ตอนที่ 277 คนขายมีดเงินเชื่อ
ข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของหลี่ฮั่วหวังไม่ผิดแม้แต่น้อย ไม่มีผีขโมยของสำคัญอะไรทั้งนั้น เพียงแต่เมื่อต้องรับมือกับข่าวลือที่นิกายลวงลืมปล่อยออกมา ขอทานจากกองตรวจดาราผู้อยู่ตรงหน้ากลับใช้วิธีที่ต่างจากหลี่ฮั่วหวังอย่างสิ้นเชิง
“จำเป็นด้วยรึ จำเป็นต้องแสดงสมจริงถึงเพียงนี้เชียวรึ” หลี่ฮั่วหวังชี้นิ้วไปยังร่างของคนที่ถูกขอทานคิ้วติดสังหารตายไปหลายศพที่อยู่ด้านข้าง
“นี่เป็นกลลวงที่นิกายลวงลืมวางไว้ หากแสดงไม่สมจริงจะได้การหรือ ท่านคิดว่าแค่พูดปากเปล่าพวกนั้นก็จะฟังรึ อีกประการหนึ่ง ตอนลงมือข้าก็ดูอยู่ตลอด คนที่ตายล้วนเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ เหตุใดคนผู้นี้จึงกล่าวคำพรรค์นี้ออกมาได้อย่างเปิดเผยหน้าตาเฉย คนในกองตรวจดาราล้วนเป็นเช่นนี้กันหมดหรืออย่างไร
จะว่าหลี่ฮั่วหวังโกรธแค้นแทนคนตายเหล่านี้มากมายปานนั้น ก็คงไม่ถึงขนาดนั้น เขาเพียงแค่ได้เห็นวิธีการทำงานของอีกฝ่ายแล้ว ความระแวดระวังในใจจึงพุ่งสูงขึ้นไม่น้อย
“วันหน้าหากต้องข้องแวะกับคนคนนี้ ต้องระวังตัวให้มาก ไม่อย่างนั้นฉันเองก็อาจกลายเป็นชาวบ้านที่ถูกใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากเหมือนวันนี้”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก ขอทานคิ้วติดจึงเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นก่อน “ข้าน้อยหงต้า เป็นคนขายมีดเงินเชื่อ ยินดีที่ได้พบ”
คนขายมีดเงินเชื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ยินคำนี้ หากตีความตามตัวอักษร คนผู้นี้ก็คือคนที่ขายมีดให้ผู้อื่นโดยค้างเงินไว้ก่อน
ทว่าคนที่เป็นเบี้ยของกองตรวจดาราได้ คำนี้ย่อมไม่มีทางมีความหมายเพียงตามตัวอักษร จะต้องมีความหมายอื่นแฝงอยู่เป็นแน่
“คนขายมีดเงินเชื่อรึ”
“ถูกต้องแล้ว ข้าน้อยเป็นคนขายมีดเงินเชื่อที่ไร้สังกัดสำนักจริงๆ หึๆ ท่านนักพรต ท่านอยากจะเชื่อมีดไว้สักเล่มหรือไม่เล่า”
หงต้าเปิดเสื้อคลุมตัวยาวที่ปะชุนจนพรุนของตนออก ด้านในมีคมมีดหลากหลายรูปแบบเหน็บกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
มีดพวกนี้เก่าคร่ำคร่า หลายเล่มยังมีสนิมเกาะ คมไม่ม้วนก็บิ่น นี่คือเหตุที่ก่อนหน้านี้กระบี่พู่ม่วงของหลี่ฮั่วหวังไม่อาจระคายผิวเขาได้
ทว่านี่ก็พิสูจน์ในอีกทางหนึ่งเช่นกันว่า มีดพวกนี้ไม่ได้ผุพังอย่างที่ตาเห็นแน่นอน มีดขึ้นสนิมมีดผุย่อมไม่อาจต้านศาสตราของสายนักรบได้
“หึๆ ท่านนักพรต ท่านอยากจะเชื่อมีดไว้สักเล่มหรือไม่เล่า”
สิ้นคำถามซ้ำของหงต้า มีดหักเล่มหนึ่งก็ถูกยื่นหันคมมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง บนใบหน้าของหงต้าผุดรอยยิ้มแฝงความคาดหวังขึ้นจางๆ
“เจ้าให้ข้าเชื่อมีดเล่มนี้ไป แล้วต้องคืนเมื่อใดเล่า”
