ตอนที่ 293 หาทาง
ไม่กี่วันต่อมา ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะผ่านเรื่องสะเทือนขวัญมาเพียงใด หลี่ฮั่วหวังก็กลับมาสงบเยือกเย็นได้อีกครั้ง
เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้ามืดครึ้ม ทอดสายตาเงียบๆ ไปยังคนนิกายลวงลืมที่ลอยอยู่กลางอากาศไกลออกไป
คนนิกายลวงลืมไร้หน้าไร้ตาฝั่งตรงข้ามนั่งอยู่บนไหล่ของเผิงหลงเถิง ใบหน้ามีรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม จ้องกลับมาที่หลี่ฮั่วหวัง
“ฉันไม่ต้องตื่นตกใจ มันก็แค่ภาพหลอน ไม่มีอะไรหรอก อีกอย่างก็ไม่ใช่ตัวแรกเสียหน่อย หนี้มากไม่กลุ้ม เหามากไม่คัน” หลี่ฮั่วหวังปลอบใจตัวเองในใจ
“ตามนิสัยของมัน วันหน้าต้องมาก่อกวนฉันแน่ แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าไอ้หมอนี่เป็นพวกต้มตุ๋น แค่ฉันถือว่าทุกคำที่มันพูดเป็นลมตด มันก็ไม่มีทางมีผลกับฉันได้”
“จริงหรือ ไม่แน่กระมัง” คนนิกายลวงลืมผู้นั้นยกมือขึ้นพิศดูฝ่ามือตน “ในจิตสำนึกของเจ้ามีพวกเราอยู่หลายตนเช่นนี้ เกรงว่าจะเป็นเรื่องยุ่งใหญ่แล้วหนา~”
“อีกอย่าง ตอนนี้มีสี่คน วันหน้าสี่สิบคนก็ไม่หยุดหรอก~”
หลี่ฮั่วหวังแสร้งทำเหมือนมองไม่เห็นสิ่งใด เกาะผนังค่อยๆ เดินไปที่โต๊ะ
“คุยกันสิ เหตุใดไม่คุยต่อแล้วเล่า”
ขณะที่คนนิกายลวงลืมยังตามตอแยหลี่ฮั่วหวังไม่เลิก หลวงจีนก็เข้ามาขวางไว้ “เฮ้ เจ้าอย่าไปกวนนักพรตเลย ไม่เห็นรึว่าเขากำลังทุกข์ใจ”
“โอ้ ท่านอาจารย์รูปนี้ ท่านคือผู้ใด”
“ข้าไม่ใช่ท่านอาจารย์อะไร ข้าเป็นหลวงจีน เจ้าชื่ออะไร”
“ข้าชื่ออะไรรึ” คนนิกายลวงลืมมองไปยังแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวัง บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาอีกครา “ข้าชื่อจงแดง”
หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองมันอย่างเย็นชา “เจ้าชื่อจงแดงรึ ข้าว่าเจ้าคงอยากเป็นจงแดงจนเสียสติไปแล้ว”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูก็เปิดออกดังเอี๊ยด ไป๋หลิงเหมี่ยวถือสำรับกับข้าวยกเดินเข้ามา
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังเกาะผนังเดินอยู่ นางก็หน้าถอดสี รีบวางสำรับแล้วเข้ามาประคอง “ศิษย์พี่หลี่ แผลของท่านยังไม่หายดีเลยเจ้าค่ะ อย่าเดินเพ่นพ่านเลยเจ้าค่ะ!”
