คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 294

ตอน 294

ตอนที่ 294 ทั่วป๋า

ก้อนสำลีที่อุดหูมานานถูกดึงออก เสียงหวึ่งดังขึ้น สรรพเสียงพลันเข้ายึดครองหูของหลี่ฮั่วหวัง

เสียงคุยจากห้องข้างๆ เสียงร้องเร่ขายของนอกหน้าต่าง แม้แต่เสียงหัวใจเต้นของตนเองก็ชัดเจนและดังกึกก้องยิ่งนัก

หลี่ฮั่วหวังหลับตาอย่างทรมาน ฝืนทนแยกแยะเสียงเหล่านั้น ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงขาดๆ หายๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของไท่ซุ่ยดำท่ามกลางสรรพเสียงที่ปนเปกัน

“ข้ากำลังคุยกับเจ้าอยู่นะ! ได้ยินหรือไม่!!” ท่ามกลางเสียงอึกทึก หลี่ฮั่วหวังแผดเสียงตะโกนลั่นอย่างสุดกำลัง

ไม่นาน ไท่ซุ่ยดำก็ตอบกลับ ทว่ามิใช่เสียงพึมพำน่าสะพรึงหรือภาษาแปลกประหลาดอันมืดมน หากยังคงเป็นคำง่ายๆ ที่ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกัน

“โข่ว..... เทียน..... อู๋.....”

“เจ้าพูดอะไรของเจ้ากันแน่!! ฟังข้าพูดรู้เรื่องไหม! ข้าตายเจ้าก็ไม่รอด! มาคุยกันเถอะ!!”

เจ้าสิ่งนี้มุดออกมาจากจมูกและลำคอของเขาได้ตามใจชอบ ปล่อยไว้เฉยๆ ย่อมไม่ได้ ต้องหาทางแก้ให้ได้

เดิมทีเขาอยากเจรจากับมัน ไม่ว่ามันต้องการสิ่งใด ล้วนตกลงกันได้

ทว่าความเป็นจริงไม่เดินตามแผนของหลี่ฮั่วหวัง ไม่ว่าเขาถามอะไร ไท่ซุ่ยดำก็ยังตอบด้วยเสียงพยางค์ง่ายๆ เหล่านั้นเหมือนเดิม

ฟังเสียงคำพยางค์เดียวที่ง่ายเกินไปเหล่านี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังถึงกับรู้สึกว่าตนกำลังคุยกับเด็กที่เพิ่งหัดพูด

“เด็ก..... เด็กงั้นเหรอ!” จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ เขาลุกจากเตียง เรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้นำสี่สมบัติแห่งห้องหนังสือมา แล้วข่มทนเสียงที่อึกทึกขึ้นเรื่อยๆ ข้างหู จดถ้อยคำของไท่ซุ่ยดำลงไป

“โข่ว..... มู่..... สุ่ย..... หั่ว..... เถียน..... เหวิน.....”

อักษรขีดน้อยถูกเขียนลงบนกระดาษทีละตัว มองลำดับนี้กับอักษรที่แสนคุ้นตาเหล่านี้ แววตาของหลี่ฮั่วหวังก็ฉายความเข้าใจ

“ฉันก็ว่าทำไมสิ่งที่มันพูดถึงฟังคุ้นหูนัก ที่แท้ทุกคำที่เจ้านี่พูด ล้วนเป็นคำที่ฉันเคยสอนลวี่ซิ่วฉายทั้งนั้น!”

คราวนี้ความจริงก็กระจ่าง นี่เองคือเหตุที่ไท่ซุ่ยดำเอาแต่พูดคำที่ออกเสียงง่ายๆ เหล่านี้ เพราะมันรู้อยู่แค่นี้!

มันเพียงอาศัยตอนที่เขาสอนซิ่วฉาย บังเอิญจำมาได้บ้างเท่านั้น

ไท่ซุ่ยดำไม่เข้าใจความหมายของอักษรเหล่านี้แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่มันทำคือพูดซ้ำไปซ้ำมา

“ไท่ซุ่ยดำนี่แม้แต่พูดยังพูดไม่เป็น แล้วฉันจะสื่อสารกับมันยังไงล่ะเนี่ย”

หลี่ฮั่วหวังยัดสำลีกลับเข้ารูหู แล้วไพล่มือเดินวนไปมาในห้องอยู่นาน เขาคิดหาวิธีสารพัด ทว่าสุดท้ายก็ล้วนถูกตนเองปัดตกไป

ตอนนี้มันอยู่ในท้องเขา เพื่อข่มภาพหลอนไว้ จะขับไล่มันออกไปย่อมไม่ได้ หากจะแก้ปัญหานี้ก็ต้องหาวิธีอื่น

