คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 292

ตอน 292

ตอนที่ 292 ยุ่งแล้ว

เมื่อเตรียมรายละเอียดงานศพเสร็จสรรพ โก่วหวาที่พอใจกับราคามากก็เดินออกจากร้านโลงศพ “เรียบร้อยหมดแล้ว คราวนี้ต้องดีกว่าคราวก่อนไม่รู้กี่เท่า”

เขาหรี่ตาขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่แผดเผาอยู่เหนือศีรษะ พบว่าเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว จึงรีบสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม

“จริงสิ เมื่อครู่เถ้าแก่บอกว่าตัดชุดผู้ตายต้องใช้ขนาดตัวของผู้ตาย ข้าต้องรีบกลับไปวัดตัวเสียหน่อย”

ครั้นโก่วหวาเดินมาถึงข้างห้องของตน มองลอดหน้าต่างเข้าไปเห็นเกาจื้อเจียนที่บาดเจ็บสาหัสไม่ได้นอนอยู่บนเตียง ใจก็พลันกระตุกวูบ “หรือว่า.....”

เขารีบสาวเท้ายาวๆ พุ่งไปยังห้องของหลี่ฮั่วหวัง ครั้นเห็นอีกสามคนยืนล้อมเตียงหลี่ฮั่วหวังอยู่ ก็สูดหายใจลึก ควักขิงจากกระเป๋าเสื้อป้ายที่หางตา แล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทางโศกเศร้าเหลือแสน

“ศิษย์พี่หลี่! ศิษย์พี่หลี่เอ๋ย!! ฮือๆๆๆ...”

เขาที่เสแสร้งเพิ่งออกแรงผลักเกาจื้อเจียนแล้วโผเข้าไปข้างเตียง ก็ตกตะลึงชะงักงันเมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังลืมตาอยู่บนเตียง “ที่แท้..... ยังไม่ตายหรอกรึ.....”

ชั่วขณะถัดมาใจเขาก็ร้อนรนขึ้น แย่แล้ว ศิษย์พี่หลี่ไม่ตาย เงินที่ข้าสั่งโลงศพไว้มิต้องเอาคืนไม่ได้หรอกรึ

“โก่วหวา เจ้าก็บาดเจ็บด้วยรึ”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังดึงสติของโก่วหวากลับมา เขารีบปั้นสีหน้าทำเป็นไม่แยแสทันที

“ไอ้หยา แผลแค่นี้ไม่นับว่าอะไรหรอกขอรับ ท่านไม่รู้อะไร ตอนนั้นหุ่นดินเหนียวกองหนึ่งรุมล้อมข้า ข้าโจโฉผู้นี้ไม่กะพริบตาสักนิดเดียว!”

“อย่าไปฟังเขาโม้ ตอนนั้นถ้าข้าไม่คอยคุ้มกันให้ เขาคงถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว”

โก่วหวาหันไปมองชุนเสี่ยวหม่านที่แฉเขาอย่างไม่พอใจ ทว่าไม่กล้าพูดอะไร เดิมทีก็สู้นางไม่ได้อยู่แล้ว บัดนี้นางยังสูงกว่าเขาตั้งหนึ่งศีรษะ

หลี่ฮั่วหวังบนเตียงหันหน้าไปมองชุนเสี่ยวหม่านข้างกายที่เปลี่ยนรูปร่างไปอย่างมาก เด็กสาวในวันวานบัดนี้เติบโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว แม้แต่ขนสีดำที่ขึ้นเต็มตัวก็ไม่อาจบดบังเสน่ห์เฉพาะตัวของสตรีเพศในตัวนางได้

ทว่านี่มิใช่เรื่องดี เพราะหมายความว่าตอนต่อสู้กับสิ่งอัปมงคลหุ่นดินเหนียวพวกนั้น นางสูญอายุขัยไปหลายปีเพื่ออัญเชิญท่านพเนจร

“ไม่จำเป็นต้องเรียกท่านพเนจรมากถึงเพียงนั้น ก่อนใช้คิดให้ดี ท่านพเนจรสี่ตนคือชีวิตหนึ่งปี” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยเตือนนางอย่างอ่อนแรง