ประคองเขามานั่งที่โต๊ะและปลอบอยู่พักใหญ่ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยกชามน้ำแกงไก่มันเยิ้มขึ้น ใช้ช้อนกระเบื้องตักขึ้นหนึ่งช้อน เป่าเบาๆ ที่ริมฝีปากตน แล้วยื่นไปที่ปากหลี่ฮั่วหวัง
“ข้าแค่บาดเจ็บ ไม่ได้กลายเป็นคนพิการเสียหน่อย”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือรับช้อนกับชามน้ำแกงไก่มาจากมือนาง แล้วซดคำโต
คนหนึ่งดื่ม อีกคนหนึ่งมอง ภายในห้องเงียบสงบลงอย่างหาได้ยาก
“เหมี่ยวเหมี่ยว คราวนี้ท่านเซียนได้ใช้การเสียที ถึงกับฉุดข้ากลับมาจากประตูด่านผีได้ ดูท่าการพาเจ้ามาด้วยจะถูกแล้ว โอสถอายุขัยในน้ำเต้าพวกเขาเอาไปกี่เม็ด”
ได้ยินดังนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เอ่ยอย่างลังเล “ศิษย์พี่หลี่ อันที่จริง ท่านเซียนพวกนั้น.....”
พอนางเพิ่งจะเอ่ยถึงตรงนี้ มือสตรีที่มีเล็บยาวสีดำข้างหนึ่งก็ตบลงบนบ่าของไป๋หลิงเหมี่ยว
ช้อนในมือของหลี่ฮั่วหวังชะงักงัน เมื่อเห็นว่าเจ้าของมือข้างนั้นคือร่างทรงใหญ่ของไป๋หลิงเหมี่ยว เขาก็ดื่มน้ำแกงต่อ “มีธุระรึ”
เท่าที่หลี่ฮั่วหวังรู้ ร่างทรงใหญ่ปรากฏตัวตอนกลางวันแสกๆ เช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง หากเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นครั้งแรกนับแต่เคยมีมา
ภายใต้สายตาของเขา ศีรษะที่คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของร่างทรงใหญ่ค่อยๆ โน้มต่ำลง ครอบไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังตกตะลึงเข้าไปข้างใน
มองผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงที่ครอบศีรษะสองคนไว้ตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ฉายแววสงสัย เขาพยายามใช้หูอันไวเงี่ยฟังว่าสตรีทั้งสองกำลังทำอะไรกันอยู่ข้างใน
ทว่านอกจากเสียงกระซิบกระซาบแผ่วๆ เขาก็ไม่ได้ยินสิ่งใด
“ทำอะไรกันอยู่ ใกล้กันขนาดนั้นคงแนบกันแล้ว หรือพวกนางยังมีเรื่องอะไรต้องปิดบังฉันอีก”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดเช่นนั้น มือของไป๋หลิงเหมี่ยวก็จับมุมผ้าคลุมแล้วดึงออกเบาๆ ใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงกลับเหลือเพียงศีรษะของนางคนเดียว
“เหอะ ไว้เจ้าบอกร่างทรงใหญ่ด้วยว่าเล่นกลได้ไม่เลว” หลี่ฮั่วหวังหยิบตะเกียบขึ้นกินกับข้าวที่เหลือ
ไป๋หลิงเหมี่ยวดูไม่เป็นธรรมชาตินัก รอยยิ้มบนใบหน้าฝืนเต็มที
“ไม่เป็นไรใช่ไหม เมื่อครู่นางพูดอะไรกับเจ้า” หลี่ฮั่วหวังถามพลางเคี้ยวอาหารในปาก
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรก็กินข้าวเสีย อย่ามัวแต่ยืนมองอยู่ตรงนั้น”
ถามตรงๆ นางคงไม่ยอมบอกแน่ ไว้มีเวลาค่อยไปถามชุนเสี่ยวหม่านสหายสนิทที่สุดของไป๋หลิงเหมี่ยวดู
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เบิกตากว้าง ชี้นิ้วไปยังจมูกของหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่! ข้างในจมูกของท่านนั่น...”
