คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 291

ตอน 291

ตอนที่ 291 ความตาย

“อ๊ากกกก!!!” คนนิกายลวงลืมคุกเข่าลงกับพื้น สองมือสั่นระริกปิดใบหน้าที่ไร้ผิวหนังของตน แผดเสียงร้องโหยหวนเจียนคลั่ง

เสียงกรีดร้องนี้มิใช่เพียงเพราะความเจ็บปวด แต่ยังเป็นเพราะตนกลับถูกอีกฝ่ายเล่นงานเข้าจนได้

เคล้าไปกับเสียงเมือกเหนียวที่ไถลผ่านผิวหนัง หนวดระยางอันขยุกขยิกของไท่ซุ่ยดำห่อหุ้มหนังหน้าผืนที่มีลูกตาติดอยู่นั้น แล้วค่อยๆ หดตัวกลับเข้าไปในปากของหลี่ฮั่วหวังอย่างช้าๆ

เสียงกลืนดัง “อึก” หลี่ฮั่วหวังกลืนสิ่งของคาวคลุ้งเหนียวหนืดในปากลงคอไปอย่างยากลำบาก

เขามองดูคนนิกายลวงลืมที่กำลังดิ้นรนลุกขึ้นยืนตรงหน้า พลางยื่นมือไปด้านหลังด้วยอาการซวนเซ ชักเอากระบี่เหรียญทองแดงออกมาไว้ในมือได้ในพริบตา

“ฟึ่บ!” ร่างหลี่ฮั่วหวังเสียสมดุลจากการตวัดกระบี่จนล้มลงลุกไม่ขึ้น ขณะเดียวกันคนนิกายลวงลืมที่ถูกเหรียญทองแดงนับสิบเหรียญฝังเข้าร่างก็ล้มลงเช่นกัน

คนนิกายลวงลืมที่ใกล้ตายมีรอยยิ้มพิลึกบนใบหน้า “สุดท้ายท่านก็ร้ายกาจกว่าจริงๆ..... ลูกพี่จงแดง..... สามมังกรใหญ่สมกับเป็นสามมังกรใหญ่”

หลี่ฮั่วหวังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ดวงตาเหม่อมองท้องฟ้าเงียบงัน รับรู้ความเจ็บปวดแสนสาหัสทั่วร่างอย่างเงียบๆ “นึกไม่ถึงว่า..... ฉันจะมาพลาดท่าที่นี่..... ไม่ยอมจริงๆ.....”

เมื่อมองดูเกาจื้อเจียนที่อยู่ไกลออกไปซึ่งมีหุ่นดินเหนียวพวกนั้นไต่ยั้วเยี้ยไปทั่วทั้งร่าง รวมถึงร่างทรงใหญ่ที่พยายามจะรี่เข้ามาทางตน หลี่ฮั่วหวังก็พลิกตัวอย่างยากลำบาก

“ความ..... ความเจ็บปวดนี้ปล่อยไว้ไม่เอามาใช้ ก็สิ้นเปลืองเกินไปไม่ใช่เหรอ”

เขาพยายามอย่างสุดกำลังอยู่สองสามคราทว่าล้วนไม่สำเร็จ จนกระทั่งในคราวสุดท้าย เขาก็สอดมือเข้าไปในช่องท้องของตนเองได้ในที่สุด “ฉีกเนื้อถอดกระดูก!”

เสียงปะทะและเสียงการต่อสู้โดยรอบพลันอันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงคร่ำครวญอันต่อเนื่องไม่ขาดสาย

สรรพสิ่งในหมู่บ้านกานหยวน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ในหุ่นดินเหนียวเหล่านั้น หรือผู้คนและสุนัขในหมู่บ้าน ในเวลานี้ล้วนรับรู้ความเจ็บปวดเดียวกับหลี่ฮั่วหวัง

หุ่นดินเหนียวเหล่านั้นทนไม่ไหวเป็นพวกแรก ต่างตัวสั่นมุดหนีเอาชีวิตรอดลงใต้ดิน สถานการณ์วิกฤตเมื่อครู่ถูกหลี่ฮั่วหวังคลี่คลายลงในพริบตา

หลังจากสัมผัสได้ว่าพวกมันล่าถอยไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็คลายมือออก สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางแตกซ่าน

“หลี่ฮั่วหวัง!” หลี่ฮั่วหวังที่สะลึมสะลือฝืนยกศีรษะขานรับไปตามสัญชาตญาณ “ใคร..... ข้าอยู่นี่”

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น คือไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังวิ่งเข้ามาหา “ฉันตายไม่ได้ ฉันตายไม่ได้.....”

