ตอนที่ 278 เคล็ดวิชา
ค่ำคืนนั้น นายอำเภอผี่กินดื่มสำราญใจยิ่งนัก หลับใหลจนกระทั่งตะวันโด่งฟ้าก็ยังไม่ตื่น
ครั้นรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังกำลังจะจากไป เขาจึงฝืนอาการเมาค้างพาศรีภรรยาและบุตรมาส่ง
“ท่านนักพรต ขอให้เดินทางราบรื่น เรื่องเมื่อวานข้าน้อยจะรายงานเบื้องบนโดยละเอียดแน่นอน ขอให้ท่านนักพรตมีอนาคตรุ่งโรจน์ เดินทางโดยสวัสดิภาพ!”
หยางหงจื้อยิ้มแย้มประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด แม้บาดแผลที่คางยังมีเลือดซึมอยู่ก็ตาม
ไม่ว่าในใจเขาจะคิดอย่างไร แต่อย่างน้อยท่าทีที่แสดงออกมาก็ไม่อาจหาข้อตำหนิได้แม้แต่น้อย
วาจานี้ทำเอาโก่วหวาที่อยู่ในฝูงชนเบะปาก หยางหงจื้อพูดจาไพเราะ ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังจะจากไป กลับไม่แสดงน้ำใจใดๆ ออกมาสักอย่าง
“นายอำเภอหยาง พอจะออกหนังสือผ่านทางให้สักใบได้หรือไม่ ของข้าเปื่อยยุ่ยเพราะโดนสุราหกรดเมื่อคืนวาน”
หลี่ฮั่วหวังรู้มาจากไป๋หลิงเหมี่ยวว่าที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น แคว้นต้าเหลียงแห่งนี้ดินแดนกว้างใหญ่ เมืองมีมาก กฎเกณฑ์ก็มากตามไปด้วย
ที่เล็กๆ ยังพอทำเนา แต่เมืองใหญ่บางแห่งหากไม่มีหนังสือผ่านทาง แม้แต่ประตูเมืองก็เข้าไม่ได้
แม้เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะไม่อาจทำให้หลี่ฮั่วหวังจนมุม แต่ก็ไม่ควรต้องให้ไป๋หลิงเหมี่ยวปีนกำแพงทุกครั้งเพียงเพราะเรื่องเล็กแค่นี้
“หนังสือผ่านทางรึ ได้ๆๆ!”
เรื่องที่อำเภอผี่คลี่คลายแล้ว หมวกขุนนางของตนก็รักษาไว้ได้ แค่ออกหนังสือผ่านทางไม่กี่ใบ เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
ปัญหาหมดไปแล้ว ย่อมต้องรีบเชิญเทพโรคร้ายองค์นี้ไปให้พ้นโดยไว
ในฐานะขุนนางผู้เป็นดั่งพ่อแม่ของราษฎร ในสายตาชาวอำเภอผี่ นายอำเภอหยางทำท่าทีได้ครบถ้วนสมบทบาท เดินตามส่งไกลถึงสามสี่ลี้ จึงค่อยหันกลับไปอย่างอาลัยอาวรณ์
“ส่งกันขยันขันแข็งปานนี้ คนไม่รู้คงนึกว่ามาส่งพ่อตัวเอง แต่ก็ไม่รู้จักให้ค่าเดินทางแก่พวกพ่อสักแดง” ซิ่วฉายถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง กล่าวด้วยสีหน้ารังเกียจยิ่ง
“เพียะ!” กล้องยาสูบทองแดงที่ยังมีประกายไฟฟาดลงบนปากเขาเต็มๆ
หลี่ฮั่วหวังคร้านจะสนใจเรื่องของสองพ่อลูกสกุลลวี่ ในหัวของเขาเอาแต่ครุ่นคิดถึงบทสนทนากับคนขายมีดเงินเชื่อเมื่อคืนวาน
ในที่สุดตนก็ก้าวเท้าแรกออกไปได้ ได้ติดต่อกับกองตรวจดาราแล้ว ทว่าก้าวนี้ช่างยากลำบากเหลือแสน
อีกฝ่ายเพียงบอกว่าจะกลับไปรายงาน ไม่ได้บอกว่าได้ และไม่ได้บอกว่าไม่ได้ ไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นจะตอบกลับมาอย่างไร
