คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 298

ตอน 298

ตอนที่ 298 หมู่บ้านหนิวซิน

“ท่านพ่อ! ท่านแม่! พวกท่านอยู่ที่ใดกันแน่!!” ไป๋หลิงเหมี่ยวน้ำตานองหน้าตามหาไปทั่วหมู่บ้านหนิวซินไม่หยุด

ด้านหลังนางคือหลี่ฮั่วหวัง เขาช่วยนางตามหา แม้จะดูออกว่านอกจากพวกเขาแล้ว ทั้งหมู่บ้านไม่มีใครอื่นอีกจริงๆ

ตอนนั้นเอง ลวี่จ้วงหยวนก็ขยับเข้ามาอย่างระมัดระวัง ใบหน้ายิ้มประจบ

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นถามลวี่จ้วงหยวนที่มาถึงก่อน

ลวี่จ้วงหยวนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ท่านนักพรตน้อย เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร พอข้ามาถึง ทั้งหมู่บ้านก็ไม่เหลือใครสักคน”

“ตอนแรกข้ายังแปลกใจ นึกว่าตาเฒ่าอย่างข้าหาที่ผิด ยังอุตส่าห์ออกไปหารอบๆ ตั้งหลายลี้ แต่หาจนทั่วเขาหนิวซินแล้ว ก็เห็นแต่ที่นี่แห่งเดียว”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่พูดอะไรอีก เขาสูดหายใจลึก แล้วเดินตามไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ไกลออกไป

ไป๋หลิงเหมี่ยวตามหาไปทั่วหมู่บ้านเช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าก็ยังไม่พบสิ่งใด

เมื่อหลี่ฮั่วหวังเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว วนกลับไปหัวหมู่บ้านเพื่อเริ่มหาจากบ้านหลังแรกใหม่ เขาก็พุ่งเข้าไปคว้าไหล่นางไว้ แล้วดึงเข้ามากอดแนบอก

ชั่วขณะนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป นางซบไหล่หลี่ฮั่วหวังร้องไห้โฮ “ศิษย์พี่หลี่ บ้านข้าไม่เหลือแล้ว บ้านข้าไม่เหลือแล้ว!!”

ความหวังที่เฝ้ารอมาเนิ่นนานแตกสลายเป็นฟองอากาศในพริบตา หลี่ฮั่วหวังรู้ว่านี่คือความรู้สึกเช่นไร เขาเข้าใจมันดี

“อย่าร้อง บางทีพวกเขาอาจแค่ไปที่อื่นชั่วคราว ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่องร้าย คิดในแง่ดีไว้”

ลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยปลอบ “แม่นางไป๋ ท่านนักพรตน้อยพูดถูกนะขอรับ บางทีพวกเขาอาจหนีภัยไปเหมือนพวกเรา รอให้พวกเขากลับมา ก็จะได้พบเจ้าแล้ว”

เห็นดังนั้น คนอื่นๆ ก็ล้อมเข้ามา ต่างคนต่างพูดปลอบไป๋หลิงเหมี่ยว

ทว่าคำพูดเบาหวิวเหล่านี้ไม่อาจปลอบไป๋หลิงเหมี่ยวได้มากนัก นางไม่ใช่คนโง่ คนหายไปทั้งหมู่บ้าน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก

เสียงร้องไห้ของไป๋หลิงเหมี่ยวกลบความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง ทาบเงามืดชั้นหนึ่งไว้เหนือหมู่บ้าน จนกินข้าวเย็นเสร็จก็ไม่มีใครพูดสักคำ

หลังมื้อเย็น หลี่ฮั่วหวังเดินวนรอบหมู่บ้านท่ามกลางแสงจันทร์ เขาไม่ได้หาคน แต่หาร่องรอย

คนทั้งหมู่บ้านไม่มีทางหายไปกะทันหัน ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ต่อให้ถูกสิ่งอัปมงคลกินหรือถูกนิกายลวงลืมหลอก ก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้

“ท่านนักพรตน้อย อันที่จริงที่ข้าบอกแม่นางไป๋ว่าครอบครัวนางไปหลบภัย ก็แค่ให้นางสบายใจขึ้น หากให้ข้าดู พวกเขาคงไม่ได้ไปหลบภัยหรอกขอรับ”

“ที่ไหนจะมีคนหลบภัยโดยไม่ลงกลอนประตูเล่า อีกอย่าง ตอนพวกเราเพิ่งเข้าหมู่บ้าน หมูที่หลังบ้านหิวจนไม่เหลือสภาพหมูแล้ว” ลวี่จ้วงหยวนเดินตามหลี่ฮั่วหวังพลางพูดพร่ำไม่หยุด

หลี่ฮั่วหวังนั่งยองลง มองลวดลายบนหินปูพื้น “ตอนพวกเจ้าเพิ่งเข้ามา หมู่บ้านนี้รกระเกะระกะไหม”

“ไม่เลย เรียบร้อยดีทุกอย่าง เสื้อผ้ายังตากอยู่ข้างนอก วัวเอย หมาเอย อยู่ดีหมด มีแต่คนที่หายไป”

“อีกอย่าง ข้ายังอุตส่าห์ไปค้นดู เสื้อผ้าในตู้ไม้ของทุกบ้านไม่ได้หายไปเลย ดูก็รู้ว่าไม่ได้เดินทางไกล”

สายตาของหลี่ฮั่วหวังไล่หารายละเอียดและอันตรายที่อาจซ่อนอยู่ทีละคืบ

เมื่อหลี่ฮั่วหวังผลักประตูอีกบานแล้วยังไม่พบเบาะแส เขาก็ดึงสำลีออกจากหู ตั้งใจฟังทุกเสียงรอบด้าน

