ตอนที่ 297 กลับบ้าน
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ข้างโต๊ะก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้น
“แกร๊ก” หลี่ฮั่วหวังยกศีรษะขึ้นทันที มองไปทางต้นเสียง
ก็เห็นโก่วหวากำลังกอดปิ่นโตย่องกริบจะออกไปข้างนอก
“ศิษย์พี่หลี่ ที่ท่านเอากลับมานี่ไม่ได้ให้พวกเรากินหรอกรึขอรับ” โก่วหวาถามเสียงอ่อย
หลี่ฮั่วหวังเอนกายลงนอนอีกครั้ง ยิ้มขื่น “ใช่ ก็มีแค่พวกเจ้าแล้ว”
หากจะว่าไป บนโลกนี้สิ่งเดียวที่พอเชื่อใจได้ เกรงว่าคงมีเพียงศิษย์พี่ศิษย์น้องที่อยู่ข้างกาย ต่อให้พวกเขาจะไม่ค่อยมีประโยชน์ก็ตาม
หลี่ฮั่วหวังเอาสองมือยันเตียงลุกขึ้นนั่ง ความหดหู่บนใบหน้าหายไปสิ้น
“โก่วหวา วางปิ่นโตลง ไปเรียกเกาจื้อเจียนมา เรากินด้วยกัน กินเสร็จแล้วเราก็ไป”
“จะไปที่ใดรึขอรับ”
“กลับบ้าน!”
ไม่กี่วันต่อมา หลี่ฮั่วหวัง โก่วหวา เกาจื้อเจียน และไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งอยู่บนรถม้า ร่างโยกไปมาตามแรงกระเทือนของล้อรถ
ไป๋หลิงเหมี่ยวเลิกม่านขึ้น พูดกับคนขับรถม้าอย่างเป็นกันเอง “ท่านลุงเจ้าคะ ขอบคุณมากที่ให้พวกเราติดรถมาด้วย หากต้องเดินด้วยสองขาคงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน”
คนขับรถม้าชราอ้าปากที่แทบไม่เหลือฟัน หัวเราะร่าตอบ “ไม่เป็นไรหรอก บังเอิญไปทางเดียวกัน แต่แม่หนู บ้านเจ้าอยู่ห่างไกลเหลือเกิน หากเจ้าไม่บอก ข้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเชิงเขานั่นยังมีหมู่บ้านอยู่อีกแห่ง”
ได้ยินดังนั้น โก่วหวาก็ไม่พอใจทันที “ห่างไกลอะไรกัน ก่อนหน้านี้พวกเราตกลงราคากันไว้แล้ว อย่างไร คิดจะขึ้นราคากลางทางรึ”
ชุนเสี่ยวหม่านที่นั่งตรงข้ามถลึงตาใส่เขา “หุบปาก! เจ้าจะพูดมากอะไรนักหนา ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก!”
ส่วนเกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างๆ ได้แต่หดแขนขา พูดติดอ่างห้ามทัพ
หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่ด้านในสุดมองความครึกครื้นในรถเงียบๆ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน บรรยากาศตอนนี้ผ่อนคลายลงมากอย่างเห็นได้ชัด
นับแต่ข้ามมิติมา หลี่ฮั่วหวังแทบไม่เคยได้เห็นภาพเช่นนี้
ท่อนแขนนุ่มนิ่มคู่หนึ่งคล้องแขนหลี่ฮั่วหวังไว้ ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อดยิ้มไม่ได้ถามเขา “ศิษย์พี่หลี่ ตอนนี้ท่านคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ”
ใกล้จะถึงบ้านแล้ว ทั้งตัวของไป๋หลิงเหมี่ยวแผ่ความปีติยินดีออกมาจากข้างในสู่ข้างนอก
“กำลังคิดว่า..... เขาหนิวซินเป็นที่แบบไหน ไม่รู้ว่าต่อไปพวกเราจะอยู่ได้หรือไม่ เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนเข้ากับใครยาก”
หลี่ฮั่วหวังม้วนม่านไม้ไผ่ที่หน้าต่างขึ้น มองทิวทัศน์เขียวชอุ่มข้างนอก ป่าแถบนี้รกชัฏนัก
“ต้องอยู่ได้แน่นอนเจ้าค่ะ! คนในหมู่บ้านเราล้วนเป็นคนดี อย่างท่านปู่ของข้า แตงที่ท่านปลูก หากคนผ่านทางกระหายน้ำ ก็เด็ดกินได้ตามสบายไม่คิดเงิน ท่านเป็นคนดีถึงเพียงนี้ ต้องเข้ากับท่านปู่ได้แน่”
“ยังมีท่านพ่อท่านแม่ของข้า หากคนอื่นในหมู่บ้านมีเรื่องเดือดร้อน ท่านก็จะออกเงินออกแรงช่วยเหลือ อยู่กับคนในหมู่บ้านมานานปานนี้ ไม่เคยมีเรื่องหน้าดำหน้าแดงกับใครสักครั้งเจ้าค่ะ!”