“ในเมื่อเป็นของเชื่อ ถึงเวลาที่สมควรคืน ก็ย่อมต้องคืนเองนั่นแหละ” คำพูดนี้ของหงต้าเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ก็เหมือนไม่ได้บอกสิ่งใด
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง ค่อยๆ ยื่นมือออกไปหมายจะแตะต้องคมมีดที่เต็มไปด้วยสนิมเหล็กสีแดง สายตาทั้งสองข้างจับจ้องสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายเขม็ง
ก่อนที่มือของหลี่ฮั่วหวังจะได้สัมผัสสนิมเหล็กสีแดงนั้นเพียงชั่วอึดใจ เขากลับชักมือกลับมา “ไม่ต้องแล้ว อาวุธของข้ามีพอใช้แล้ว”
“เฮ้อ ช่างเถิดๆ ไม่เชื่อก็ไม่เชื่อ ในเมื่อเรื่องที่อำเภอผี่จบสิ้นแล้ว ท่านนักพรตเอ่อร์จิ่ว ไว้พบกันใหม่”
หงต้าเก็บมีดกลับไปอย่างเสียดาย ประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังแล้วก้าวเดินออกไปทางนอกห้องเก็บศพ
ทว่าทันทีที่มือของเขากุมห่วงทองเหลืองบนบานประตูไม้ เล็บเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่งก็พุ่งแหวกลมมา ปักฝังเข้าไปในบานประตูไม้อย่างจัง
“ช้าก่อน ข้าได้ยินมาว่ากองตรวจดาราทำงานได้ค่าตอบแทนงามยิ่งนัก ในเมื่อเรื่องที่อำเภอผี่ครั้งนี้ ข้าเองก็มีส่วนร่วมลงแรง เช่นนั้นค่าตอบแทนรอบนี้ย่อมต้องมีส่วนของข้าด้วยกระมัง”
เมื่อมองดูรอยแยกรูปจันทร์เสี้ยวที่มีเลือดค่อยๆ ซึมออกมาบนบานประตูไม้ น้ำเสียงของหงต้าก็แฝงแววประหลาดใจเอ่ยถามขึ้นมา “โอ้ เช่นนั้นหากข้าน้อยไม่ให้เล่า”
สิ้นคำนี้ บรรยากาศในห้องเก็บศพพลันตึงเครียดราวกับธนูขึ้นสายดาบพ้นฝัก
หากแต่พอสิ้นประโยคถัดมาของหลี่ฮั่วหวัง บรรยากาศกดดันนั้นก็มลายหายไปในชั่วพริบตา “ไม่ให้ก็ย่อมได้ การค้าเช่นนี้ข้าก็ทำได้เหมือนกัน พาข้าเข้าร่วมกองตรวจดารา ถือเสียว่าหนี้ก้อนนี้หักล้างกันไป”
หงต้าหันกลับมามองอีกฝ่าย ดูจะประหลาดใจยิ่งนักที่ได้ยินคำเช่นนี้ “จริงหรือ เช่นนั้นก็ได้ ตามข้าไปที่กรมพิธีการ ไปลงชื่อไว้กับจี้เซียงเสีย”
“ต้องไปกรมพิธีการด้วยรึ” ทันทีที่ได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ปฏิเสธทันควัน หากตนไปถึงรังใหญ่ของพวกนั้นแล้วเกิดถูกจับได้ขึ้นมา ก็มีแต่จุดจบเท่านั้น
“ไกลเกินไป ข้ายังมีธุระด่วน เปลี่ยนวิธีเถิด ข้าเคยได้ยินมาว่ากองตรวจดาราติดต่อเป็นการส่วนตัวได้มิใช่หรือ”
เมื่อได้ยินคำของหลี่ฮั่วหวัง หงต้าใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “เช่นนั้นเอาอย่างนี้ ข้าจะลองไปพูดกับเบื้องบนให้ ท่านไม่ต้องไปหาเขา หากเขาตกลง เขาจะไปหาท่านเอง”
“วางใจเถิด อย่างไรเสียพวกเราก็นับว่าเคยลงแรงร่วมกันมาแล้ว ข้าจะช่วยพูดจาดีๆ ให้ท่านสักสองสามประโยค”
กล่าวจบ หงต้าก็ผลักประตูเดินออกไป ครั้นมาถึงถนนอันคึกคัก เขาก็หยิบหัวตุ๊กตาหัวโตกระเบื้องเคลือบขนาดใหญ่จากพื้นข้างทางขึ้นมาสวมครอบศีรษะ
หงต้าดึงพัดขาดวิ่นที่แทบจะเหลือแต่ก้านออกมาจากเอว โบกใส่หน้าตนไม่หยุด แล้วสาวเท้าก้าวยาวออกไปนอกอำเภอผี่