คิดไปคิดมา สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนทำได้เพียงใช้วิธีโง่ๆ นั่นคือสอนไท่ซุ่ยดำให้รู้หนังสือและพูดได้

เมื่อพูดเป็นแล้วก็จะสื่อสารกับมันได้ ในการต่อสู้กับนิกายลวงลืมคราวก่อน มันก็สร้างผลที่คาดไม่ถึงไว้แล้ว

ขอเพียงสื่อสารกันได้ดี บางทีเจ้าสิ่งนี้อาจใช้เป็นอาวุธลับได้ด้วย

จะสอนหนวดกองหนึ่งให้พูดได้ต้องใช้เวลานานเท่าใด หลี่ฮั่วหวังก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ย่อมไม่สั้น จึงเรียกว่าวิธีโง่ๆ

“เอาเถอะ สอนก็สอน ยังดีกว่าไม่มีทางเลย” หลี่ฮั่วหวังฝืนนั่งลง แล้วหยิบกระดาษเซวียนจื่อสีเหลืองขี้ผึ้งมาคลี่ออกแผ่นหนึ่ง

หลี่ฮั่วหวังเข้าใจดีว่าการสอนไท่ซุ่ยดำให้พูดไม่ใช่เรื่องที่สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน จึงค่อยเป็นค่อยไปได้

เมื่อเทียบกับเรื่องนี้ เขายังมีเรื่องสำคัญกว่า นั่นคือไปรับค่าตอบแทนจากตุ๊กตาหัวโต นี่คืองานชิ้นแรกที่เขารับจากกองตรวจดารา

เมื่อรู้สึกว่าบาดแผลหายไปกว่าครึ่งแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ให้คนอื่นๆ เก็บข้าวของออกเดินทาง คราวนี้ไม่ว่าใครเกลี้ยกล่อมก็ไม่เป็นผล

ไป๋หลิงเหมี่ยวถกเถียงกับเขาอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง ซื้อรถม้ามาคันหนึ่ง ระหว่างทางเขาเพียงนอนอยู่ในรถม้า

หลังรอนแรมมาไกล เมื่อหลี่ฮั่วหวังกลับมาถึงเมืองอิ๋นหลิงอันรุ่งเรืองคึกคักยิ่งอีกครั้ง บาดแผลที่หน้าอกก็สมานจนหายดีแล้ว

เพียงแต่ดวงตาที่เสียไปกับซี่โครงสองซี่ตรงเอวยังงอกไม่สมบูรณ์

ไม่รู้ด้วยเหตุใด เมื่อเทียบกับเนื้อหนังและเล็บ กระดูกกับลูกตากลับงอกช้ามาก

“ศิษย์พี่หลี่ ตามแผนที่ที่วาดไว้ เราไม่จำเป็นต้องเข้าเมืองก็ได้ขอรับ ไปทางสายเล็กนี้เร็วกว่า หัวหน้าลวี่ไปถึงที่ใดก็ร้องงิ้วที่นั่น ดีไม่ดียังช้ากว่าพวกเราเสียอีก”

โก่วหวาที่ยืนอยู่ที่ประตูเมืองอิ๋นหลิงเสนอความเห็นแก่หลี่ฮั่วหวัง

“ไม่ต้องพูดมาก เข้าเมือง ไปโรงเตี๊ยมเดิม จองห้องพักเสีย”

หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่บอกเจ้าปากสว่างผู้นี้ว่าตนมารับค่าตอบแทนจากกองตรวจดารา

ที่ตนตรากตรำดิ้นรนมามากมาย ก็เพื่อเป้าหมายนี้มิใช่หรือ

เดิมทีหลี่ฮั่วหวังคิดว่าหากอีกฝ่ายไม่มา ก็จะพักต่ออีกหลายคืน ทว่าเห็นได้ชัดว่าทั่วเมืองอิ๋นหลิงล้วนมีหูตาของอีกฝ่าย

คืนนั้นยามสอง เมื่อหลี่ฮั่วหวังมาถึงคอกม้า ตุ๊กตาหัวโตก็ถือถุงผ้าเหลืองใบหนึ่งนั่งรออยู่บนกองหญ้าม้าแล้ว

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะเอ่ยปาก ตุ๊กตาหัวโตก็พลิกตัวกระโดดลงจากกองหญ้ามาหยุดตรงหน้าเขา น้ำเสียงอ่อนลงกว่าแต่ก่อนมากอย่างเห็นได้ชัด

“ฮะๆ ดูไม่ออกจริงๆ เจ้าเด็กนี่ก็มีฝีมืออยู่ เรื่องหมู่บ้านกานหยวนจัดการได้งดงามนัก ไม่มีคนตายสักคน”

