คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 290

ตอน 290

ตอนที่ 290 ที่มาของเสียงแว่ว

ในลานบ้านชาวนาอันสลัวราง หลี่ฮั่วหวังใช้มือสั่นระริกกุมปลายมีดที่โผล่ทะลุหน้าอกตนไว้ จ้องมองหลี่ฮั่วหวังตาซ้อนที่หน้าตาเหมือนตนทุกกระเบียดนิ้วตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง

“เจ้า..... ข้า.....” หลี่ฮั่วหวังที่ใบหน้าซีดเผือดเพราะเสียเลือดเซถอยหลังไป

ความพลิกผันที่อุบัติขึ้นกะทันหันทำให้สมองของเขาสับสนปั่นป่วนไปหมด ประเดี๋ยวก็เป็นเรื่องจงแดงในคำพูดของอีกฝ่าย ประเดี๋ยวก็เป็นชะตากรรมของตนเองที่กำลังจะสิ้นใจ

ในยามที่หลี่ฮั่วหวังจวนเจียนจะล้มพับลงกับพื้น ศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ ก็รีบรุดมาข้างกายหลี่ฮั่วหวังและช่วยกันประคองเขาไว้ด้วยความลนลาน

เล็บสีดำยาวสั่นระริกยื่นเข้าไปหมายจะแตะปลายมีดที่หน้าอกของหลี่ฮั่วหวัง ทว่ายังมิทันได้สัมผัส ก็หดกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วกระหน่ำเคาะลงบนหน้ากลองสีขาวผ่องอย่างแรง

“ตึง ตึง ตึง! หัววัวหน้าม้าถือโซ่ตรวน สองท่านขาวดำถือธงนำ! ตึง ตึง ตึง!! จะพาเด็กดื้อลงยมโลก เป็นตายอยู่แค่เอื้อม ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ เด็กดื้อถึงประตูด่านผีแล้ว! ตึง ตึง ตึง! วันนี้ไม่เชิญผู้ใดอื่น ผู้ช่วยขับขานจะเชิญเปยหวังมาประทับหน้าแท่นพิธี.....”

เมื่อโองการอัญเชิญพลดังขึ้น ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสดผืนนั้นก็กระเพื่อมยุกยิก ลมหยินพัดกรรโชกรอบทิศ คล้ายกำลังจะก่อร่างบางสิ่งขึ้นมา

ไป๋หลิงเหมี่ยวหวังจะช่วยชีวิตหลี่ฮั่วหวัง ทว่าหลี่ฮั่วหวังตาซ้อนผู้นั้นย่อมไม่ยืนดูเฉย เขาสะบัดมือ ไพ่ใบไม้สามใบก็แผ่เป็นรูปร่มพุ่งเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง

“เคร้ง เคร้ง เคร้ง!” ไพ่ใบไม้กระทบแผ่นหินดังกังวาน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนักของเกาจื้อเจียนเข้าขวางหลี่ฮั่วหวังที่ใกล้ตายไว้ ดวงตาซื่อๆ คู่นั้นจ้องศัตรูตรงหน้าอย่างแน่วแน่

“หืม ลูกพี่จงแดง ท่านไปหลอกคนพวกนี้มาจากที่ใด ช่างจงรักภักดียิ่งนัก แต่ว่า~”

เจ้าตาซ้อนดีดนิ้วเบาๆ รูปปั้นดินเหนียวทั้งหมดบนหลังคารอบด้านก็ลุกขึ้นยืนพรึ่บ “แต่ว่า ยังร้ายกาจสู้ข้าไม่ได้ หรือท่านจะสละตำแหน่งเสีย ให้ข้าเป็นจงแดงแทนดีกว่า”

สิ้นเสียง หุ่นดินปั้นทั้งหลายก็พากันกระโจนตัว พุ่งถล่มเข้าใส่พวกเขาราวกับห่าฝน

ที่แท้สิ่งเหล่านี้ล้วนฟังคำสั่งมัน ทั้งคนดีคนร้ายก็ล้วนเป็นมันคนเดียว เรื่องยุ่งยากที่ว่าในหมู่บ้านกานหยวนแท้จริงก็คือกับดักของนิกายลวงลืม

“กริ๋งๆๆ!!” เสียงกระดิ่งแหลมแสบแก้วหูดังสะท้อนขึ้นไม่ขาดสาย ยามที่ร่างของชุนเสี่ยวหม่านยืดสูงขึ้นเรื่อยๆ ท่านพเนจรหลายสิบตนก็พุ่งทะยานเข้าใส่อย่างรวดเร็ว

“อ้าก!” เกาจื้อเจียนชูกระบองเขี้ยวหมาป่าที่ชิงมาจากรังโจรขึ้นกวัดแกว่งสุดกำลัง ไอสังหารที่อัดอั้นไว้ทะลักออกจากร่างไม่หยุด

