ตอนที่ 295 ของวิเศษ
สองก้านธูปต่อมา หลี่ฮั่วหวังนั่งบนม้านั่ง ลูบโต๊ะไม้จันทน์ลายทองตรงหน้า เหยียบหนังสัตว์นุ่มฟูบนพื้น แล้วกวาดตามองการตกแต่งอันหรูหราในห้องรอบหนึ่ง เขาก็รู้ว่าอาหารมื้อเดียวที่นี่ราคาย่อมไม่ต่ำแน่
เหลาแห่งนี้เขาเคยเห็นมาก่อน ตั้งอยู่ข้างเจดีย์หลิงหลง ดูจากทำเลแล้ว ในเมืองอิ๋นหลิงทั้งเมืองก็นับว่าติดอันดับต้นๆ
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูเปิดออก หญิงงามในชุดหลากสีพากลิ่นหอมระรวยเข้ามา ยกอาหารเลิศรสนานาชนิดมาวางบนโต๊ะกลม
กับข้าวบนโต๊ะนี้ อย่าว่าแต่หลี่ฮั่วหวังเคยกิน แม้แต่ใช้วัตถุดิบอะไรทำเขาก็ยังดูไม่ออก
“ฮะๆๆ~ มาๆๆ น้องเอ่อร์ เรามาชนกันสักจอก” ทั่วป๋าตานชิงยกกาเงินขึ้นจะรินลงจอกสุราตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
ใจหลี่ฮั่วหวังพลันตึงขึ้น “พี่ทั่วป๋า ข้าดื่มสุราไม่เป็น ขอท่านโปรดอภัย”
พูดจบ เขาก็ยกกาน้ำชาข้างตัวรินให้ตนเอง “ข้าขอใช้ชาแทนสุรา คารวะพี่ทั่วป๋าสักจอก ขอให้พี่ทั่วป๋าสมปรารถนาทุกประการ!”
ทั่วป๋าตานชิงหัวเราะร่า ยกจอกสุราชนถ้วยชาของหลี่ฮั่วหวัง “ดี~ เช่นนั้นก็ขอให้น้องเอ่อร์บรรลุวังชาดในเร็ววัน!!”
หลี่ฮั่วหวังยกถ้วยชาสอดเข้าใต้หน้ากาก จิบเบาๆ คำหนึ่ง
ทั่วป๋าตานชิงสะบัดแขนเสื้อยาว ยกตะเกียบจิ้มลงไปที่จานอาหารซึ่งมีไอขาวลอยกรุ่นตรงหน้า
“มาๆๆ กินกับข้าว กินกับข้าว! ลองชิมจานมวลบุปผาเบ่งบานนี่ดู เป็นของขึ้นชื่อของเมืองอิ๋นหลิง ที่อื่นไม่มีให้กินหรอก”
ตะเกียบยกจอกวางไปมา บรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงมาก คุยกันบนโต๊ะอาหารกับคุยกันที่อื่นนั้น บรรยากาศย่อมต่างกัน
ทั่วป๋าตานชิงที่แก้มอ้วนแดงระเรื่อเดาะปากจ๊อบแจ๊บสองสามที เท้าศอกกับโต๊ะกลม แล้วพูดเนิบๆ “น้องเอ่อร์เอ๋ย ต่อไปเราเป็นพี่น้องกันแล้ว หากมีเรื่องอะไรในกองที่ไม่เข้าใจ เจ้าถามข้าได้เต็มที่”
“อีกอย่าง เจ้าจำไว้ว่าตอนนี้เจ้าเป็นคนของกองตรวจดาราแล้ว หากมีเรื่องอะไรกับทางการ ก็เอ่ยนามกองตรวจดาราได้ ขอเพียงไม่ใช่เรื่องใหญ่ ที่ว่าการทั่วไปย่อมไว้หน้าให้บ้าง”
“ขอบคุณพี่ทั่วป๋ามาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว พอดีข้ามีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่งจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังยื่นมือหยิบกระจกแปดทิศที่เตรียมไว้แล้วออกมา
“นี่คือศัสตราเวทของคนนิกายลวงลืมผู้นั้น อานุภาพน่าตื่นตะลึง ทว่าข้ากลับหาวิธีใช้ไม่พบ รบกวนพี่ทั่วป๋าช่วยดูให้หน่อย”
“ของนิกายลวงลืมรึ ฮะๆ พวกมันจะมีของของตัวเองได้อย่างไร ดูก็รู้ว่าหลอกเอามา ส่งมาให้ข้าดูซิ”
ทั่วป๋าตานชิงรับไปพลิกดูอย่างละเอียด มือไม่หยุด ปากก็ไม่หยุด
“น้องเอ่อร์เอ๋ย วันนั้นเป็นอย่างไรบ้าง เล่าให้พี่ฟังหน่อย เจ้าจัดการคนนิกายลวงลืมผู้นั้นได้อย่างไร”
เรื่องนี้ย่อมไม่มีอะไรต้องปิดบัง หลี่ฮั่วหวังเพียงข้ามรายละเอียดบางส่วนของไท่ซุ่ยดำไป แล้วเล่าเรื่องคืนนั้นเกือบทั้งหมดให้ทั่วป๋าตานชิงฟัง
“หึ พวกนิกายลวงลืมนี่ เอะอะก็บอกว่าคนอื่นเป็นพวกเดียวกับมันอีกแล้ว กลลวงเช่นนี้เก่าคร่ำครึแล้ว” ใบหน้าของทั่วป๋าตานชิงฉายแววดูแคลน
“แต่ก็นั่นแหละ กลลวงง่ายๆ แค่นี้ ก็ยังมีพวกหัวอ่อนหลงกลพวกมันอยู่เรื่อย”
“ความจริงนะ ขอแค่มองลูกไม้พวกมันออก นิกายลวงลืมมากี่คนข้าก็ฆ่าเท่านั้น สามมังกรใหญ่ สี่วายุเล็ก ลูกเต๋า ไพ่ดอกไม้อะไรนั่น ล้วนเป็นพวกสวะไร้ค่าทั้งนั้น!”
