ตอนที่ 279 เมืองอิ๋นหลิง
“โอม อูมัวตัวทัวเยเซ่อ!” หลี่ฮั่วหวังบริกรรมในใจ พร้อมโคจรลมปราณในตันเถียนตามที่เคล็ดวิชาระบุไว้
ทันใดนั้นมือซ้ายของเขาก็ยกกระบี่เหรียญทองแดงขึ้น แทงไปยังหน่อไม้สีเขียวมรกตเบื้องหน้าอย่างแรง
ชั่วพริบตาต่อมา เหรียญทองแดงบนตัวกระบี่ก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกระจายออกกลางอากาศ แล้วถูกเชือกแดงนำพาพุ่งเสียบเข้าไปในหน่อไม้ทีละเหรียญ
หลี่ฮั่วหวังกระตุกด้ามกระบี่ขึ้นอีกครา เหรียญทองแดงเก่าคร่ำคร่าเหล่านั้นพลันย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว เรียงต่อกันเป็นตัวกระบี่ดังเดิม
เมื่อกระบี่เหรียญทองแดงกลับเข้าที่ หน่อไม้สูงกว่าหนึ่งเมตรตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ไปแล้ว
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังหันไปมองหินสีดำที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำข้างๆ เขากุมกระบี่แน่นแล้วฟันลงไปอย่างดุดัน
ชั่วพริบตาต่อมา หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ส่งมาจากตัวกระบี่ ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกราวกับมิใช่ตนที่กวัดแกว่งกระบี่ หากแต่เป็นกระบี่ที่พามือเขาหมุนไป
ทันทีที่กระบี่เหรียญทองแดงจวนจะกระทบหิน ตัวกระบี่ทั้งเล่มก็แตกกระจายออกในพริบตา เมื่อด้ามกระบี่อันว่างเปล่ากวาดผ่านหินก้อนยักษ์ เหรียญทองแดงที่ร้อยด้วยเชือกแดงก็รวมตัวกันใหม่ ฟันท่อนไม้ผุที่อยู่ห่างหลังก้อนหินไปหลายเมตรขาดสะบั้น
“กระบี่เล่มนี้ใช้การได้ ใช้การได้มากทีเดียว” หลี่ฮั่วหวังมองกระบี่เหรียญทองแดงตรงหน้าแล้วรำพึงในใจอย่างยินดีอยู่บ้าง
เมื่อเทียบกับของอย่างอื่นที่ตนมีอยู่ ของสิ่งนี้ใช้งานได้จริงกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด และที่สำคัญที่สุดคือไม่มีผลข้างเคียงใดๆ
กระบี่เหรียญทองแดงนี้สามารถชดเชยจุดด้อยด้านการโจมตีระยะไกลของตนได้ในระดับหนึ่ง
ภาพนี้ทำให้ซิ่วฉายที่อยู่ข้างๆ มองด้วยความอิจฉาตาร้อนยิ่งนัก อิทธิฤทธิ์ที่ตนต้องบากบั่นแสนสาหัสกว่าจะเรียนได้ อีกฝ่ายกลับใช้เวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้ก็ทำได้ดีกว่าตนหลายขุม
คิดถึงตรงนี้ซิ่วฉายก็ยิ่งตาร้อน รีบปรี่เข้าไปหาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ท่านอาจารย์อิทธิฤทธิ์ล้ำเลิศเหนือใคร!! ไร้เทียมทานใต้หล้า!”