ได้ยินดังนั้น หัวใจที่แขวนอยู่ของหลี่ฮั่วหวังก็ตกลงสู่ที่เดิมเสียที ผ่านการทดสอบแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้เข้าร่วมกองตรวจดาราอย่างเป็นทางการ

“ไหนเลย ข้าแค่โชคดีเท่านั้น”

“เฮ้ โชคดีก็นับเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง เจ้าอย่าดูแคลนตัวเองเลย จริงสิ ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม หากบาดเจ็บไม่ว่าภายในหรือภายนอก ในกองล้วนมีคนรักษาให้เจ้าได้”

เห็นหลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า ตุ๊กตาหัวโตก็จับหัวตุ๊กตาที่สวมอยู่แล้วถอดออกมาตรงๆ

หลี่ฮั่วหวังพบว่าใต้หัวตุ๊กตานั้นกลับเป็นใบหน้าอ้วนท้วนที่ดูใจดีอย่างยิ่ง ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวกะพริบปริบๆ น่าขันนัก

ชายวัยกลางคนร่างท้วมที่ยิ้มตาหยีผู้นี้ประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้ายิ้มแป้น

“ต้องขออภัยจริงๆ แต่หากไม่ได้ลองฝีมือและสืบประวัติให้กระจ่างเสียก่อน ข้าก็ไม่กล้าดึงเจ้าเข้ากองจริงๆ”

เขาล้วงแขนเสื้อ หยิบโอสถอายุขัยห้าเม็ดที่ห่อด้วยยันต์สีเหลืองออกมา “เอ้า นี่ของที่เจ้าให้ข้าไว้ ตอนนี้ข้าคืนให้”

“ผู้อาวุโสทำเช่นนี้ไปไย ของที่ให้ไปแล้ว ไหนเลยจะมีเหตุผลรับคืน” หลี่ฮั่วหวังยื่นมือจะผลักกลับไป

“เจ้ารับไว้ รับไว้ก่อน แล้วฟังข้าพูด” คนผู้นั้นยัดโอสถอายุขัยใส่มือหลี่ฮั่วหวัง แล้วค่อยๆ พูด “เจ้าก็รู้ ข้าเป็นคนดึงเจ้าเข้ามา หากวันหน้าเจ้าเกิดเรื่องอะไร ข้าก็ต้องโดนหางเลขไปด้วย ของพวกนี้จึงเหมือนหลักประกัน”

“แต่ในเมื่อเจ้าตั้งใจจริงที่จะเข้าร่วมกองตรวจดารา หลักประกันนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว เจ้าว่าจริงไหม” ชายร่างท้วมพูดพลางยิ้มตาหยี ทำให้คนไม่อาจใจแข็งปฏิเสธได้

“ข้าแก่กว่าเจ้าไม่กี่ปี แซ่ทั่วป๋า นามตานชิง น้องเอ่อร์จิ่ว หากไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าพี่ทั่วป๋าก็ได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกแซ่ของตนแก่หลี่ฮั่วหวังด้วยไมตรี ซึ่งย่อมหมายถึงบางอย่างอย่างชัดเจน

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกตื้นตันขึ้นมาบ้าง จึงคารวะเขา “ขอบคุณพี่ทั่วป๋ามาก”

“เฮ้ นี่ถือเป็นของขวัญแสดงความยินดีจากข้าก็แล้วกัน วันหน้าพวกเราเป็นคนบ้านเดียวกันแล้ว ขอให้น้องเอ่อร์จิ่วอนาคตรุ่งโรจน์!”

มองโอสถอายุขัยในมือ ใจของหลี่ฮั่วหวังก็อบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาไม่ได้ใส่ใจโอสถอายุขัย แต่ใส่ใจท่าทีของอีกฝ่าย

นับแต่ตนมุดออกมาจากอารามลมใส นอกจากซือไท่ที่ล่วงลับไปแล้ว คนอื่นๆ ไม่คิดทุบตีก็คิดฆ่า ทุกคนล้วนคิดปองร้ายเขา ไม่เคยสงบแม้ชั่วขณะ

หลี่ฮั่วหวังไม่ใช่เด็กไร้เดียงสา เขาย่อมรู้ว่าท่าทีของอีกฝ่ายแปดในสิบส่วนเป็นการแสร้ง แต่เนิ่นนานปานนี้ แม้แต่ไมตรีจอมปลอมเขาก็ไม่เคยได้รับ

ทั่วป๋าตานชิงยื่นมือมาดึงหลี่ฮั่วหวังเดินออกไปนอกคอกม้า “มาๆๆ น้องชาย ที่นี่ไม่ใช่ที่คุยกัน เราไปหาที่สบายกว่านี้เถอะ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 294
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 295 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 293กลับหน้าเรื่อง
ตอน 293ตอน 295