ตอนที่ 281 เสียง
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูเร็วเจ้าค่ะ! บนฟ้ามีโคมไฟ!”
ทุกคนที่ได้ยินต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พลันเห็นดวงไฟระยิบระยับลอยอยู่กลางเวหา ลูกกลมกระดาษพองโตล่องลอยอยู่กลางอากาศราวกับแมงกะพรุน
“ก็แค่โคมขงเบ้ง ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น” หลี่ฮั่วหวังยกชามขึ้นจิบน้ำแกงกุ้งรสเลิศล้ำคำหนึ่ง
“ฟู่” “เหมียว” “จ้าว” “หลี่” โคมขงเบ้งที่เขียนแซ่ต่างๆ ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า หลอมรวมกับดวงดาวพร่างพราว
เห็นคนที่ปล่อยโคมขงเบ้งต่างปาดน้ำตา ดูท่าจะเป็นพิธีเซ่นไหว้อาลัยแบบหนึ่งของต้าเหลียง
“ไม่ใช่แค่บนฟ้า พวกท่านดูเร็ว บนแม่น้ำไกลๆ ตรงนั้นก็มี!”
บนแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านเมืองอิ๋นหลิงก็มีดวงไฟระยิบระยับเช่นกัน โยกไหวอยู่ท่ามกลางเรือบุปผาลำแล้วลำเล่า
“ต้าเหลียงนี่ลูกเล่นแพรวพราวจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังมองโคมขงเบ้งเหล่านั้นพลางพึมพำกับตัวเอง
เขารู้สึกได้ถึงความต่างอย่างชัดเจนระหว่างต้าเหลียงกับที่อื่น แค่รากฐานอารยธรรมก็ห่างชั้นกันมากมายนัก
“จริงสิ เหมี่ยวเหมี่ยว พวกเราเดินทางผ่านมา ซื่อฉี โฮ่วสู่ ชิงชิว ต้าเหลียง แล้วพ้นต้าเหลียงไปเป็นแคว้นใด” หลี่ฮั่วหวังถามไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ
“พ้นต้าเหลียงไปหรือเจ้าคะ พ้นต้าเหลียงไปก็ไม่มีแล้ว มีแต่ทะเลทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กระจ่างในใจ ที่แท้แคว้นต้าเหลียงยังติดทะเลด้วย ไม่รู้ว่าบนทะเลกว้างใหญ่ออกไปจะมีแคว้นอื่นที่แตกต่างออกไปหรือไม่
“แต่ต่อให้มี ก็คงจะ.....”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็มีเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่งดังขึ้นข้างหูเขา เสียงนั้นอื้ออึงขุ่นมัว ทว่าท่ามกลางความขาดๆ หายๆ กลับมีคำที่มนุษย์ใช้แทรกอยู่ประปราย
“หิว...ปาก...ไม้...”
ทันทีที่เสียงนี้ปรากฏ ขนทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ลุกชัน เขาผุดลุกขึ้น สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก กวาดตามองไปรอบด้าน
หลี่ฮั่วหวังเคลื่อนไหวรุนแรงจนน้ำแกงบนโต๊ะกระฉอกออกมา บรรยากาศที่ครึกครื้นเมื่อครู่พลันเงียบลงในพริบตา
ทุกคนที่ร่วมโต๊ะ รวมถึงคนโต๊ะข้างๆ ต่างหันมามองเขาด้วยความงุนงงพร้อมกัน
“ศิษย์พี่หลี่...” เมื่อรู้สึกถึงสายตาห่วงใยของบรรดาศิษย์พี่น้อง หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วนั่งลงใหม่ สีหน้ากลับมาสงบอย่างรวดเร็ว
“ไม่มีอะไร เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นอย่างไร โรคเก่าน่ะ กินกับข้าวเถิด กินกับข้าว”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนจึงคลายความกังวลแล้วกินกันต่อ
ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งทางซ้ายมือของหลี่ฮั่วหวังสังเกตเห็นว่า มือที่ถือชามของเขาสั่นน้อยๆ
เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเขาก็ออกจากเหลาสุรากลับโรงเตี๊ยม ตลอดทางลวี่จ้วงหยวนทำหน้าปวดใจ เอาแต่คำนวณว่าค่าอาหารมื้อนั้นแลกเป็นหมูได้กี่ตัว
ตอนกินก็สบายอยู่หรอก แต่พอถึงเวลาจ่าย เห็นเงินขาวพราวที่ตนหามาได้ต้องจ่ายออกไป เขาทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรจริงๆ หรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้สองมือกุมมือขวาของหลี่ฮั่วหวังที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับกระบี่มานาน
“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ข้ากินไท่ซุ่ยดำแล้ว อาการทรงตัวไปมากแล้ว” หลี่ฮั่วหวังส่งสายตาให้นางวางใจ
กลับถึงโรงเตี๊ยม ทุกคนแยกย้ายกลับห้องของตน ต่างคุยกันถึงสิ่งที่ได้เห็นในคืนนี้ไปพลางล้างหน้าบ้วนปากไปพลาง
จนโรงเตี๊ยมปิดประตูดับเทียน ก็ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
กลางดึกยามสาม หลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่บนเตียงพลันลืมตาขึ้น เขาหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่หลับใหลอยู่ข้างกาย ค่อยๆ ดึงแขนออกจากใต้คอนาง เลิกผ้าห่มแล้วเดินไปยังลานหลังโรงเตี๊ยม
