คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 280

ตอน 280

ตอนที่ 280 เจดีย์หลิงหลง

แถวประตูเมืองไม่มีโรงเตี๊ยม พวกหลี่ฮั่วหวังเดินตามถนนกว้างขวางที่ม้าสิบหกตัววิ่งเคียงกันได้ไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็หาโรงเตี๊ยมพบแห่งหนึ่ง

“ที่บัดซบนี่บ้าไปแล้วจริงๆ วัวขี้บนถนนยังต้องถูกปรับถึงสิบอีแปะ! วัวมันจะขี้ ข้าจะไปห้ามมันได้อย่างไร”

จ้าวอู่ผู้คุมเงินยังคงคาใจกับเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย

“นั่นสิ มูลวัวนี่เอาไปเผาแทนฟืนได้นะ! ขี้ไว้ตรงนี้ก็เท่ากับให้ของขวัญพวกมันแท้ๆ! ยังจะมาปรับเงินอีก! บัดซบจริง!” ลวี่ซิ่วฉายที่อยู่ข้างๆ เออออตาม

“พอแล้ว เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เข้าไปเถิด วันนี้ได้นอนเตียงแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่” หลี่ฮั่วหวังกล่าวจบก็ก้าวเข้าไปข้างใน

เพิ่งเข้าโรงเตี๊ยม หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกโชคดีที่ก่อนหน้านี้ไปขอให้นายอำเภอผี่ออกหนังสือผ่านทางให้ ที่นี่แม้แต่จะพักโรงเตี๊ยมก็ยังต้องใช้หนังสือผ่านทาง

“ซี้ด... ท่านนักพรตน้อย โรงเตี๊ยมนี่แม้แต่น้ำก็ยังเก็บเงิน พวกมันคงจนจนสติแตกไปแล้ว! ในนี้ไม่ใช่น้ำชานะขอรับ เป็นแค่น้ำพุบนเขาเท่านั้น!”

ลวี่จ้วงหยวนกอดกาน้ำทรงน้ำเต้าไว้แนบอกด้วยความหวาดหวั่น

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังพลิกดูแผนที่เพื่อทำความคุ้นเคยกับแคว้นต้าเหลียงทั้งแคว้น เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

“เฮอะ ตาเฒ่าอย่างข้ามองออกแล้ว แคว้นต้าเหลียงอะไรนี่ สู้บ้านเราไม่ได้สักนิด อย่างน้อยบ้านเราดื่มน้ำก็ไม่ต้องเสียเงิน”

ลวี่จ้วงหยวนวางกาน้ำกระเบื้องในมือลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังพลางรำพึงอย่างทอดถอนใจ

สิ้นเสียง ท้องของเขาก็ร้องโครกคราก วันนี้เพื่อให้มาถึงในเมืองก่อนฟ้ามืด พวกเขาไม่ได้กินแม้แต่มื้อเที่ยง

ได้ยินเสียงท้องร้องของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังจัดผ้าห่มอยู่ข้างเตียง “หิวหรือยัง กลับมาค่อยจัด ไปกินข้าวกันก่อน”

“ท่านนักพรตน้อย หรือพวกเรากินเสบียงแห้งที่พกมาดีกว่าขอรับ ในเมืองนี้ดื่มน้ำยังต้องเสียเงิน กินข้าวไม่รู้จะแพงสักแค่ไหน”

หลี่ฮั่วหวังวางแผนที่ในมือลงบนโต๊ะ “แพงก็แพงไป ตรากตรำเดินทางมาเนิ่นนานปานนี้ จะหาความสุขให้ตัวเองสักครั้งไม่ได้เชียวรึ ไปเรียกคณะสกุลลวี่มาให้หมด วันนี้กินของดีกัน”

พอได้ยินว่าจะได้กินของดี ทุกคนก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นทันตา คนกลุ่มใหญ่กรูกันออกมาจากโรงเตี๊ยมอย่างครึกโครม

ขณะที่ท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัวลง พวกหลี่ฮั่วหวังก็ก้าวขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นบนสุดของเหลาสุราสูงห้าชั้น

ยืนอยู่บนตึกสูง เมืองอิ๋นหลิงทั้งเมืองก็อยู่ในสายตา ทุกคนอดอุทานออกมาไม่ได้

ทิวทัศน์เบื้องล่างทำให้พวกเขาตื่นตาจนมองไม่ทัน

หลี่ฮั่วหวังผู้เคยเห็นโลกมามากในยุคหลังไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้แม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าในเมืองไม่มีอารามเต๋าหรือวัดวาอาราม เขาก็หมดความสนใจไปมาก

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูนั่นสิเจ้าคะ นั่นอะไร! งามเหลือเกิน! เหมือนเป็นเจดีย์สูงที่ทำจากกระเบื้องเคลือบเลยเจ้าค่ะ!”

