันหันทำให้เขาอึดอัดเป็นพิเศษ
เสียงไก่ขันดังก้องทำให้หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น เขาพบว่าฟ้าสว่างแล้ว ตนยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนโดยไม่รู้ตัว
กำลังโหลดความเห็น...