หลี่ฮั่วหวังคอพับไปด้านข้าง สติสัมปชัญญะพลันจมดิ่งสู่ความมืดมิด

ยามห้า เมื่อได้ยินเสียงไก่ขันจากด้านนอก โก่วหวาที่หนวดเครารุงรังก็หิ้วกระโถนเดินออกมาจากห้อง ใบหน้าซีดไร้สีเลือด ผ้าขาวที่คอเสื้อบ่งบอกว่าเขาก็บาดเจ็บเช่นกัน

ที่เขาบาดเจ็บแล้วยังต้องออกมาเทกระโถน ก็เพราะบาดแผลของเกาจื้อเจียนสาหัสกว่าเขามากนัก หุ่นดินเหนียวพวกนั้นเกือบฉีกแขนเขาหลุดออกมา

เทกระโถนที่ส้วมเสร็จ เขาก็หดคอหาวหวอดเร่งเดินกลับ

ยามเดินผ่านห้องอักษรฟ้าหมายเลขสอง โก่วหวาแง้มหน้าต่างชะโงกมองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังนอนบนเตียงด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยไอมรณะ ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นแม้แต่น้อย โก่วหวาก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ

กลับถึงห้องพักของตน เขาเพิ่งวางกระโถนลงใต้เตียง เสียงกรนดังสนั่นราวฟ้าร้องของเกาจื้อเจียนก็หยุดลง “ปะ-เป็น..... ปะ-เป็น..... เป็น.....”

“ไม่เป็นอะไร ยังเหมือนเดิม เจ้าขยับเข้าไปหน่อย ข้าจะนอนต่ออีกงีบ”

โก่วหวาพลิกตัวขึ้นเตียง ซุกร่างผอมจนเห็นซี่โครงเข้าไปในผ้าห่ม “เฮ้อ คราวนี้ศิษย์พี่หลี่คงไม่รอดแล้วกระมัง ถึงเวลาแบ่งสมบัติแล้ว เฮ้อ เจ้าทึ่ม เจ้าว่ากล่องทองคำนั่นข้าจะได้ส่วนแบ่งสักเท่าใด”

ได้ยินเสียงขยับตัวอย่างไม่พอใจจากคนข้างๆ โก่วหวาก็พูดต่อ “ข้าไม่ได้แช่งศิษย์พี่หลี่สักหน่อย เจ้าก็เห็นกับตา คราวนี้แม้แต่อวัยวะภายในยังถูกควักออกจนเกลี้ยง ร่างทรงนั่นต่อให้เก่งเพียงใด อย่างไรก็ไม่ใช่เซียนตัวจริงกระมัง ยังจะชุบเนื้อให้กระดูกได้รึ”

“โครม!” โก่วหวาถูกดันตกลงจากเตียง

“เฮ้ย เจ้านี่!” โก่วหวาบ่นพึมพำขณะลุกขึ้นยืน โดนดันเช่นนี้ความง่วงก็หายไปสิ้น เขาหยิบอ่างทองเหลืองบนชั้นไม้สี่เหลี่ยม แล้วเดินไปตักน้ำที่บ่อหลังเรือน

หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกไปตามท้องถนน มาหยุดนั่งลงที่เพิงเล็กๆ ริมทาง “เถ้าแก่ เอาเต้าฮวยหวานชามหนึ่ง แล้วก็ปาท่องโก๋ทอดสองตัว”

“ได้เลยขอรับ! รอสักครู่ ประเดี๋ยวก็ได้”

เต้าฮวยร้อนกรุ่นควันฉุย โรยงาขาวประปรายกับน้ำตาลทรายแดงไว้ด้านบน ทำเอาโก่วหวาที่กำลังท้องกิ่วต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก

เขาใช้ตะเกียบคีบปาท่องโก๋จุ่มลงในเต้าฮวยให้นุ่ม แล้วยัดเข้าปาก รสหวานมันหอมฟุ้งเต็มปาก ช่างสบายอารมณ์ยิ่งนัก

“ต้าเหลียงนี่ไม่เหมือนที่อื่นจริงๆ วันธรรมดาไม่ต้องลงนาก็ยังได้กินมื้อเช้า แถมมื้อเช้ายังมีให้เลือกมากมายปานนี้”

พอโก่วหวากินอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อยจนเสร็จสิ้น ผู้คนบนถนนสายข้างเคียงก็เริ่มจะหนาตาขึ้นมา

เขาใช้ลิ้นเลียชามจนสะอาดเกลี้ยงแล้วลุกขึ้น ล้วงอีแปะนับสิบเหรียญจากเอวโยนให้

“โอ้โฮ ให้มากปานนี้ ขอบคุณนายท่านที่ประทานรางวัลขอรับ!”