เพื่อความไม่ประมาท ตนควรต้องเตรียมแผนสำรองไว้สองทางจะดีที่สุด
หากพวกนั้นเพียงไม่ตกลงก็ยังพอทำเนา ที่กลัวคือเจ้านั่นจะเป็นคนของนิกายลวงลืมปลอมตัวมา ข้อนี้อันตรายถึงชีวิตที่สุด
พระชราที่อยู่ข้างๆ ยื่นมือมาลูบหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง
“วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก หลายวันมานี้ แม้แต่ยามนอนหลับ เจ้าก็มิได้ถอดสิ่งนี้ออก พวกเขาไม่มีทางจับได้หรอกว่าเจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์”
“ตราบใดที่พวกนั้นจับไม่ได้ พวกเราก็ยังมีทางถอย”
ต่อคำปลอบใจของพระชรา หลี่ฮั่วหวังกลับไม่รู้สึกอุ่นใจขึ้นแม้แต่น้อย อาศัยเพียงหน้ากากปกปิดตัวตนนั้นเสี่ยงเกินไป
ตนยังต้องรีบหาวิธีอื่นมาเพิ่มเกราะให้ตัวตนอีกชั้นหนึ่งโดยเร็ว จึงจะรับประกันความปลอดภัยของตนได้
ก่อนหน้านี้พระชรากล่าวไว้ประโยคหนึ่งถูกต้องทีเดียว ตราบใดที่ผู้อื่นยังไม่รู้ว่าตนคือจิตวิสุทธิ์ ทุกสิ่งย่อมยังมีทางถอย
“สิ่งสำคัญที่สุดคือฝีมือ ขอเพียงมีฝีมือมากพอ เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา”
หนังสือผ่านทางมิใช่เพียงใบเบิกทาง หากยังแสดงตัวตนชั่วคราวด้วย มีสิ่งนี้แล้ว พวกหลี่ฮั่วหวังก็นับได้ว่าเป็นชาวแคว้นต้าเหลียงไปครึ่งตัว
“เฉ้งๆๆๆ~~” ภายในหมู่บ้านใหญ่ธรรมดาแห่งหนึ่งของแคว้นเหลียง กำลังมีคนร้องงิ้วอยู่
เคล้าไปกับเสียงตีฆ้องอย่างต่อเนื่องของโก่วหวา ลวี่จวี่เหรินที่แต่งกายเป็นตัวเสี่ยวเซิงก็เลิกม่านเดินออกมาหน้าเวที แล้วเริ่มขับร้องขึ้นมา
บทงิ้วที่แต่งขึ้นใหม่นี้ทำให้ชาวนาเช่าที่ใต้เวทีฟังกันอย่างติดใจ พากันโยนข้าวปลาอาหารและเงินรางวัลขึ้นมาบนเวทีไม่ขาดสาย
ยังมีเด็กหนุ่มรุ่นกระทงบางคนหยิบตะกร้าหญ้าใส่ปลาหลดทั้งใบขว้างขึ้นเวที ทำเอาหลัวเจวียนฮัวที่แต่งเป็นขอทานสะดุ้งโหยง เรียกเสียงหัวเราะครืนจากใต้เวทีเป็นระลอก
ริมทางที่ค่อนข้างเฉอะแฉะ ลวี่จ้วงหยวนยิ้มตาหยี กำลังกระทบยอดบัญชีกับจ้าวอู่ทีละอีแปะ
หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ข้างๆ มองเหรียญทองแดงที่ร้อยเชือกเป็นพวงวางอยู่ข้างตัวจ้าวอู่บนรถม้า ในใจก็อดประหลาดใจมิได้
นับแต่คณะสกุลลวี่เปลี่ยนวิธีร้อง ก็หาเงินได้มากกว่าเดิมอักโข ในฐานะเถ้าแก่ เขาย่อมมีส่วนแบ่งอยู่ครึ่งหนึ่ง
คณะสกุลลวี่ยามนี้แม้ไม่ถึงกับเป็นไก่ออกไข่ทองคำ อย่างน้อยก็เป็นไก่ออกไข่แฝดสองไข่แดง และไข่แฝดนี้ก็จะออกมาเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย
“เฮ้! น้องจ้าวอู่ บัญชีของพวกเราตรงกันหมดแล้ว ได้เงินแล้วก็ต้องกินของดีๆ กันหน่อย คืนนี้กินปลาหลดมุดเต้าหู้!!”