ฟังออกว่าอีกฝ่ายเริ่มคุยโวแล้ว หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่แฉ เพียงเออออตามไป
ดื่มเหล้าแล้วชอบคุยโวไม่ใช่เรื่องแปลก กลับทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนเป็นๆ ที่มีเลือดเนื้อ
“นี่ดูเหมือนศัสตราเวทของสายเต๋า แต่เจ้าเห็นไหม ตำแหน่งแปดทิศนี้ผิดปกติ คุนอยู่บนเฉียนอยู่ล่าง สายเต๋าที่กลับฟ้าดินเช่นนี้ เท่าที่ข้ารู้ ต้าเหลียงมีเพียงสามสำนัก”
ทั่วป๋าตานชิงยื่นกระจกคืนให้หลี่ฮั่วหวัง “เอาล่ะ เก็บไว้ก่อน ไว้ข้ากลับไปตรวจดูแล้วจะบอก หากมีเคล็ดวิชาที่ใช้คู่กัน ข้าจะส่งข่าวมา”
“อย่างไรก็ตาม ของสิ่งนี้น่าจะมีค่าไม่น้อย ข้ากะว่าอย่างต่ำก็มีค่าสามสิบห้าสิบปีอายุขัย น้องเอ่อร์ เจ้าดวงดีไม่เบาเลย”
คำพูดนี้นอกจากความหมายผิวเผินแล้ว ยังเผยว่าสิ่งที่ใช้แลกเปลี่ยนกันในกองตรวจดารานั้นมิใช่ทองหรือเงิน หากแต่เป็นอายุขัย
“เช่นนั้นต้องขอบคุณพี่ทั่วป๋าอีกครั้ง”
“พูดอะไรอย่างนั้น คนกันเองทั้งนั้น เรื่องแค่นี้จะขอบคุณทำไม เกรงใจกันเกินไปแล้ว ดื่ม ดื่ม!”
ทั่วป๋าตานชิงยกจอกกระดกลงคอ ก้มหน้าพ่นลมฮ่าออกมาทีหนึ่ง แล้วหยิบตะเกียบกินกับข้าวต่อ
จู่ๆ ทั่วป๋าตานชิงก็นึกอะไรขึ้นได้ เขาวางตะเกียบพาดขอบจาน แล้วล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าป่านใต้โต๊ะ
ควานอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโอสถสีดำมะเมื่อมสิบกว่าเม็ดออกมา “เอ้า เกือบลืม นี่ค่าตอบแทนของเจ้าคราวนี้ อายุขัยสิบสามปี เก็บไว้ให้ดี ใช้วิธีผนึกในเม็ดโอสถ ไม่ค่อยเหมือนวิธีของเจ้า”
หลี่ฮั่วหวังปลดน้ำเต้าที่เอวออกมา ปากน้ำเต้าเล็กๆ ขยับยุบยิบอยู่สองสามที แล้วส่วนหน้าของน้ำเต้าทั้งลูกก็ฉีกอ้าเป็นปากใหญ่แหลมคมน่าสะพรึง กลืนโอสถอายุขัยเหล่านั้นลงไปทีละเม็ด
ทั่วป๋าตานชิงเห็นน้ำเต้าของหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าที่เมามายก็ฉายแววภาคภูมิ
“น้องเอ่อร์ ของเจ้านี่ยังไม่ค่อยเข้าท่า สู้ถุงผ้าขาดๆ ของพี่ไม่ได้ ถุงของข้าแม้จะขาด แต่จุของได้มากนัก”
“วันหน้าเจ้าหาเวลาไปเมืองหลวงสักครั้ง ไปซื้อศัสตราเวทดีๆ ที่นั่นมาใช้”
“โอ้ กองตรวจดารามีที่สำหรับแลกเปลี่ยนซื้อขายโดยเฉพาะด้วยรึ” ใจหลี่ฮั่วหวังพลันสะดุ้ง ไม่ว่าจะเป็นการรวบรวมข่าวสารในวันหน้าหรือการเพิ่มพลัง สิ่งนี้ล้วนช่วยได้มหาศาล
“แปลกตรงไหน ไม่มีสิถึงจะแปลก”
หลี่ฮั่วหวังรับคำ แล้วรีบรินสุราให้ตนเองเพียงนิดเดียว ยกคารวะทั่วป๋าตานชิงจอกหนึ่ง
ประสาทรับรู้ที่ไวเกินคนทำให้หลี่ฮั่วหวังเมาง่ายมาก แต่ในบางสถานการณ์ ก็จำเป็นต้องเมาจริงๆ