แม้พวกเขาจะพยายามขัดขวางอย่างสุดกำลัง ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหุ่นดินเหนียวมากมายถึงเพียงนี้ ย่อมเห็นได้ชัดว่าใจสู้แต่แรงไม่พอ จึงทำได้เพียงรบพลางถอยพลาง สถานการณ์คับขันจนแทบเอาตัวไม่รอด

เสียงกลองยิ่งเร่งเร้า โองการอัญเชิญพลยิ่งขับยิ่งกระชั้น ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำตาที่ชุ่มผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงทั้งสองผืนไปกว่าครึ่ง

ทว่าเมื่อเห็นมีดสองเล่มตรงหน้าอกของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ถูกดึงถอนออกมา บาดแผลเริ่มสมานตัวอย่างช้าๆ ในใจของไป๋หลิงเหมี่ยวจึงยังคงยึดมั่นความหวังอันริบหรี่นั้นไว้

“ไม่เป็นไร! ศิษย์พี่หลี่ยังช่วยได้! เขาไม่ตายหรอก!”

ด้วยความช่วยเหลือของท่านเซียน มีดสองเล่มที่แทงทะลุอกหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ถูกถอนออกมาได้ในที่สุด บาดแผลก็ปิดลงได้พอประทัง

“เคร้งๆๆ~!” ทันทีที่มีดเล่มเล็กเปื้อนเลือดร่วงลงพื้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็พลันเห็นใครคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน

นั่นคือศิษย์พี่หลี่ตาซ้อน คนของนิกายลวงลืมที่เปลี่ยนโฉมได้ตามที่ศิษย์พี่หลี่เคยบอก!

มองร่างทรงใหญ่และร่างทรงรองที่คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงตรงหน้า มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น แสยะยิ้มเบี้ยวอย่างเหี้ยมเกรียม “เฮะ~ เฮะ~ มีฝีมือนี่ รักษาหายแล้วรึ”

เสียง “ฉึก ฉึก” ดังไม่หยุด มีดสั้นคมกริบผิดธรรมดาสามเล่มปักลงในแผงอกที่เละเป็นเลือดของหลี่ฮั่วหวังจนมิดด้าม

ครั้นได้ยินเสียงร่ำไห้ปานใจจะขาดใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง หลี่ฮั่วหวังตาซ้อนก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาหัวเราะจนตัวงอ มือหนึ่งปิดตา อีกมือกุมท้อง ตัวกระตุกไม่หยุด

หลี่ฮั่วหวังที่เจ็บปวดจนสลบไปถูกความเจ็บกระชากให้ตื่นขึ้นมาอีกครา เขาสูดหายใจเข้าลึก ควบคุมร่างกายที่ค่อยๆ เย็นเฉียบของตนเองอีกครั้ง

“ไฟ..... น้ำ..... ปาก.....” เสียงแว่วที่หวนกลับมาอีก ผนวกกับเสียงกระดิ่งและเสียงกลอง ทำให้เขาฟังเสียงรอบกายไม่ถนัด

“อย่าหนวกหู! อย่าหนวกหู!! เงียบให้ข้าเดี๋ยวนี้!!” หลี่ฮั่วหวังเค้นเรี่ยวแรงหยดสุดท้ายตะโกนลั่น แล้วเสียงนั้นก็เงียบหายไปจริงๆ

เมื่อเสียงแว่วหายไป เสียงของคนนิกายลวงลืมผู้นั้นก็ลอยเข้าหูหลี่ฮั่วหวังอีกครา “ลูกพี่จงแดง~ ฮิๆๆ~~”

พร้อมกับเสียงเอ่ยขาน ใบหน้าของคนนิกายลวงลืมก็เลื่อนเข้ามาอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง เผชิญหน้ากับเขาโดยตรง หลี่ฮั่วหวังจ้องมองอีกฝ่าย ราวกับกำลังมองดูเงาสะท้อนในกระจก

เสียงกลองข้างกายดังรัวขึ้นอีกคำรบ ร่างทรงใหญ่และร่างทรงรองโถมตัวเข้าใส่พร้อมกัน หากแต่กลับถูกกำแพงดินที่ซัดสาดเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราดจากด้านหลังกระแทกจนร่างลอยกระเด็นออกไป

“มาๆๆ ลูกพี่จงแดง ท่านอย่ามัวแต่นอนอยู่บนพื้นเลย พื้นมันสกปรกจะตายไป”

คนนิกายลวงลืมผู้นั้นกุมด้ามมีดสั้นที่อกหลี่ฮั่วหวัง ออกแรงงัดขึ้น หิ้วร่างเขาขึ้นมาทั้งตัวอย่างทารุณ