ครั้นเขาพ้นอำเภอผี่อันครึกครื้นออกมา รอบด้านก็สงบลงในที่สุด เสียงแมลงร้องอันเป็นเสียงของฤดูร้อนแว่วขึ้นมาอีกครา
เดินต่อไปอีกราวครึ่งชั่วยาม เขาก็เหวี่ยงหัวตุ๊กตาหัวโตในมือเข้าไปในพงไม้ข้างทาง แล้วเอ่ยขึ้น “ท่านนักพรตเอ่อร์จิ่ว ท่านไม่ต้องตามข้าต่อแล้ว หากข้าน้อยเป็นคนของนิกายลวงลืมจริง เรื่องวันนี้คงไม่จบง่ายดายปานนี้ดอก”
หลี่ฮั่วหวังเดินออกมาจากป่าข้างทาง ประสานมือคารวะเขาครั้งหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินกลับไปทางอำเภอผี่
หงต้ามองตามจนแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังลับหายเข้าไปในแสงไฟระยิบระยับอีกครั้ง จึงเอ่ยปาก “เป็นอย่างไร”
เสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบดังมาจากป่าข้างทาง คนผู้หนึ่งพุงพลุ้ย เอวแขวนกลองแดง สวมเสื้อผ้าสีเขียวสด ใบหน้าสวมหัวตุ๊กตาหัวโตแต้มแก้มแดง มุดออกมาจากในป่า
บนบ่าเขายังแบกลูกแก้วมังกรพู่ไหมที่พันเชือกแดงค้ำด้วยไม้ยาว ซึ่งเมื่อครู่ใช้ล่อให้มังกรร่ายรำ
“ไม่ชอบมาพากล คนผู้นี้ทำตัวลับๆ ล่อๆ ที่มาไม่ชัด เมื่อครู่เจ้าบอกจะพาเขาไปพบจี้เซียง เขากลับไม่กล้าตาม ใช่ว่าจะเป็นคนของนิกายลวงลืมไม่ได้”
เสียงที่ดังออกมาจากใต้หัวตุ๊กตาหัวโตกระเบื้องเคลือบกลับอ่อนเยาว์และนุ่มนวลอย่างคาดไม่ถึง ไม่เข้ากับร่างอ้วนใหญ่ของเขาแม้แต่น้อย
ขณะที่หงต้านั่งยองลงกับพื้นตามความเคยชิน ทั่วร่างเขาก็ส่งเสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง “ข้ากลับคิดว่าเขาไม่น่าใช่นิกายลวงลืม กลลวงของนิกายลวงลืมไม่มีทางหยาบเพียงนี้”
หัวตุ๊กตาหัวโตที่ใหญ่กว่าศีรษะคนทั่วไปหนึ่งขนาดค่อยๆ หมุนมา ใช้ดวงตาดำสนิทคู่นั้นจ้องหงต้า “หากนิกายลวงลืมเดาได้ว่าพวกเราจะคิดเช่นนี้ จึงจงใจทำเล่า”
“อีกอย่าง ช่วงนี้หัวหน้าของพวกมันตายไปถึงสองคน คงไม่รนหาที่มาอีกหรอก”
ร่างของตุ๊กตาหัวโตไม่ขยับแม้แต่น้อย ปากยังคงพูดซ้ำ “หากนิกายลวงลืมเดาได้ว่าพวกเราจะคิดเช่นนี้ จึงจงใจทำเล่า”
หงต้าเหลือบมองเขาอย่างรำคาญยิ่ง “พอได้แล้ว ข้าไม่มีเวลามาเล่นลิ้นกับเจ้า”
ตุ๊กตาหัวโตหันหน้ากลับไปมองอำเภอผี่ที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง “บนหลังเขาแบกกระบี่ทองแดงของลัทธิหลัว อีกเล่มที่พันผ้าไว้ที่ด้ามกลับแผ่ไอสังหารของสายนักรบ ซ้ำเขายังใช้วิชาลับของลัทธิอ่าวจิ่ง แปลก แปลกยิ่งนัก”
หงต้าพยักหน้าเห็นด้วยกับคำของอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่มนี่แม้จะแปลกยิ่งนัก แต่ฝีมือคงไม่ธรรมดา ต่อให้เขาอาจเป็นคนของนิกายลวงลืม ก็ยังใช้เป็นมีดได้อยู่ดี”
“แล้วอย่างไรต่อเล่า”
เมื่อถูกสหายซักไซ้ หงต้าก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วชี้ขูดคางตนเองทีละครั้งทีละครั้ง “แล้วก็..... ใช้ไปดูไปน่ะสิ”
กำลังโหลดความเห็น...