คืนนั้นทั้งสองยิ่งดื่มยิ่งมาก ความสัมพันธ์ก็ยิ่งสนิทแน่นแฟ้น จนท้ายที่สุดแทบจะเผากระดาษเหลืองเชือดไก่สาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว
น้ำเสียงของทั่วป๋าตานชิงทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงเพื่อนร่วมห้องในหอพัก เขาคล้ายได้ย้อนกลับไปช่วงที่พักหอสมัยมัธยมปลาย ช่วงเวลาอันงดงามก่อนที่ตนจะป่วย
ตอนนั้นตนยังไม่เป็นโรคจิต ยังไม่ได้ข้ามมิติ หยางน่าก็มีอยู่จริง อนาคตของตนเปี่ยมด้วยแสงสว่าง “เฮ้อ..... ถ้าได้กลับไปตอนนั้นอีกครั้งคงดีไม่น้อย.....”
“แต่ตอนนี้ฉันเข้าร่วมกองตรวจดาราแล้ว วันเวลาที่ไม่รู้ว่าจะรอดถึงพรุ่งนี้ไหมผ่านพ้นไปแล้ว ต่อจากนี้ต้องดีขึ้นทุกวันแน่ สักวันฉันจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าแต่ก่อนให้ได้!”
ท่ามกลางความมึนเมา ทั่วป๋าตานชิงกอดคอหลี่ฮั่วหวัง พิงขอบหน้าต่างมองเมืองอิ๋นหลิงอันเงียบสงัดข้างนอก เอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “น้องชาย~! เจ้าดูสิ เมืองอิ๋นหลิงนี่งามเพียงใด หนุ่มน้อยหน้าหวานของเมืองอิ๋นหลิงก็งามนัก! พูดตามตรง ที่นี่ข้ามาไม่กี่ครั้งหรอก”
“พี่ทั่วป๋า เช่นนั้นข้าขอชดใช้! ขอลงโทษตัวเองสามจอก! ข้าถึงกับทำให้พี่ทั่วป๋าต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว!” หลี่ฮั่วหวังดื่มจนลิ้นพันกัน บางครั้งก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
“ชดใช้อะไรกัน พูดเหลวไหล ข้าแค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น ไม่ได้มาเพราะเจ้าเด็กนี่โดยเฉพาะหรอก เจ้าทายสิ ทายสิว่าก่อนหน้านี้พี่ไปทำอะไรมา”
“เช่นนี้ใครจะไปทายถูก พี่ทั่วป๋า..... อึก ท่านดูสิว่าฟ้าใกล้สางหรือยัง วันนี้ดื่มเท่านี้ก่อนดีไหม”
ได้ยินว่าหลี่ฮั่วหวังไม่รับมุก ทั่วป๋าตานชิงก็ไม่พอใจนัก “เจ้ามานี่ ข้าจะให้ดูของวิเศษชิ้นหนึ่ง! ให้เจ้าเด็กนี่ได้เปิดหูเปิดตา!”
เขาลากหลี่ฮั่วหวังกลับมาข้างโต๊ะ ทรุดตุ้บลงกับพื้น แล้วคุ้ยถุงผ้าสีเหลืองขาดๆ ของตน
ไม่นาน ศีรษะของชายผู้หนึ่งที่ยังติดเครื่องในเละเลือดเป็นพวงก็ถูกเขาดึงกระชากออกมาจากถุงผ้าจนได้
“หืม” หลี่ฮั่วหวังมองอย่างตกตะลึง “พี่ทั่วป๋า นี่คืออะไร”
“ฮิๆ ไม่รู้ล่ะสิ นี่คือจิตวิสุทธิ์ที่ข้ากับใต้เท้าจี้เซียงดั้นด้นไปเอามาจากใจกลางแคว้นชิงชิวเชียวนะ!”
คำนี้หลุดออกมา ภาพหลอนจงแดงที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะลั่นขึ้น มันหัวเราะอย่างสุขใจ หัวเราะจนตัวงอหายใจไม่ทัน
กำลังโหลดความเห็น...