คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 281

ตอน 281

ตอนที่ 281 เสียง

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูเร็วเจ้าค่ะ! บนฟ้ามีโคมไฟ!”

ทุกคนที่ได้ยินต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พลันเห็นดวงไฟระยิบระยับลอยอยู่กลางเวหา ลูกกลมกระดาษพองโตล่องลอยอยู่กลางอากาศราวกับแมงกะพรุน

“ก็แค่โคมขงเบ้ง ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น” หลี่ฮั่วหวังยกชามขึ้นจิบน้ำแกงกุ้งรสเลิศล้ำคำหนึ่ง

“ฟู่” “เหมียว” “จ้าว” “หลี่” โคมขงเบ้งที่เขียนแซ่ต่างๆ ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า หลอมรวมกับดวงดาวพร่างพราว

เห็นคนที่ปล่อยโคมขงเบ้งต่างปาดน้ำตา ดูท่าจะเป็นพิธีเซ่นไหว้อาลัยแบบหนึ่งของต้าเหลียง

“ไม่ใช่แค่บนฟ้า พวกท่านดูเร็ว บนแม่น้ำไกลๆ ตรงนั้นก็มี!”

บนแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านเมืองอิ๋นหลิงก็มีดวงไฟระยิบระยับเช่นกัน โยกไหวอยู่ท่ามกลางเรือบุปผาลำแล้วลำเล่า

“ต้าเหลียงนี่ลูกเล่นแพรวพราวจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังมองโคมขงเบ้งเหล่านั้นพลางพึมพำกับตัวเอง

เขารู้สึกได้ถึงความต่างอย่างชัดเจนระหว่างต้าเหลียงกับที่อื่น แค่รากฐานอารยธรรมก็ห่างชั้นกันมากมายนัก

“จริงสิ เหมี่ยวเหมี่ยว พวกเราเดินทางผ่านมา ซื่อฉี โฮ่วสู่ ชิงชิว ต้าเหลียง แล้วพ้นต้าเหลียงไปเป็นแคว้นใด” หลี่ฮั่วหวังถามไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ

“พ้นต้าเหลียงไปหรือเจ้าคะ พ้นต้าเหลียงไปก็ไม่มีแล้ว มีแต่ทะเลทั้งนั้นเจ้าค่ะ”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กระจ่างในใจ ที่แท้แคว้นต้าเหลียงยังติดทะเลด้วย ไม่รู้ว่าบนทะเลกว้างใหญ่ออกไปจะมีแคว้นอื่นที่แตกต่างออกไปหรือไม่

“แต่ต่อให้มี ก็คงจะ.....”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็มีเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่งดังขึ้นข้างหูเขา เสียงนั้นอื้ออึงขุ่นมัว ทว่าท่ามกลางความขาดๆ หายๆ กลับมีคำที่มนุษย์ใช้แทรกอยู่ประปราย

“หิว...ปาก...ไม้...”

ทันทีที่เสียงนี้ปรากฏ ขนทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ลุกชัน เขาผุดลุกขึ้น สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก กวาดตามองไปรอบด้าน

หลี่ฮั่วหวังเคลื่อนไหวรุนแรงจนน้ำแกงบนโต๊ะกระฉอกออกมา บรรยากาศที่ครึกครื้นเมื่อครู่พลันเงียบลงในพริบตา

ทุกคนที่ร่วมโต๊ะ รวมถึงคนโต๊ะข้างๆ ต่างหันมามองเขาด้วยความงุนงงพร้อมกัน

“ศิษย์พี่หลี่...” เมื่อรู้สึกถึงสายตาห่วงใยของบรรดาศิษย์พี่น้อง หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วนั่งลงใหม่ สีหน้ากลับมาสงบอย่างรวดเร็ว

“ไม่มีอะไร เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นอย่างไร โรคเก่าน่ะ กินกับข้าวเถิด กินกับข้าว”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนจึงคลายความกังวลแล้วกินกันต่อ

ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งทางซ้ายมือของหลี่ฮั่วหวังสังเกตเห็นว่า มือที่ถือชามของเขาสั่นน้อยๆ

เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเขาก็ออกจากเหลาสุรากลับโรงเตี๊ยม ตลอดทางลวี่จ้วงหยวนทำหน้าปวดใจ เอาแต่คำนวณว่าค่าอาหารมื้อนั้นแลกเป็นหมูได้กี่ตัว

ตอนกินก็สบายอยู่หรอก แต่พอถึงเวลาจ่าย เห็นเงินขาวพราวที่ตนหามาได้ต้องจ่ายออกไป เขาทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรจริงๆ หรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้สองมือกุมมือขวาของหลี่ฮั่วหวังที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับกระบี่มานาน

“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ข้ากินไท่ซุ่ยดำแล้ว อาการทรงตัวไปมากแล้ว” หลี่ฮั่วหวังส่งสายตาให้นางวางใจ

กลับถึงโรงเตี๊ยม ทุกคนแยกย้ายกลับห้องของตน ต่างคุยกันถึงสิ่งที่ได้เห็นในคืนนี้ไปพลางล้างหน้าบ้วนปากไปพลาง

จนโรงเตี๊ยมปิดประตูดับเทียน ก็ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น

กลางดึกยามสาม หลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่บนเตียงพลันลืมตาขึ้น เขาหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่หลับใหลอยู่ข้างกาย ค่อยๆ ดึงแขนออกจากใต้คอนาง เลิกผ้าห่มแล้วเดินไปยังลานหลังโรงเตี๊ยม