หลี่ฮั่วหวังยกมือลูบอย่างสงสัย ทันใดก็สัมผัสถูกหนวดเล็กๆ เส้นหนึ่งที่ดิ้นยุกยิกและเต็มไปด้วยเมือก
ทว่าเขากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพียงใช้เล็บหยิกเบาๆ หนวดเส้นนั้นก็หดกลับเข้าไปในพริบตา
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าอยากพูดมานานแล้ว ของที่ท่านกินเข้าไปในท้องมันผิดปกติมากเจ้าค่ะ! เราปล่อยมันไปเถิดเจ้าค่ะ”
ขอเพียงเป็นคนปกติ เห็นภาพเมื่อครู่ย่อมรู้ว่าร่างกายของหลี่ฮั่วหวังมีปัญหา และเป็นปัญหาใหญ่
หลี่ฮั่วหวังไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบเด็ดขาด “ไม่ได้”
เห็นสีหน้าน้อยใจของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็สูดหายใจลึก ผ่อนน้ำเสียงลง “ข้าจัดการได้ นี่เป็นแค่เรื่องเล็ก”
หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ดีว่าสภาพของไท่ซุ่ยดำในกายเขาเปลี่ยนแปลงไปอีกแล้ว และเป็นไปได้มากว่ากำลังเลวร้ายลง
แต่ถึงเป็นเช่นนั้น ไท่ซุ่ยดำก็หยุดไม่ได้ เพื่อตัดขาดภาพหลอน ผลข้างเคียงจะร้ายแรงเพียงใดเขาก็ต้องทน
อีกทั้งเมื่อเทียบกับเรื่องอื่นแล้ว ไท่ซุ่ยดำในท้องย่อมเป็นเพียงเรื่องเล็ก
หลี่ฮั่วหวังใช้มือที่ไร้เล็บตบหลังมืออันนุ่มนิ่มของไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ “ว่าง่าย กินข้าวเถอะ ไม่เป็นไรหรอก”
ไป๋หลิงเหมี่ยวอยากพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก นางหยิบตะเกียบขึ้นด้วยใบหน้ากลัดกลุ้ม กินข้าวอย่างไม่รู้รส
กินข้าวเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็กลับไปนอนบนเตียง ตามคำของไป๋หลิงเหมี่ยว ตอนนี้เขาต้องพักฟื้นอย่างสงบ
ในห้องเงียบสงัด เงียบจนเข็มตกพื้นก็ยังได้ยิน ทว่าในใจหลี่ฮั่วหวังยังมีเรื่องค้างคาที่ยังไม่ได้แก้ จึงสงบลงไม่ได้
“เรามาคุยกันหน่อย” จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยกับขื่อหลังคาเหนือศีรษะ
“จงแดง เขาพูดกับเจ้ารึ” หลวงจีนที่ครึ่งตัวติดอยู่ในกำแพงถามอย่างประหลาดใจ
จงแดงส่ายศีรษะที่เนื้อหนังแหลกเละ “ไม่ใช่ เขากำลังคุยกับไท่ซุ่ยดำในท้องต่างหาก หึๆ น่าสนุกฉิบหายจริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังเมินเฉยต่อบทสนทนาของภาพหลอนทั้งสองนั้นโดยสิ้นเชิง เฝ้ารอการตอบรับจากอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน
แม้จะหยุดกลืนกินไท่ซุ่ยดำไม่ได้ แต่ปัญหาก็ต้องหาทางแก้ อย่างแย่ที่สุดก็ต้องหาทางชะลอผลข้างเคียง
ดูจากที่มันเคยช่วยชีวิตเขาไว้ บางทีการพูดคุยอาจได้ผล
ทว่ายามไม่อยากให้มันโผล่ มันกลับโผล่มาบ่อยๆ พอหลี่ฮั่วหวังตามหามัน มันกลับเงียบกริบไม่ส่งเสียงสักแอะ
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ เขาสอดนิ้วเข้าไปในรูหู แคะเบาๆ แล้วดึงออก ก้อนสำลีที่ยัดไว้แน่นก็ถูกดึงออกมา
ในพริบตานั้น หูของหลี่ฮั่วหวังแทบดับไปเพราะสรรพเสียงที่ประดังเข้ามา
กำลังโหลดความเห็น...