“จริงสิ ยังมีพวกน้องชายรุ่นเดียวกับข้า ท่านวางใจเถิด พวกเขาไม่กล้าเหลิงหรอก หากพวกเขากลั่นแกล้งท่าน ท่านบอกข้า ข้าจะสั่งสอนให้เข็ด!”
ไป๋หลิงเหมี่ยวชูกำปั้นขาวผ่องโบกไปมากลางอากาศอย่างฮึกเหิม
เห็นท่าทางน่ารักของนาง หลี่ฮั่วหวังก็อมยิ้ม ดูท่าต่อหน้าเขากับต่อหน้าคนในครอบครัว นางคงเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
หลี่ฮั่วหวังโอบไหล่นาง ส่ายหน้าเบาๆ “ข้าไม่กังวล คนที่อบรมเจ้ามาได้ถึงเพียงนี้ ย่อมไม่แย่ไปถึงไหน จริงสิ เหมี่ยวเหมี่ยว ข้าจำได้ว่าแต่ก่อนเจ้าสวมกำไลทอง บ้านเจ้าคงร่ำรวยน่าดู”
ไป๋หลิงเหมี่ยวยิ้มเขินๆ “ไม่ถึงกับร่ำรวยหรอกเจ้าค่ะ แค่ดีกว่าชาวบ้านทั่วไปอยู่บ้าง”
หลี่ฮั่วหวังหัวเราะเบาๆ บ้านฝ่ายหญิงมีเงิน แล้วต่อไปตนยังต้องไปอาศัยอยู่บ้านฝ่ายหญิงอีก ทีนี้ตนคงได้เป็นเขยแต่งเข้าจริงๆ แล้ว
“เขยแต่งเข้าก็เขยแต่งเข้า ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นอย่างไร ร่อนเร่มาเนิ่นนานปานนี้ ในที่สุดก็จะได้ลงหลักปักฐานเสียที” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ
ทันใดนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ตื่นเต้นขึ้นมา นิ้วขาวดั่งต้นหอมชี้ออกไปนอกหน้าต่างรถ “พวกท่านดูนั่นเร็ว! นั่นคือเขาหนิวซินเจ้าค่ะ!”
หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาเล็กน้อย เพ่งมองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยสีเขียวไกลออกไป “ใหญ่ก็ใหญ่จริง แต่ตรงไหนเหมือนหัวใจวัวกัน”
คำถามไร้สาระนี้ หลี่ฮั่วหวังปัดทิ้งไปในไม่ช้า เขาเริ่มเป็นห่วงพวกคณะสกุลลวี่แทน
“พวกนั้นออกเดินทางก่อน ตามหลักแล้วตอนนี้น่าจะถึงเชิงเขาหนิวซินแล้ว ขออย่าได้ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาเลย”
ด้วยความกังวลนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ เข้าใกล้เชิงเขาหนิวซิน
ทว่าความกังวลอยู่ได้ไม่นาน ครั้นเห็นหยางเสี่ยวไหเท้าเปล่าพาหญิงหน้ากลมคนหนึ่งยืนงมปลาหลดอยู่ในนาข้าว ความกังวลก็มลายหายไปสิ้น
“ศิษย์พี่หลี่กลับมาแล้ว!! ศิษย์พี่หลี่กลับมาแล้วขอรับ!”