ปลาหลดมีพร้อมอยู่แล้ว ของดีที่ลวี่จ้วงหยวนว่า แท้จริงก็แค่ไปซื้อเต้าหู้ในหมู่บ้านมาเท่านั้น
ทว่าอยู่ร่วมกันมานานปานนี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมล่วงรู้นิสัยใจคอของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี “หัวหน้าลวี่ ตอนที่ร้องงิ้วเมื่อครู่ ไฉนจึงไม่เห็นซิ่วฉายเล่า”
ทันทีที่ได้ยินถึงบุตรชายคนเล็ก ลวี่จ้วงหยวนที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มก็หน้าบึ้งลงทันที
“เขารึ ช่างเถอะ เจ้าเด็กนั่นต่อให้ฝึกอิทธิฤทธิ์สำเร็จจริง ก็คงหวังพึ่งให้เลี้ยงดูยามแก่จนส่งถึงหลุมไม่ได้แล้ว วันหน้ายังต้องพึ่งถงเซิงของพวกเรา เจ้าว่าจริงไหมเล่า หลานรักของข้า”
มองลวี่จ้วงหยวนที่กำลังหยอกเย้าหลานชาย หลี่ฮั่วหวังก็เดินไปยังโขดหินใหญ่ก้อนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป ลวี่ซิ่วฉายกำลังฝึกอยู่ที่นั่น
ยามที่ก้าวเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงท่องมนตร์ของซิ่วฉายดังแว่วมา “ไอม่วงพิสุทธิ์ใสกระจ่าง มหาปราณกำเนิดแท้ เอ่ยวาจาสะท้อนดล สถิตสิ้นในว่างเปล่า!”
เหรียญทองแดงที่วางเรียงแถวแยกกันอยู่บนหินตรงหน้าเขา พลันส่งเสียงเปรี๊ยะ ซ้อนทับเข้าด้วยกันในพริบตา
ครั้นเขากระทืบเท้าลงไปอย่างแรง เสียงดังเปรี๊ยะก็ดังขึ้นอีกครา เหรียญทองแดงที่ประกบชิดกันนั้นพลันพลิกกลับด้านแล้วแยกออกจากกันในชั่วพริบตา
ฝึกมาเนิ่นนานปานนี้ อาศัยเพียงท่องจำอย่างไม่ลืมหูลืมตา ลวี่ซิ่วฉายที่ไม่รู้หนังสือสักตัวก็ฝึกสำเร็จได้จริงๆ
เห็นเขาแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงเข้าใจว่าที่ตันหยางจื่อฝึกได้ถึงขั้นนั้นก่อนสิ้นใจ ในอดีตต้องทนลำบากมามากเพียงใด
“ท่านอาจารย์!”
“ฝึกได้ไม่เลว ช่วงนี้เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามพลางลอบสังเกตสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายไปด้วย
“ดียิ่งนัก! ดีจนหาที่เปรียบไม่ได้!”
ลวี่ซิ่วฉายที่รู้สึกว่าตนมีอิทธิฤทธิ์แล้ว ใบหน้าแดงเปล่งปลั่ง เสียงดังกังวาน ผิดจากตัวเขาในอดีตราวกับคนละคน
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็โล่งใจอยู่บ้างเช่นกัน
ที่ผิดหวังเพราะดูเหมือนจะต่างจากที่ตนเคยคาดไว้ เมื่อเทียบกับสำนักอื่น วิชาของลัทธิหลัวดูจะไม่ได้ขับไล่ไอดุร้ายในตัวลวี่ซิ่วฉายออกไปแม้แต่น้อย
ส่วนที่โล่งใจก็เพราะลวี่ซิ่วฉายฝึกมาถึงขั้นนี้แล้ว กลับยังไม่เกิดเรื่องผิดปกติใดๆ ขึ้นแม้แต่อย่างเดียว
เช่นนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าในวิชาชุดนี้ไม่มีกับดักที่ทารกปฐมกำเนิดวางไว้ ตัวเขาเองก็เริ่มฝึกได้เสียที
“ฝึกได้ดีก็พอแล้ว แต่เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปช่วยบิดาร้องงิ้วเล่า”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของลวี่ซิ่วฉายก็เผยความเหยียดหยามออกมาเต็มที่ “ยามนี้ข้าเป็นยอดคนผู้มีอิทธิฤทธิ์แล้ว ยังจะให้กลับไปคลุกอยู่กับพวกเขาเป็นพวกต่ำต้อยเก้าชั้นอีกรึ”
ได้ยินวาจานี้ หลี่ฮั่วหวังก็อดขมวดคิ้วมิได้ ว่ากันตามตรง ลวี่ซิ่วฉายยามนี้ช่างน่ารังเกียจนัก ยังไม่ทันได้ลืมตาอ้าปาก ก็เริ่มดูถูกบิดาและพี่ชายใหญ่ของตนเสียแล้ว
ทว่าเขาถูกลิขิตให้ต้องผิดหวัง อิทธิฤทธิ์ที่ว่านี้ต้องใช้คู่กับกระบี่เหรียญทองแดง เขาเรียนได้เพียงวิชาบังคับกระบี่เหรียญทองแดงวิชาเดียว ไม่มีกระบี่ วิชานี้ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี
กำลังโหลดความเห็น...