“ไม่เป็นไร ข้ายังเด็ก” ชุนเสี่ยวหม่านไม่มีท่าทีหดหู่กับอายุขัยที่สูญไปแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางดูจะชอบเรือนร่างสูงเพรียวในตอนนี้เสียมากกว่า

“แค่กๆ~” หลี่ฮั่วหวังไอออกมาเป็นฟองเลือด พักไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อ “เหมี่ยวเหมี่ยว เทโอสถอายุขัยในน้ำเต้าของข้าออกมาให้หมด ให้นางกินเสีย”

โอสถอายุขัยเพิ่มอายุขัยได้ ทำให้เสี่ยวหม่านกลับสู่วัยเยาว์ได้อีกครั้ง

“ข้าไม่ต้องการจริงๆ เจ้าค่ะ!” ชุนเสี่ยวหม่านใช้แขนข้างเดียวที่เหลืออยู่กดไหล่ของไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ น้ำเสียงแฝงความกังวลเอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์พี่หลี่ ท่านมีเวลามาห่วงข้า มิสู้เป็นห่วงตัวท่านเองเถิด ท่านนี่...ตกลงเป็นอะไรไปกันแน่เจ้าคะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักไป เขามองขื่อหลังคาเบื้องบน ใบหน้าที่ซูบเซียวผิดปกติปรากฏรอยยิ้มขื่น “ข้าเป็นอะไรไปกันแน่น่ะหรือ”

หลี่ฮั่วหวังนึกถึงทุกสิ่งที่คนนิกายลวงลืมตาซ้อนผู้นั้นพูดไว้ เขาย่อมไม่เชื่อคำเหลวไหลที่หลอกว่าตนคือจงแดงเป็นแน่

แต่หากนี่คือกลลวง เหตุใดคนผู้นี้จึงใช้วิธีเดียวกับหกคนก่อนหน้ามาหลอกตนเล่า นี่ผิดปกติอย่างยิ่ง

“หรือว่า..... ไม่..... ไม่มีหรือว่า! ทุกอย่างที่ออกจากปากนิกายลวงลืมล้วนเป็นของปลอม! พวกมันต้องใช้วิธีใดวิธีหนึ่งให้คนนิกายลวงลืมที่ตายไปแล้วสมคบกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่! คนตายกับคนเป็นร่วมมือกันหลอกฉัน!”

“ศิษย์พี่หลี่ เรื่องยุ่งยากอื่นใดท่านอย่าเพิ่งไปคิดเลยเจ้าค่ะ บาดแผลบนร่างกายยังสาหัสอยู่นัก รีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวหยิบหมอนเปลือกข้าวมาสอดไว้ใต้ต้นคอหลี่ฮั่วหวังอย่างระมัดระวัง ให้เขานอนสบายขึ้น

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งส่ายหน้า ก็ปวดศีรษะราวจะแตกออก เขาข่มความเจ็บแล้วดึงดันพูด “ข้าไม่ง่วง พวกเจ้าเล่าเรื่องหลังจากข้าหมดสติไปให้ฟังที”

คนนิกายลวงลืมตายแล้ว สิ่งอัปมงคลหุ่นดินเหนียวพวกนั้นก็จากไปแล้ว อันที่จริงหลังจากหลี่ฮั่วหวังหมดสติก็ไม่มีอะไรให้เล่ามากนัก มีเพียงคนอื่นๆ ช่วยกันเก็บกวาดเท่านั้น

“เฮ้อ! พวกเจ้าจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นไปทำไม ไม่รู้เลยสักนิดว่าศิษย์พี่หลี่ใส่ใจเรื่องอันใด”

โก่วหวาหน้าตาตื่นเต้นกอดตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่งนั่งยองๆ ที่หัวเตียง รายงานหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านดูสิขอรับ! สมบัติทั้งหมดของเจ้าคนต้มตุ๋นนั่นอยู่ที่นี่แล้ว แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวมันข้าก็ไม่เว้น! ตอนนี้ทั้งหมดเป็นของพวกเราแล้วขอรับ!”