เจดีย์กระเบื้องเคลือบหรือ หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองตาม ก็อดตะลึงกับภาพไกลตานั้นมิได้ ไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่น้อย นั่นเป็นเจดีย์ที่สร้างจากกระเบื้องเคลือบทั้งองค์จริงๆ

ยอดเจดีย์มุงด้วยกระเบื้องเคลือบเจ็ดสี ตัวเจดีย์ขาวผ่องดุจหิมะทั้งองค์ ลวดลายสีน้ำเงินครามอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องลายครามเลื้อยพลิ้วดุจมังกรเขียวหลายตัว ทอดยาวจากชั้นแรกขึ้นไปจรดชั้นบนสุด

แม้แต่กระดิ่งที่ชายคาเจดีย์ก็ยังชุบทองไว้ชั้นหนึ่ง เมื่อต้องลมอ่อนก็แกว่งไกว เสียงระฆังทุ้มต่ำลอยแว่วมาช้าๆ แฝงความขรึมขลังไว้ในความวิจิตร

“เจดีย์นี้งามจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังอดเอ่ยออกมามิได้ เป็นคำพูดจากใจจริง สิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้ ต่อให้เป็นยุคหลังเขาก็ไม่มีทางได้เห็น

ได้ยินคำชมของหลี่ฮั่วหวัง บัณฑิตชุดเขียวที่กำลังชมทิวทัศน์อยู่ข้างๆ ก็สะบัดพัดกระดาษในมือคลี่ออกดังพึ่บ แล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิยิ่ง “ย่อมแน่อยู่แล้ว นั่นคือเจดีย์หลิงหลงแห่งเมืองอิ๋นหลิง ทั่วทั้งต้าเหลียงมีเพียงองค์เดียว”

พูดจบ เขาก็เหลือบมองรองเท้าปะชุนของเกาจื้อเจียน และการแต่งกายของคนอื่นๆ ที่เข้ากับที่นี่ไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าก็ฉายแววดูแคลนขึ้นทันที

หลี่ฮั่วหวังชี้ไปยังเจดีย์หลิงหลงที่อยู่ไกลออกไป ถามบัณฑิตผู้นั้น “ขอถามหน่อย ที่นั่นเป็นของผู้ใด มีคนบำเพ็ญเพียรอยู่ในเจดีย์หรือไม่”

บัณฑิตหัวเราะขึ้นทันที “ฮ่าๆๆ สหายน้อยพูดน่าขันนัก ถูกแล้ว ในเจดีย์หลิงหลงมีคนบำเพ็ญเพียรอยู่จริงๆ”

หลี่ฮั่วหวังที่ไวต่อเรื่องเช่นนี้เป็นพิเศษพลันตึงเครียดขึ้นมา “อย่างไร หรือในเมืองนี้ก็มีสิ่งเช่นเดียวกับวัดเจิ้งเต๋อ”

หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาลงเล็กน้อย เจดีย์หลิงหลงที่อยู่ไกลออกไปก็ชัดขึ้นในสายตาของเขา สตรีบางคนข้างในปรากฏเข้าสู่สายตา

สตรีร่างท้วมเหล่านั้นสวมแพรโปร่งบางใส บิดส่ายกายอย่างแช่มช้า บนผิวกายขาวดุจหยกของพวกนางล้วนสักลวดลายสีน้ำเงินครามไว้ทั่ว

หากพวกนางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก็คงดูราวกับแจกันลายครามอันวิจิตรประณีตใบแล้วใบเล่า

พอดีกับที่บัณฑิตผู้กลั้นหัวเราะพูดต่อ “ในเจดีย์หลิงหลงนั่น ที่บำเพ็ญกันคือวิถีแห่งชายหญิง ฮ่าๆๆ แท้จริงเจดีย์หลิงหลงก็คือหอนางโลมนั่นเอง อ๊ะฮ่าๆๆๆ!!”