เขาเดินวนไปทั่วหมู่บ้านรอบหนึ่ง ถึงขั้นเชิญท่านพเนจรออกมาตนหนึ่งให้ขุดลึกลงดินสามฉื่อ

ทว่าคราวนี้ไม่เหมือนเรื่องที่เคยเจอมา ที่นี่ไม่มีสายตามุ่งร้าย ไม่มีสิ่งอัปมงคลพิลึกพิลั่น ที่นี่ว่างเปล่าไร้สิ่งใด

เมื่อหลี่ฮั่วหวังกลับมาถึงคฤหาสน์สามลานของตระกูลไป๋ ก็เห็นว่าในโถงใหญ่ที่สว่างไสว หลัวเจวียนฮัวกับชุนเสี่ยวหม่านกำลังปลอบไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่คนละข้าง

ส่วนคนอื่นๆ ยืนอยู่รอบๆ จับกลุ่มคุยกันสองสามคน เห็นหลี่ฮั่วหวังกลับมาก็พากันหันมามอง

“พวกเจ้าไปนอนก่อน มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้” เมื่อหลี่ฮั่วหวังเอ่ยปาก คนอื่นๆ ก็ไม่ดึงดันอีก ทยอยแยกย้ายกันไป

เพราะร้องไห้มา ดวงตาสีชมพูของไป๋หลิงเหมี่ยวจึงแดงยิ่งขึ้น นางมองหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาโศกเศร้าสุดซึ้ง สะอื้นไม่หยุด

“ดึกมากแล้ว ห้องเจ้าอยู่ที่ใด ไปล้างหน้าแล้วนอนเถอะ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวเม้มปากแน่น ลุกขึ้นเดินไปที่โอ่งน้ำในโรงครัว

หนึ่งก้านธูปต่อมา ทั้งสองนอนเงียบอยู่ในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมจางๆ

มองการตกแต่งรอบห้องกับมุ้งสีขาวแล้ว ชัดเจนว่านี่คือห้องนอนสมัยสาวของไป๋หลิงเหมี่ยว

บนเตียง ไป๋หลิงเหมี่ยวนอนคว่ำขดตัว ไหล่สั่นไม่หยุด นางกำลังกลั้นไม่ให้ร้องไห้ออกมา

ชั่วขณะถัดมา นางก็รู้สึกว่าถูกดึงเข้าไปกอด ซบอยู่บนแผงอกแข็งแรง

“อย่าร้อง เจอปัญหาก็แก้ปัญหา ตอนนี้พวกเราเป็นคนมีวิชาแล้ว ยังจะกลัวหาคนไม่เจออีกหรือ”

ไหล่ที่สั่นสะท้านของไป๋หลิงเหมี่ยวหยุดลง ศีรษะนางซุกไซ้อกหลี่ฮั่วหวังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ดิ้นหลุดจากอ้อมกอด คว้ากระดูกหุ้มหนังที่วางอยู่หน้าคันฉ่องทองแดงวิ่งออกไปนอกห้อง

“ตึง ตึง ตึง! ตึง ตึง ตึง! บนฟ้ามีเรื่องเซียนเหินจัดการ บนดินมีเรื่องหงหวงรุดไป! หากยมโลกมีเรื่องราว เชิญเปยหวังไปช่วยงาน..... ข้าขวางหัวม้าถามนามแคว้น จับบังเหียนไหมถามบ้านเกิด อาจแซ่จางหรือแซ่หวัง อาจแซ่หลี่หรือแซ่หวง..... จ้าวเฉียนซุนหลี่ หลี่ฉุนเซี่ยว โจวอู๋เจิ้งหวัง หวังเหยียนจาง.....”

ฟังเสียงกลองเป็นจังหวะข้างนอก หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ หลับตาลง

รุ่งขึ้น เมื่อหลี่ฮั่วหวังลืมตา ก็พบว่าไป๋หลิงเหมี่ยวที่ปกติตื่นเช้าเสมอกลับนอนเงียบอยู่บนเตียง

“เป็นอย่างไรบ้าง ท่านเซียนว่าอย่างไร” หลี่ฮั่วหวังถามขณะสวมเสื้อผ้า

“พวกท่านหาไม่พบเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวกลั้นความเศร้าตอบ “แม้แต่ท่านเซียนยังหาไม่พบ..... ศิษย์พี่หลี่ ท่านว่าพ่อแม่ข้าไม่อยู่แล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ”

หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปตบไหล่นางเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากห้อง “ข้าไปละ ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าช่วยดูแลทางนี้ด้วย”

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งหันหลัง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เปิดประตูตามออกมา นางเบิกดวงตาแดงก่ำถามอย่างงุนงง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ”

“จะไปที่ใดได้อีก ท่านเซียนไม่ได้เรื่อง ก็ต้องหาทางสืบให้รู้ว่าคนทั้งหมู่บ้านไปไหนกันแน่ เจ้าเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ข้าจะนิ่งดูดายได้รึ”

ได้ยินดังนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็โผเข้ากอดเอวหลี่ฮั่วหวัง แนบใบหน้ากับแผ่นหลังเขา น้ำตาซึมเปียกเสื้อของเขา “ขอบคุณท่าน ศิษย์พี่หลี่.....”

เห็นหลี่ฮั่วหวังมีท่าทีเฉยชามาตลอด นางนึกว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องครอบครัวนางแม้แต่น้อย

ไม่นึกว่าเขาจะคิดไว้แล้วว่าจะทำอย่างไร เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 298
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 299 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 297กลับหน้าเรื่อง
ตอน 297ตอน 299