ครั้นโก่วหวาเปิดผ้าคลุมออก หลี่ฮั่วหวังก็เห็นกระจกแปดทิศในตะกร้า กับไพ่เก้า ไพ่นกกระจอก และไพ่ใบไม้ที่เปื้อนเลือด

เมื่อเห็นของเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง มิใช่ว่าเขาละโมบของพวกนี้ แต่ของเหล่านี้ทำให้เขานึกขึ้นได้ว่านี่คือบททดสอบของกองตรวจดาราที่ว่าไว้ก่อนหน้า

คนนิกายลวงลืมตายแล้ว ส่วนตนเองยังมีชีวิตอยู่ ตนผ่านการทดสอบมาได้ ในที่สุดก็สามารถเข้าร่วมกับกองตรวจดาราได้เสียที

ขอเพียงได้เข้าร่วมกับกองตรวจดารา ตนก็นับว่ามีผู้หนุนหลัง ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาฝึกตนหรือสิ่งอื่นใด อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งคาดเดาส่งเดชเหมือนตันหยางจื่ออีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ขอเพียงตนไม่เปิดเผยสถานะจิตวิสุทธิ์ออกไป ผู้อื่นก็ไม่กล้าผลีผลามลงมือกับตนเป็นแน่

“ฮะๆ เจ้าเอาไปแล้วจะทำอะไรได้ ทำอย่างกับว่าใช้เป็น” เสียงดูแคลนที่ดังมาจากด้านหลังโก่วหวาทำให้หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้าง

หลี่ฮั่วหวังที่อ่อนระโหยโรยแรงอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเสียงนี้ ไม่รู้ว่ามีเรี่ยวแรงมหาศาลหลั่งไหลมาจากที่ใด เขาผุดลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน แล้วผลักโก่วหวาตรงหน้าออกไป ดวงตาสั่นระริกขณะจ้องมองภาพหลอนที่อยู่ห่างออกไป

เผิงหลงเถิงไร้ศีรษะที่กุมง้าว จินซานจ่าวไร้ท่อนล่างที่อ้าปากไร้เสียง พระชราที่สีหน้าจนใจ และสุดท้ายคือคนนิกายลวงลืมที่ไร้หน้าไร้ตา!

ใบหน้าไร้เนื้อหนังมีเพียงโพรงดำสนิทสองรู ใช้ฟันขาวโพลนที่ไร้ริมฝีปากแสยะยิ้มน่าสะพรึงอย่างเกินจริง

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ด้านข้างก็ส่งสายตาให้เกาจื้อเจียน ทั้งสองรีบยื่นมือออกไปคว้าแขนซ้ายขวาของหลี่ฮั่วหวังทันที

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา แรงมหาศาลขุมหนึ่งกลับถาโถมมา สะบัดแขนของพวกเขาทั้งสองจนกระเด็นออกไป

“ทำไมเจ้าถึงเข้ามาด้วย!! ทำไมกัน!! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเป็นภาพหลอนของข้า!!!” สิ้นเสียงตะโกนอย่างคุ้มคลั่งของหลี่ฮั่วหวัง บาดแผลที่เย็บไว้ทั่วร่างของเขาก็เริ่มปริแตกจนเลือดทะลัก

ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นก็โซเซทรุดฮวบลงกับพื้น สองมือกุมลำคอตนเองเอาไว้แน่น

“แค่ก แค่ก~ แหวะ!” หลี่ฮั่วหวังที่หมอบอยู่บนพื้นขย้อนออกมา หนวดสีดำที่ดิ้นยุกยิกทีละเส้นๆ ถูกขย้อนออกมาจากลำคอ

คนอื่นๆ ที่เห็นภาพนี้ต่างพากันแตกตื่นตกใจในทันที “เร็ว! รีบดึงไอ้สิ่งนี้ออกมาเร็วเข้า!!”

ทว่าในขณะที่คนอื่นยื่นมือเข้ามาจะช่วย หลี่ฮั่วหวังกลับใช้แขนปัดป้องออกไปด้วยความสั่นเทา

เขาที่คุกเข่าอยู่บนพื้นใช้สองมืออันสั่นเทาประคองหนวดระยางเหล่านั้นขึ้นมา ประหนึ่งประคองของล้ำค่า แล้วค่อยๆ ยัดมันกลับเข้าไปในปากตนเองอย่างระมัดระวัง

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคนโดยรอบ เคล้าคลอไปกับเสียงขย้อน ไท่ซุ่ยดำก็ถูกเขากลืนฝืนกลับลงไปในท้องจนได้

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 292
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 293 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 291กลับหน้าเรื่อง
ตอน 291ตอน 293