ต่อคำเยินยอนั้น สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังราวกับกลืนแมลงวันลงไปทั้งตัว คนไม่เคยเรียนหนังสือ แม้แต่ประจบสอพลอก็ยังทำไม่เป็น
“ท่านอาจารย์ ต่อไปข้าจะได้เรียนอิทธิฤทธิ์อันใดขอรับ” แววตาของซิ่วฉายเปี่ยมด้วยความกระหาย เอ่ยถามเรื่องที่ตนใส่ใจที่สุดออกมา
หลี่ฮั่วหวังมองเด็กหนุ่มตรงหน้าโดยไม่ตอบ ก่อนหน้านี้ที่ให้เขาฝึกเคล็ดวิชา นอกจากเพื่อขับไล่ไอดุร้ายในตัวเขาแล้ว ก็เพื่อให้เขาลองวิชาแทนตนล่วงหน้าว่ามีหลุมพรางซ่อนอยู่หรือไม่
ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าถึงเวลาต้องคิดว่าจะจัดการกับศิษย์ที่ได้มาฟรีๆ ผู้นี้อย่างไร
หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่า ด้วยนิสัยของเขาในยามนี้ หากบอกตรงๆ ว่าขับออกจากสำนัก เกรงว่าคงไม่ได้การ ต้องหาวิธีอ้อมสักทาง
“เรียนหนังสือ ขั้นต่อไปเจ้าจงหัดอ่านหนังสือ” คำของหลี่ฮั่วหวังทำเอาซิ่วฉายชะงักงัน นี่ไม่ค่อยตรงกับที่เขาคิดไว้
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเรียนเคล็ดวิชานี้ได้เร็วกว่าเจ้า เพราะข้ารู้หนังสือ”
“ไม่รู้หนังสือแล้วอย่างไรเล่า ไม่รู้หนังสือก็เรียนอิทธิฤทธิ์ได้เหมือนกัน! ข้ายังฝึกเซียนได้ด้วยซ้ำ!” ซิ่วฉายกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“เจ้าไม่เรียนรึ เช่นนั้นก็ได้ อย่าโทษว่าข้าไม่สอนก็แล้วกัน” หลี่ฮั่วหวังกล่าวจบก็หันหลังเดินไปทันที
“ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว!” ซิ่วฉายร้อนรนสุดขีด ทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังดังตุบ โขกศีรษะเสียงดังสามครั้ง “ข้าเรียนขอรับ!”
ยามหลี่ฮั่วหวังเดินออกมาจากป่าไผ่ ซิ่วฉายที่อยู่ด้านหลังก็กอดแผ่นกระดาษเต็มไปด้วยตัวอักษรไว้อย่างทะนุถนอม ท่องจำด้วยสีหน้าเหี่ยวแห้ง ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยตรากตรำถึงเพียงนี้มาก่อน
เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมา หมั่นโถวก็ซอยเท้าถี่ๆ กระดิกหางเข้ามาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง ใช้จมูกดมชายเสื้อของเขาเบาๆ
หลี่ฮั่วหวังตบหัวมันเบาๆ แล้วหันไปบอกคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างเกวียนวัว “ไปเถิด เร่งฝีเท้าหน่อย พวกเราต้องรีบเข้าเมืองอิ๋นหลิง”
ท่ามกลางเสียงล้อเกวียนหมุนบด หลี่ฮั่วหวังคลี่แผนที่ในมือออกอีกครั้ง ตามแผนที่ ข้างหน้าไม่ไกลคือเมืองใหญ่แห่งหนึ่งของต้าเหลียง นามว่าเมืองอิ๋นหลิง
จากที่เขาสืบถามมา เมืองนี้นับว่าติดอันดับต้นๆ ในแคว้นต้าเหลียง เป็นดินแดนศักดินาของท่านอ๋ององค์หนึ่งแห่งต้าเหลียง
แน่นอนว่าเมืองนี้จะเป็นอย่างไร หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ใส่ใจนัก สิ่งที่เขาใส่ใจกว่าคือ ขอเพียงผ่านเมืองนี้ไป เขาหนิวซินก็อยู่ไม่ไกลแล้ว
ขอเพียงไปถึงบ้านเกิดของไป๋หลิงเหมี่ยว การเดินทางรอนแรมอันแสนยากลำบากนี้ก็จะสิ้นสุดลงเสียที
“ศิษย์พี่หลี่ ข้ายังไม่เคยมาเมืองอิ๋นหลิงเลยเจ้าค่ะ เคยได้ยินแต่ปู่รองเล่าว่า คนในเมืองอิ๋นหลิงร่ำรวยนัก ตอนท่านยังหนุ่มเคยล่ากวางตีนไก่ได้ตัวหนึ่ง เอาไปขายในเมืองอิ๋นหลิง กลับมาก็สร้างเรือนกระเบื้องหลังใหญ่ได้ถึงสามหลัง!”