“ใครให้รางวัลเจ้า เอาแบบที่ข้ากินมาอีกสามที่ ส่งไปชั้นสองโรงเตี๊ยมข้างๆ ข้าไม่ได้คอยดูอยู่ อย่าตักขาดตักเกินเชียว”

โก่วหวาพูดจบก็หันหลังเดินกลืนหายไปในฝูงชน ช่วงนี้เขาเดินเตร่จนคุ้นเคยกับตำบลนี้เป็นอย่างดีแล้ว

เดินวนไปมารอบหนึ่ง สุดท้ายเขาก็หยุดอยู่หน้าร้านโลงศพที่ตั้งอยู่ในมุมเปลี่ยวแห่งหนึ่ง

บ้วนน้ำลายใส่ฝ่ามือเล็กน้อยแล้วยกขึ้นลูบจอนผมของตนเอง จากนั้นโก่วหวาก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน

ชายที่กำลังดีดลูกคิดอยู่ข้างใน ครั้นเห็นใบหน้าปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิงของโก่วหวา ก็ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจทันที

“นายท่านเฉา ท่านมาอีกแล้วหรือขอรับ เชิญด้านในเถิด”

“เป็นอย่างไร คิดมาทั้งคืนแล้ว ราคาที่ข้าบอกไว้ลดลงอีกหน่อยได้หรือไม่” โก่วหวาเดินไปข้างโลงศพหัวโตใบหนึ่งแล้วใช้มือตบเบาๆ อย่างคุ้นเคย

“นายท่านเฉา นี่เป็นไม้สนแดงชั้นดีเชียวนะขอรับ โอย ท่านอย่าตบอีกเลย มาตบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สีทาโลงศพใบนั้นจะถูกท่านตบจนหลุดร่อนหมดแล้ว”

“ตกลงว่าท่านจะซื้อหรือไม่ซื้อกันแน่ มาถามราคาทุกวัน ท่านคงไม่ได้คิดจะทำมาหากินด้านนี้ด้วยหรอกนะขอรับ”

“ฮึ” โก่วหวาแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ข้าจะซื้อจริงอยู่แล้ว เจ้าลดให้อีกครึ่งตำลึง ลดอีกครึ่งตำลึงวันนี้ข้าจะวางมัดจำเลย”

เจ้าของร้านโลงศพได้ยินดังนั้นใจก็กระตุกวูบ รีบผ่อนเสียงลงแล้วถามอย่างระมัดระวัง “ศิษย์พี่หลี่ของท่าน..... ใกล้แล้วหรือขอรับ”

เห็นโก่วหวาหลับตาเบ้ปากพยักหน้า เจ้าของร้านก็ตัดใจ “ได้! ลดครึ่งตำลึงก็ครึ่งตำลึง! นี่ต่ำสุดแล้ว ห้ามต่อรองอีกนะขอรับ”

“ไม่ต้องรีบ” โก่วหวาเดินวนรอบโลงศพใบนั้นอย่างละเอียดสองสามรอบ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับอีกฝ่ายอีกครั้ง “เถ้าแก่ ในเมื่อลดไปครึ่งตำลึงแล้ว แถมชุดผู้ตายให้อีกสักชุดไม่ได้รึ”

เวลาหนึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจ้าของร้านขายโลงศพที่พูดจนคอแห้งผาก ในที่สุดก็ยอมตกลงตามราคาที่โก่วหวาเสนอ

เขาไม่อยากยืดเยื้ออีกแล้ว หากยังยืดเยื้อต่อไป ไม่ว่าศิษย์พี่หลี่ในปากนายท่านเฉาผู้นี้จะตายหรือไม่ ตัวเขาเองก็คงถูกตื๊อจนตายเสียก่อน

จ่ายเงินมัดจำเสร็จ โก่วหวาก็ถามขึ้นอีก “เถ้าแก่ พวกที่รับงานศพ เจ้ารู้จักหมดใช่ไหม”

เจ้าของร้านขายโลงศพพยักหน้ารัวเร็ว “ท่านวางใจได้เลยขอรับ พ่อครัวทำโต๊ะเลี้ยง คณะงิ้ว แล้วก็แปดเซียนแบกโลง ข้ารู้จักดี ข้าคุ้นเคยหมดทุกคนขอรับ”

“ต้องเอาอย่างดีที่สุดนะ ต้องจัดงานศพให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติ! นั่นน่ะคือพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของข้าเชียวนะ!”

“ได้เลยขอรับ! ถึงเวลาข้าจะช่วยติดต่อประสานงานให้ รับรองว่าจะจัดงานนี้ให้ออกมาอย่างงดงามหมดจด ท่านวางใจได้เลย”

“จริงสิ ช่วยสั่งร้านกระดาษให้ทำหุ่นสาวใช้เพิ่มอีกหลายตัว ศิษย์พี่หลี่ลงไปคนเดียว ข้ากลัวเขาจะเหงา”

“นายท่านเฉาช่างเปี่ยมน้ำใจนัก!”

“เฮ้อ ไม่มีทางเลือกนี่ พอศิษย์พี่หลี่ตาย พวกนั้นก็ร้องห่มร้องไห้จนไม่สนอะไร เรื่องเช่นนี้อย่างไรก็ต้องมีคนจัดการ คราวก่อนก็ข้านี่แหละที่จัดการ”

“คราว..... คราวก่อนหรือขอรับ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 291
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 292 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 290กลับหน้าเรื่อง
ตอน 290ตอน 292