ตอนที่ 296 จิตวิสุทธิ์
“ฮ่าๆๆ!!” เสียงหัวเราะของจงแดงก้องสะท้อนอยู่ข้างกายหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด “จิตวิสุทธิ์ไงเล่า!! หลี่ฮั่วหวัง ฮ่าๆๆ!!”
หลี่ฮั่วหวังถือจอกค้างอยู่ในมือ นั่งตะลึงงันอยู่ตรงนั้น มองครึ่งท่อนศพในมือของทั่วป๋าตานชิง มองศีรษะคนตายตรงหน้ากับอวัยวะภายในทั้งหลายที่ห้อยติดอยู่ด้านล่าง
นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ เบิกกว้าง สีหน้าตื่นตะลึงค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า “ที่แท้นี่ก็คือ..... จิตวิสุทธิ์.....”
ชั่วขณะนั้น หมัดใต้โต๊ะของเขากำแน่นจนเกร็ง ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แสดงสิ่งใดออกมา
ทั่วป๋าตานชิงที่เมามายเห็นสีหน้าตกตะลึงของหลี่ฮั่วหวังก็พอใจยิ่งนัก เอ่ยอย่างกระหยิ่ม “เป็นอย่างไร ไม่เคยเห็นล่ะสิ ไม่ปิดบังเจ้าหรอก พี่เองคราวนี้ก็เพิ่งเคยเห็นจิตวิสุทธิ์เป็นๆ เป็นครั้งแรกเหมือนกัน!”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือที่สั่นเทาออกไป ใช้ปลายนิ้วแตะใบหน้าของจิตวิสุทธิ์ผู้นั้นแผ่วเบา
นี่คือชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยม ดูจากรูปโฉมอายุราวสี่สิบ หนวดเคราดกรอบคาง
หากดูเพียงรูปโฉม ก็เป็นใบหน้าของคนธรรมดาสามัญ ทว่าเครื่องหน้าทั้งห้ากลับบิดเบี้ยวถึงขีดสุด ความเคียดแค้นและสิ้นหวังในแววตาถูกตรึงไว้พร้อมกับความตาย
หลี่ฮั่วหวังรู้จักความเจ็บปวดทั้งกายและใจดียิ่งนัก เขารู้ว่ามีเพียงการตายท่ามกลางความทุกข์ทรมานแสนสาหัสเท่านั้นจึงจะมีสีหน้าเช่นนี้ คนผู้มีฐานะเดียวกับเขาผู้นี้ ตายอย่างน่าเวทนานัก
“เฮ้ๆๆ พอได้แล้ว แตะทีเดียวก็พอ ตามหลักแล้วของวิเศษเช่นนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์ได้ดูด้วยซ้ำ ให้ดูนี่ก็แหกกฎแล้ว นี่เป็นสมบัติฟ้าดินที่ต้องส่งเข้าท้องพระคลังเชียวนะ”
หลี่ฮั่วหวังยกแขนขึ้นอย่างแข็งทื่อราวหุ่นเชิด เทสุราในจอกเข้าปาก สีหน้าและท่าทางจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง “พี่ทั่วป๋า จิตวิสุทธิ์ผู้นี้..... เหตุใดจึงเหลือแค่ศีรษะกับเครื่องใน”
คำนี้ราวกับแทงใจดำทั่วป๋าตานชิง เขาตบโต๊ะอย่างเจ็บใจทันที
“เฮ้อ! เดิมทีคิดจะจับเป็น จิตวิสุทธิ์ที่ยังมีชีวิตมีประโยชน์กว่าที่ตายแล้วมากนัก แต่เจ้าทายสิว่าเป็นอย่างไร ตอนข้ากับใต้เท้าจี้เซียงใกล้ถึงด่านชายแดน กลับถูกคนดักชิงกลางทาง! เราสู้สุดกำลัง สุดท้ายแย่งมาได้แค่นี้ น่าเสียดายจริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า ความเมาอันหนักหน่วงค่อยๆ กลบสีหน้าตื่นตะลึงบนใบหน้าเขาไป “เฮ้อ พี่ทั่วป๋า น่าเสียดายจริงๆ หากจิตวิสุทธิ์ผู้นี้ยังมีชีวิตก็คงดี ข้าได้ยินว่าความสับสนในหัวของจิตวิสุทธิ์มีประโยชน์มาก”
ทั่วป๋าตานชิงอวดต่อ “ไม่ใช่แค่นั้น! ร่างกายของจิตวิสุทธิ์ก็เป็นของวิเศษ! น้องเอ่อร์ เนื้อกระดูกของจิตวิสุทธิ์ ทั้งหัวใจและตับ ล้วนเป็นวัตถุดิบที่หาได้ยากยิ่ง!”