“พวกเจ้าคนต้าเหลียงเหตุใดจึงสร้างหอนางโลมไว้ในเจดีย์” โก่วหวาอดสงสัยไม่ได้จึงถามขึ้น

ผู้ชมทิวทัศน์คนอื่นที่อยู่ข้างๆ ร่วมวงขึ้นมา “เฮ้อ! วาจานี้ผิดแล้ว ที่เที่ยวหาความสำราญมีมากมายนัก ไฉนเจดีย์หลิงหลงจึงเป็นเลิศในใต้หล้า เพราะมันต้องแปลกนั่นเอง”

“ขอเพียงเจ้ามีเงิน ถึงขั้นไปเลือกแม่นางในเจดีย์หลิงหลงสักคน แล้วกำหนดเองว่าจะสักลายอะไรบนตัวนางก็ยังได้ ข้าได้ยินว่าคราวก่อนมีคนเมาหนัก สักรูปตะพาบไว้บนหน้าแม่นางที่ตนซื้อตัวมา”

เรื่องเช่นนี้ดึงคนอื่นเข้ามาร่วมวงทันที “ไม่ใช่แค่นั้นๆ ข้าน้อยมีวาสนาได้ไปครั้งหนึ่ง เนื้อตัวแม่นางในเจดีย์หลิงหลงลูบแล้วนุ่มราวปุยฝ้าย ไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่ธรรมดาจริงๆ”

ได้ยินคำพูดรอบข้างยิ่งนานยิ่งโจ่งแจ้ง หลี่ฮั่วหวังมองเจดีย์หลิงหลงที่อยู่ไกลออกไป ใบหน้าปรากฏรอยเย้ยหยันจางๆ

“สมแล้วที่เป็นแคว้นต้าเหลียงซึ่งมีกระดาษโฉมงาม เรื่องพรรค์นี้ช่างเค้นสมองคิดค้นกันเสียจริง”

ในตอนนั้นเอง สายตาของหลี่ฮั่วหวังเลื่อนต่ำลง พอดีเห็นขอทานชราคนหนึ่งหมอบอยู่บนพื้นข้างๆ

ขอทานชราในเสื้อผ้าขาดวิ่นผู้นั้น บนใบหน้าก็มีลายครามสีน้ำเงินเช่นกัน ทว่ารอยย่นแต่ละเส้นกลับกรีดลวดลายนั้นออกเป็นชิ้นๆ ราวกับแตกร้าวไปแล้ว

เครื่องเคลือบดีๆ ใครก็รัก ทว่าเครื่องเคลือบเมื่อแตกแล้ว ก็ไร้ค่าไม่เหลือแม้แต่อีแปะเดียว

“ศิษย์พี่หลี่ เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารมาแล้ว พวกเราไปกินกันเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวกับข้าวจะเย็นเสียก่อน”

หลี่ฮั่วหวังทอดมองเจดีย์หลิงหลงที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง แล้วหันกลับมานั่งที่โต๊ะกลมเริ่มกินอาหาร

ต้าเหลียงในเรื่องการกิน ขอเพียงมีเงิน ลูกเล่นของการกินก็มีมากไม่แพ้การเที่ยวเล่น

“ใบหม่อนต่ำกิ่งเขียว ทุ่งนากว้างนกยางขาวโผบิน ไม้ร้อนครึ้มขมิ้นเหลืองขับขาน หงส์ร่อนเหนือหอหงส์ กระเรียนเหลืองจากไปไม่หวนคืน.....”

คลอไปกับชื่อไพเราะสารพัด อาหารที่ครบทั้งสีกลิ่นรสก็ถูกยกขึ้นโต๊ะทีละจาน

มองหงส์แกะสลักจากหัวไชเท้าที่เหมือนมีชีวิตตรงหน้า ตะเกียบที่เกาจื้อเจียนยื่นออกไปก็หดกลับมาอีกครั้ง

“กินสิ จะรออะไร” เมื่อหลี่ฮั่วหวังลงตะเกียบแล้ว คนอื่นๆ จึงพากันลงมือ

จากนั้นก็ไม่มีใครพูดอีก เหลือเพียงเสียงกลืนและเสียงเคี้ยวไม่ขาดสาย แม้แต่ลิ้นของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ก็ยังหาที่ติไม่ได้แม้แต่น้อย

คนโต๊ะอื่นเห็นภาพอันมูมมามนี้ต่างฉายแววดูแคลน ทว่าพวกหลี่ฮั่วหวังไม่แยแสแม้แต่น้อย

ฟ้าค่อยๆ มืดลง ดวงไฟบนผืนดินพร่างพรายล้อกับดวงดาวบนฟากฟ้า

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูเร็วเจ้าค่ะ! บนฟ้ามีโคมไฟ!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 280
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 281 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 279กลับหน้าเรื่อง
ตอน 279ตอน 281