เพิ่งมาถึงข้างรถม้าที่ขังไท่ซุ่ยดำไว้ หมั่นโถวที่คอยเฝ้ารถก็มุดออกมาจากใต้ท้องรถ กระดิกหางให้เขา

หลี่ฮั่วหวังกระชากม่านรถเปิดออก เห็นไท่ซุ่ยดำที่ถูกเอ็นวัวมัดไว้อย่างแน่นหนาอยู่ข้างใน

มองไท่ซุ่ยดำก้อนนี้ หลี่ฮั่วหวังหน้าถอดสี หวนนึกถึงเสียงข้างหูเมื่อครู่

นับแต่กินไท่ซุ่ยดำเข้าไป ช่วงหนึ่งทุกอย่างปกติดียิ่งนัก ปกติเสียจนหลี่ฮั่วหวังลืมไปแล้วว่าตนคือจิตวิสุทธิ์ ทว่าวันนี้เขากลับหูแว่วขึ้นมาอีกครั้ง

หลี่ฮั่วหวังมองไท่ซุ่ยดำตรงหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ “แม่ครับ แม่ช่วยตามหมอหวังมาได้ไหมครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับเขา”

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังมองไท่ซุ่ยดำอีกครั้งอย่างสงบ “หวังเหวย ใช่คุณหรือเปล่า ไม่กี่ชั่วโมงก่อนคุณใช้ยาอะไรกับผมใช่ไหม”

ต่อคำถามของหลี่ฮั่วหวัง ไท่ซุ่ยดำไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เพียงใช้รอยแยกตามร่างพ่นและกลืนของเหลวเหนียวข้นโสโครกอย่างเชื่องช้า

“ถ้าเป็นคุณจริงๆ ผมจะบอกว่ายานั่นได้ผล ตอนนี้ลองเพิ่มขนาดยาให้ผมดู”

หลี่ฮั่วหวังรอให้เสียงหลอนนั้นกลับมาอย่างเงียบๆ ทว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

มองก้อนประหลาดที่เต็มไปด้วยหนวดซึ่งกำลังบิดตัวไปมาตรงหน้า ลมหายใจของหลี่ฮั่วหวังก็หนักหน่วงขึ้น เขากดเสียงต่ำ ตะโกนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “อย่ามาเล่นของหลอกๆ แบบนี้ ถ้าอยากให้ผมเชื่อว่าฝั่งนั้นคือของจริง มีน้ำยาก็ลากผมกลับไปทั้งตัวสิ!”

ท่ามกลางเสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวัง ไท่ซุ่ยดำบิดร่างไปมา ออกแรงจะดึงหนวดที่ถูกมัดออกมา ทว่าเอ็นวัวอันเหนียวแน่นทำให้ความพยายามของมันสูญเปล่า

“ฮู่..... ฮู่.....” หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจเฮือกใหญ่ เสียงที่โผล่มาอย่างกะทันหันนั้นทำให้ใจเขาปั่นป่วน

เขายืนอยู่ในคอกม้าเช่นนั้นไม่ขยับ ราวกับกำลังรอให้โลกทั้งใบพังทลาย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด นอกกำแพงก็มีเสียงเคาะกระบอกไม้ไผ่ดังมา “ต๊อก~ ฟ้าแห้งอากาศแล้ง~ ต๊อก~ ต๊อก~ ระวังฟืนไฟ~~”

ได้ยินเสียงตียามด้านนอก หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าถึงยามสี่แล้ว ตนยืนอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วโมง ทว่ารอบด้านยังคงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ใจที่ว้าวุ่นของเขาจึงค่อยสงบลงบ้าง

หลี่ฮั่วหวังหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากถุงเครื่องทรมานที่ชายเสื้อ เฉือนเนื้อไท่ซุ่ยดำอีกชิ้นยัดเข้าปาก เคี้ยวอย่างแรง

เคี้ยวไปเคี้ยวมา หลี่ฮั่วหวังก็หยุดลงกะทันหัน ความโศกเศร้าที่บอกไม่ถูกพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ

เขาคิดมาตลอดว่าตนปล่อยวางได้นานแล้ว แต่เมื่อความหวังอันเลือนรางนี้โผล่มาอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังจึงรู้ว่าตนกำลังหลอกตัวเอง

ที่ที่ตนเกิดและเติบโตมา ย่อมไม่ใช่สิ่งที่จะทิ้งไปได้ง่ายๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีความเจ็บปวด

หากเป็นไปได้ หลี่ฮั่วหวังปรารถนาเหลือเกินว่าฝั่งนั้นคือของจริง และฝั่งนี้คือของปลอม

“บางที..... บางทีอาจไม่ใช่เรื่องของฝั่งนั้น บางทีฉันอาจป่วยไปเอง อย่าระแวงไปเลย ก็แค่หูแว่วครั้งเดียว ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ใช่ ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ”

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคิดเช่นนี้ สายตาแปลกหน้าคู่หนึ่งก็ทำให้ความคิดของเขาเย็นเยียบลงทันที

“ใคร!” หลี่ฮั่วหวังรีบปิดม่านรถ หันขวับกลับไป ก็เห็นท่ามกลางคอกม้าอันสลัว มีคนสวมหัวตุ๊กตาหัวโตยืนอยู่โดดเดี่ยวคนหนึ่ง

“มีคนให้ข้ามาดูเจ้า บอกว่าเจ้าอยากทำงานให้กองตรวจดารารึ” เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงหลี่ฮั่วหวังดังลอดออกมาจากใต้หัวครอบนั้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 281
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 282 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 280กลับหน้าเรื่อง
ตอน 280ตอน 282