“ข้าจะบอกให้ ใต้เท้าจี้เซียงมีศัสตราเวทร้ายกาจชิ้นหนึ่งที่หลอมจากตัวกวักทรัพย์ของจิตวิสุทธิ์ ทำให้จิตของผู้อื่นตกอยู่ในความสับสนได้ในยามไม่ทันตั้งตัว ได้ยินว่ามีคนเสนออายุขัยสองร้อยปี ท่านก็ยังไม่ขาย!”
“ตัวกวักทรัพย์รึ”
“ตัวกวักทรัพย์ก็คือลิ้น ลิ้นก็คือตัวกวักทรัพย์ ศัพท์สละสลวยแค่นี้ยังไม่เข้าใจ น้องเอ่อร์เอ๋ย เจ้ายังต้องเรียนอีกมาก”
“เรื่องจิตวิสุทธิ์ แต่ก่อนข้าเคยแค่ได้ยินแต่ไม่เคยเห็น ไม่นึกว่าจะมีเงื่อนงำมากมายถึงเพียงนี้ พี่ทั่วป๋าทำให้ข้าเปิดหูเปิดตาจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังยกจอกคารวะทั่วป๋าตานชิง
“เปิดหูเปิดตาแล้วใช่ไหม ฮิๆ วันหน้าขอแค่เจ้าตามข้าออกไปบ่อยๆ เรื่องให้เปิดหูเปิดตายังมีอีกมาก มา ดื่ม ดื่ม!” พูดจบ เขาก็ยัดจิตวิสุทธิ์กลับเข้าถุงผ้าอย่างส่งเดช แล้วดื่มต่อ
ดื่มครานี้ลากยาวตั้งแต่ยามสองจนรุ่งสาง ดื่มจนทั่วป๋าตานชิงหลับไป งานเลี้ยงจึงเลิกรา
หลี่ฮั่วหวังพยุงทั่วป๋าตานชิงที่พึมพำไม่หยุดเข้าห้องพัก ประคองเขาขึ้นเตียง แล้วหยิบถุงผ้าเหลืองที่ใส่จิตวิสุทธิ์ขึ้นมาชั่งในมือ ก่อนวางไว้ข้างซ้ายของหมอนกระเบื้อง
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังปิดประตูห้อง ทั่วป๋าตานชิงที่นอนหงายอ้าปากกรนก็ลืมตาขึ้นพรึบ ในแววตาไร้ความง่วงแม้แต่น้อย
เขายันศีรษะขึ้นมองไปทางประตูก่อน แล้วจึงลูบถุงผ้าเหลืองข้างหมอน ใบหน้าฉายแววชื่นชม “ไม่เลว ไม่เลว เจ้าเด็กนี่เห็นจิตวิสุทธิ์แล้วในแววตาไม่มีความโลภแม้แต่น้อย คนที่หงต้าดึงเข้ามาคราวนี้ไว้ใจได้กว่าคราวก่อนมาก”
หลี่ฮั่วหวังที่กลิ่นเหล้าคลุ้งทั้งตัวเดินโซซัดโซเซอยู่บนถนนใหญ่ นอกจากกระบี่สองเล่มบนหลัง ในมือยังหิ้วห่อของใหญ่อีกห่อหนึ่ง
ภายใต้แสงตะวันยามเช้า ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังไร้ทั้งทุกข์และสุข เพียงเดินต่อไปเงียบๆ
ผู้คนบนถนนได้กลิ่นเหล้าฉุนกึกบนตัวเขา และเห็นการแต่งกายประหลาด ทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะปิดจมูกหลบออกห่าง
“ขี้เมามาจากไหน เช้าตรู่ก็ดื่มเหล้าแล้ว”
“นั่นสิ คนหนุ่มสมัยนี้ ยิ่งวันยิ่งไม่ได้เรื่อง”
ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงโรงเตี๊ยมที่ตนพัก ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังร้อนใจเดินวนอยู่ในห้องก็รีบปรี่เข้ามา
“ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดไปไหนไม่บอกกันสักคำเจ้าคะ ข้าร้อนใจแทบตาย! ท่านดื่มสุรามาหรือเจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังแก้ห่อในมือออก ข้างในเป็นปิ่นโตไม้ไผ่สานหลายใบ “เมื่อคืนออกไปกินข้าวกับคนอื่น เรียกพวกเขามาชิมกันเถอะ ข้าห่อกลับมา ของพวกนี้แพงนัก ลองชิมของแปลกดู”
พูดจบเขาก็ทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียง ถอนหายใจยาว
เห็นหลี่ฮั่วหวังไม่มีกะจิตกะใจ ไป๋หลิงเหมี่ยวไหนเลยจะมีอารมณ์กิน นางนั่งลงข้างเตียง มองแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปกันแน่เจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจยาวอีกครั้ง “ไม่มีอะไร แค่บางเรื่องไม่เป็นอย่างที่ข้าคิดเท่านั้น เหมี่ยวเหมี่ยว จู่ๆ ข้าก็พบว่าในที่บัดซบแห่งนี้ไม่มีอะไรพึ่งพาได้ พึ่งภูเขาภูเขาก็ถล่ม พึ่งสายน้ำสายน้ำก็ไหลหนี ทุกสิ่งต้องพึ่งตนเองเท่านั้น”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หวนนึกถึงใบหน้าบิดเบี้ยวนั้นอีกครั้ง หากไม่นับบุตรชายของซือไท่ นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาได้เห็นจิตวิสุทธิ์ จิตวิสุทธิ์ที่ถูกคนแย่งชิงกันจนฉีกร่างออกเป็นสองท่อน
เห็นใบหน้านั้นแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจในทันที กองตรวจดาราที่ทรงอำนาจและมีคนมากมายนี้ไม่ใช่ที่พึ่งของเขา และไม่มีวันเป็นได้ ตรงกันข้าม พวกเขาอาจกลายเป็นศัตรูของเขาได้ทุกเมื่อ
การคิดจะพึ่งพากองตรวจดาราเต็มตัวเพื่อหยัดยืนในโลกอันตรายนี้ ย่อมเป็นเพียงความเพ้อฝันโดยแท้
คนอันตรายเหล่านี้ เขาทำได้เพียงใช้ประโยชน์อยู่ห่างๆ ไม่อาจเข้าใกล้ด้วยความหวังดี
เพียงเขาเลิกหน้ากากขึ้น สหายร่วมวงสุราเมื่อครู่ก็อาจจับเขามัดไปขายได้ในพริบตาถัดมา
ตัวเขาเป็นจิตวิสุทธิ์ นี่คือบาปกำเนิด ตราบใดที่ฐานะนี้ยังติดตัวเขาอยู่วันหนึ่ง เขาก็คือเนื้อถังซัมจั๋งที่ใครๆ ต่างอยากแทะสักคำ
ไป๋หลิงเหมี่ยวคล้ายสัมผัสได้ถึงความหม่นหมองในใจหลี่ฮั่วหวัง นางโน้มกายลง ใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังเขาแผ่วเบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังให้เขาสบายใจขึ้นบ้าง
“ศิษย์พี่หลี่ อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ไม่ว่าอย่างไร ยังมีพวกเราอยู่”
กำลังโหลดความเห็น...