เมื่อหยางเสี่ยวไหตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น คนอื่นๆ ก็ทยอยโผล่ออกมาจากหมู่บ้านที่หลังคากระเบื้องเรียงซ้อนกัน
ไปกลับรวมแล้วเกือบครึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกัน ได้พบกันอีกครั้ง ลวี่จ้วงหยวนก็ตื่นเต้นยิ่งนัก คว้าสองมือของเขาไว้แน่น
“ท่านนักพรตน้อย ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที ข้ารอจนใจแทบขาดแล้วขอรับ”
“หัวหน้าลวี่ลำบากแล้ว ตลอดทางไม่มีเรื่องผิดพลาดอะไรใช่ไหม”
“ไม่มี ไม่มีขอรับ แต่ก่อนมีกี่คน ตอนนี้ก็ยังครบเท่านั้น! ไม่ขาดสักคน!”
จากนั้นเขาก็ไต่ถามเรื่องตาข้างเดียวของหลี่ฮั่วหวังด้วยความห่วงใยยกใหญ่ ทั้งสองสนิทสนมกันยิ่งนัก
“ไปเถอะ อย่ายืนอยู่ตรงนี้เลย มีอะไรเข้าไปคุยข้างในก่อน” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งยกเท้าจะเดินเข้าไป ก็ถูกลวี่จ้วงหยวนขวางไว้
เขาแอบเหลือบมองไป๋หลิงเหมี่ยวแวบหนึ่ง สีหน้าลำบากใจ
“คือว่า ท่านนักพรตน้อย อย่าเพิ่งรีบเข้าไปเลยขอรับ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากคุยกับท่านตามลำพัง”
หลี่ฮั่วหวังไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายนัก “มีเรื่องอะไรก็พูดมาเลย ทำไมต้องคุยตามลำพัง”
เขาเดาไม่ออกจริงๆ ว่าตนกับลวี่จ้วงหยวนจะมีเรื่องอะไรที่ต้องหลบคนอื่น
“เฮ้อ..... ท่านนักพรตน้อย ท่านดูสิ..... บางเรื่องคุยกันตามลำพังจะดีกว่าขอรับ”
ลวี่จ้วงหยวนขยับเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวัง แอบขยิบตาพยักพเยิดไปทางไป๋หลิงเหมี่ยว
เห็นท่าทางนั้น ใจหลี่ฮั่วหวังก็กระตุกวูบ เขาเหลือบมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างกาย
“หัวหน้าลวี่ดึงดันจะคุยกับฉันตามลำพัง หรือว่าบ้านเกิดของเหมี่ยวเหมี่ยวจะเกิดเรื่องใหญ่”
หลี่ฮั่วหวังเข้าใจแล้วว่าหัวหน้าลวี่ต้องการจะสื่ออะไร ทว่าโชคร้ายที่ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เข้าใจเช่นกัน
“หัวหน้าลวี่ บ้านข้า..... บ้านข้าเป็นอะไรไปเจ้าคะ”
เมื่อเห็นลวี่จ้วงหยวนหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด น้ำตาก็เอ่อขึ้นเกาะแพขนตาของไป๋หลิงเหมี่ยว
“ท่านพ่อ! ท่านแม่!” ไป๋หลิงเหมี่ยวน้ำตาร่วง ผลักคนอื่นๆ ออก วิ่งถลาไปตามทางเดินแคบคดเคี้ยวเข้าไปในหมู่บ้าน หลี่ฮั่วหวังไม่วางใจ รีบตามไปติดๆ
“ท่านพ่อ! ท่านแม่! ท่านปู่!! ลูกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ! พวกท่านอยู่ที่ใด!” เสียงร้องเรียกปนสะอื้นของไป๋หลิงเหมี่ยวก้องสะท้อนอยู่เหนือหมู่บ้านไม่หยุด
ไป๋หลิงเหมี่ยวผลักประตูทุกบานในหมู่บ้านเพื่อตามหาคนในครอบครัว ทว่าหลังประตูแต่ละบานมีเพียงความผิดหวัง
กำลังโหลดความเห็น...