เพิ่งมาถึงข้างรถม้าที่ขังไท่ซุ่ยดำไว้ หมั่นโถวที่คอยเฝ้ารถก็มุดออกมาจากใต้ท้องรถ กระดิกหางให้เขา
หลี่ฮั่วหวังกระชากม่านรถเปิดออก เห็นไท่ซุ่ยดำที่ถูกเอ็นวัวมัดไว้อย่างแน่นหนาอยู่ข้างใน
มองไท่ซุ่ยดำก้อนนี้ หลี่ฮั่วหวังหน้าถอดสี หวนนึกถึงเสียงข้างหูเมื่อครู่
นับแต่กินไท่ซุ่ยดำเข้าไป ช่วงหนึ่งทุกอย่างปกติดียิ่งนัก ปกติเสียจนหลี่ฮั่วหวังลืมไปแล้วว่าตนคือจิตวิสุทธิ์ ทว่าวันนี้เขากลับหูแว่วขึ้นมาอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังมองไท่ซุ่ยดำตรงหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ “แม่ครับ แม่ช่วยตามหมอหวังมาได้ไหมครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับเขา”
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังมองไท่ซุ่ยดำอีกครั้งอย่างสงบ “หวังเหวย ใช่คุณหรือเปล่า ไม่กี่ชั่วโมงก่อนคุณใช้ยาอะไรกับผมใช่ไหม”
ต่อคำถามของหลี่ฮั่วหวัง ไท่ซุ่ยดำไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เพียงใช้รอยแยกตามร่างพ่นและกลืนของเหลวเหนียวข้นโสโครกอย่างเชื่องช้า
“ถ้าเป็นคุณจริงๆ ผมจะบอกว่ายานั่นได้ผล ตอนนี้ลองเพิ่มขนาดยาให้ผมดู”
หลี่ฮั่วหวังรอให้เสียงหลอนนั้นกลับมาอย่างเงียบๆ ทว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
มองก้อนประหลาดที่เต็มไปด้วยหนวดซึ่งกำลังบิดตัวไปมาตรงหน้า ลมหายใจของหลี่ฮั่วหวังก็หนักหน่วงขึ้น เขากดเสียงต่ำ ตะโกนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “อย่ามาเล่นของหลอกๆ แบบนี้ ถ้าอยากให้ผมเชื่อว่าฝั่งนั้นคือของจริง มีน้ำยาก็ลากผมกลับไปทั้งตัวสิ!”
ท่ามกลางเสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวัง ไท่ซุ่ยดำบิดร่างไปมา ออกแรงจะดึงหนวดที่ถูกมัดออกมา ทว่าเอ็นวัวอันเหนียวแน่นทำให้ความพยายามของมันสูญเปล่า
“ฮู่..... ฮู่.....” หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจเฮือกใหญ่ เสียงที่โผล่มาอย่างกะทันหันนั้นทำให้ใจเขาปั่นป่วน
เขายืนอยู่ในคอกม้าเช่นนั้นไม่ขยับ ราวกับกำลังรอให้โลกทั้งใบพังทลาย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด นอกกำแพงก็มีเสียงเคาะกระบอกไม้ไผ่ดังมา “ต๊อก~ ฟ้าแห้งอากาศแล้ง~ ต๊อก~ ต๊อก~ ระวังฟืนไฟ~~”
ได้ยินเสียงตียามด้านนอก หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าถึงยามสี่แล้ว ตนยืนอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วโมง ทว่ารอบด้านยังคงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ใจที่ว้าวุ่นของเขาจึงค่อยสงบลงบ้าง
หลี่ฮั่วหวังหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากถุงเครื่องทรมานที่ชายเสื้อ เฉือนเนื้อไท่ซุ่ยดำอีกชิ้นยัดเข้าปาก เคี้ยวอย่างแรง
เคี้ยวไปเคี้ยวมา หลี่ฮั่วหวังก็หยุดลงกะทันหัน ความโศกเศร้าที่บอกไม่ถูกพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ
เขาคิดมาตลอดว่าตนปล่อยวางได้นานแล้ว แต่เมื่อความหวังอันเลือนรางนี้โผล่มาอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังจึงรู้ว่าตนกำลังหลอกตัวเอง
ที่ที่ตนเกิดและเติบโตมา ย่อมไม่ใช่สิ่งที่จะทิ้งไปได้ง่ายๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีความเจ็บปวด
หากเป็นไปได้ หลี่ฮั่วหวังปรารถนาเหลือเกินว่าฝั่งนั้นคือของจริง และฝั่งนี้คือของปลอม
“บางที..... บางทีอาจไม่ใช่เรื่องของฝั่งนั้น บางทีฉันอาจป่วยไปเอง อย่าระแวงไปเลย ก็แค่หูแว่วครั้งเดียว ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ใช่ ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคิดเช่นนี้ สายตาแปลกหน้าคู่หนึ่งก็ทำให้ความคิดของเขาเย็นเยียบลงทันที
“ใคร!” หลี่ฮั่วหวังรีบปิดม่านรถ หันขวับกลับไป ก็เห็นท่ามกลางคอกม้าอันสลัว มีคนสวมหัวตุ๊กตาหัวโตยืนอยู่โดดเดี่ยวคนหนึ่ง
“มีคนให้ข้ามาดูเจ้า บอกว่าเจ้าอยากทำงานให้กองตรวจดารารึ” เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงหลี่ฮั่วหวังดังลอดออกมาจากใต้หัวครอบนั้น
กำลังโหลดความเห็น...