“ท่านว่าเมืองอิ๋นหลิงทั้งใหญ่ทั้งงาม ของกินก็อร่อยเป็นพิเศษ ตอนเด็กๆ ข้ามักนึกอยู่เสมอว่ามันจะอร่อยสักเพียงใด”
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ใช้แพรขาวผูกปิดตาจับชายเสื้อหลี่ฮั่วหวังไว้ด้วยสองมือ พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ผิดจากท่าทีของนางก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
นางพูดไป หลี่ฮั่วหวังก็ฟังเงียบๆ คนหนึ่งเดินนำคนหนึ่งเดินตาม ช่างดูเหมาะสมกันยิ่งนัก
ท่ามกลางเสียงใสดุจนกจาบฝนของไป๋หลิงเหมี่ยว กำแพงเมืองสูงใหญ่ที่แผ่ความกดดันก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา
เมื่อไหลตามกระแสผู้คนมาถึงใต้กำแพงเมือง จนเงาของกำแพงบดบังร่างของตนไว้ทั้งหมด หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้าขึ้นมอง เกือบนึกไปว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือภูเขาลูกหนึ่ง
“กำแพงนี่..... กำแพงนี่...” โก่วหวาตาค้าง พูดตะกุกตะกัก
“กำแพงนี่ใหญ่จริงๆ!” หยางเสี่ยวไหต่อประโยคแทนเขา
“เจ้านี่ปากมากนัก” โก่วหวาโอบเอวภรรยาของตน รีบเดินตามรถม้าไปติดๆ
ในป้อมวงพระจันทร์ตรงหัวแถวที่ยาวเหยียดดุจมังกร ทหารยามที่มีรอยสักอักษรคำว่าทหารบนหน้าอกกำลังตรวจค้นผู้คนทีละคน
เมื่อเทียบกับชิงชิวก่อนหน้านี้ ที่นี่เข้มงวดกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด ข้าวของทุกชิ้นต้องตรวจครบทั่วจึงจะปล่อยผ่าน
ทุกคนอดตึงเครียดขึ้นมาไม่ได้ ต่างดึงหมวกงอบคลุมผ้าโปร่งสีดำบนศีรษะให้แน่น
เพิ่งย่างเข้าไปในป้อมวงพระจันทร์ที่ยาวสิบกว่าเมตร หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าพูดอะไรในนี้ล้วนมีเสียงสะท้อน เห็นได้ว่าใหญ่โตเพียงใด
“เข้าเมืองไปทำอะไร” ทหารที่ตรวจค้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นชายิ่ง
“ท่านนายทหาร พวกข้าเป็นคณะงิ้ว ขอท่านโปรดผ่อนปรนด้วยขอรับ” ลวี่จ้วงหยวนยิ้มประจบยื่นหนังสือผ่านทางไปด้วยสองมือ หนังสือผ่านทางถูกรับไป ส่วนเงินที่รองอยู่ใต้หนังสือกลับถูกโยนทิ้งลงพื้น
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีหนังสือผ่านทางประทับตราทางการ ทหารที่เพิ่งจะกรูเข้ามาค้นข้าวของก็ถอยกลับไป
“ผ่านไปได้ คนต่อไป”
วาจานี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ข้างเกวียนวัวซึ่งบรรทุกไท่ซุ่ยดำถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทันทีที่เข้าไป หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงอุทานรอบกายดังไม่ขาดสาย ทว่านี่ก็เป็นเรื่องปกติ สองฟากถนนกว้างขวางกลับมีอาคารสูงหลายชั้นอยู่ไม่น้อย
ระหว่างอาคารเหล่านี้ คือภาพความคึกคักหาใดเปรียบ ราวกับภาพวาดชิงหมิงริมนทีที่มีชีวิตขึ้นมาจริงๆ
มองความรุ่งเรืองอันแปลกตาทั้งหมดนี้ แม้แต่ลวี่จ้วงหยวนผู้เห็นโลกมามากยังทำตัวไม่ถูก คนกลุ่มนี้ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางถนน ไม่รู้ว่าควรไปทางไหน
ผู้คนไม่น้อยเห็นท่าทีของพวกเขา ในแววตาก็ฉายแววดูแคลนขึ้นทันที คนบ้านนอกที่ไม่เคยเข้าเมืองมาอีกกลุ่มแล้ว
“จะตื่นไปไย ทำเหมือนเดิม หาโรงเตี๊ยมพักให้เรียบร้อยก่อน” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าเดินนำไป คนอื่นๆ รีบตามไปติดๆ
หลี่ฮั่วหวังมองทุกสิ่งตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก เขาไม่คาดคิดมาก่อนจริงๆ ว่าในโลกนี้ยังมีที่ที่รุ่งเรืองถึงเพียงนี้
เขานึกว่าในโลกที่วิปลาสไปแล้วนี้ จะไม่มีแผ่นดินสักคืบที่ยังดีงามอยู่เสียอีก
กำลังโหลดความเห็น...