มองหลี่ฮั่วหวังที่รวยรินใกล้ตายตรงหน้า แววตาของคนนิกายลวงลืมฉายความสะท้อนใจวูบหนึ่ง “จึ๊ๆๆ เล่นพอหรือยัง ลูกพี่จงแดง หรือว่า..... ให้ข้าช่วยเปลี่ยนท่านกลับคืนดีไหม”

หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่คืบ แต่กลับไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายกำลังพูดอะไร เพราะเสียงแว่วในหูได้ดังขึ้นข้างหูเขาอีกครั้ง

“เจ้าเป็นตัวอะไร..... เจ้ามาจากไหนกันแน่” หลี่ฮั่วหวังถามเสียงนั้นซ้ำอย่างเชื่องช้า

เห็นหลี่ฮั่วหวังไม่ตอบคำ คนนิกายลวงลืมก็ทอดถอนใจแผ่วเบา “เอาเถิด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ลูกพี่จงแดง ท่านก็ไปดีเถอะนะ วันหน้าข้าจะแอบอ้างฐานะของท่านไปหลอกลวงไพ่ใบอื่น จากนั้นข้าก็จะได้เป็นจงแดงคนใหม่แล้ว! ฮิๆๆ~”

สองมือของเขากุมด้ามมีดสั้นแน่น ท่อนแขนออกแรง ราวคนฆ่าหมูที่ค่อยๆ เฉือนคมมีดขึ้นไปทางศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง

เขาไม่เพียงแต่จะผ่าอกควักไส้หลี่ฮั่วหวังเท่านั้น แต่ยังคิดจะผ่าศีรษะของหลี่ฮั่วหวังออกเป็นสามเสี่ยงอีกด้วย

ยิ่งหลี่ฮั่วหวังดิ้นรนรุนแรงเท่าใด ใบหน้าของเจ้าตาซ้อนก็ยิ่งแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นเท่านั้น

ความเจ็บปวดทำให้เสียงแว่วยิ่งหนักข้อ หลี่ฮั่วหวังถึงกับรู้สึกว่าเสียงนั้นอยู่ใกล้ตนเหลือเกิน “เป็นใครกันแน่!! เป็นตัวอะไรกันแน่!”

สิ้นเสียงตะโกนครั้งสุดท้ายในใจ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง ชั่วพริบตาถัดมา ลำคอของเขาก็พองหนาเท่าศีรษะ

หลี่ฮั่วหวังขยับสองมือที่แทบจะแห้งเหือดไร้โลหิต ตะครุบท่อนแขนของคนนิกายลวงลืมตรงหน้าไว้แน่น แล้วอ้าปากกว้างใส่ใบหน้าที่ตกตะลึงของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วพริบตานั้น หนวดระยางสีดำเคลือบของเหลวเหนียวข้นปนเปื้อนโลหิตสีแดงคล้ำก็พวยพุ่งออกมาจากปากของหลี่ฮั่วหวัง เข้าครอบทับลงบนใบหน้าของคนนิกายลวงลืมผู้นั้นทันที

ฉากตรงหน้านี้อย่าว่าแต่คนนิกายลวงลืมจะคาดไม่ถึง แม้แต่ตัวหลี่ฮั่วหวังเองก็ยังนึกไม่ถึง เสียงแว่วข้างหูนั้นแท้จริงแล้วกลับเป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากไท่ซุ่ยดำในร่างกายตนเอง!

คนนิกายลวงลืมที่เริ่มตื่นตระหนกสะบัดตัวหงายหลังอย่างแรง ถึงกระนั้นหนวดระยางของไท่ซุ่ยดำกลับเกาะเกี่ยวใบหน้าอีกฝ่ายไว้แน่นหนา เส้นด้ายที่ไป๋หลิงเหมี่ยวเคยเย็บสมานไว้ตรงขอบแผลพลันปริขาดอย่างต่อเนื่อง

หนวดที่บิดเลื้อยรวดเร็วดุจงูยาวไชเข้าสู่ทวารทั้งเจ็ดของคนนิกายลวงลืม หลี่ฮั่วหวังตาซ้อนปล่อยมือจากมีดสั้น ยกมือลูบใบหน้าตนอย่างตื่นตระหนก

“ฟึ่บ!” คนนิกายลวงลืมพลิกมือ ไพ่ใบไม้สี่ใบก็คลี่เป็นรูปร่มอย่างรวดเร็วแล้วเฉือนเข้าใส่หนวด

ไท่ซุ่ยดำคล้ายจะสัมผัสได้ถึงความคมกริบของขอบไพ่ใบไม้ จึงหดตัวกลับเข้าไปในปากของหลี่ฮั่วหวังอย่างรวดเร็ว

พร้อมเสียงฉีกขาดแควกและเสียงกรีดร้องของคนนิกายลวงลืม หนังหน้าที่เหมือนหลี่ฮั่วหวังไม่ผิดเพี้ยนผืนนั้น พร้อมลูกตาตาซ้อนคู่นั้น ก็ถูกกระชากหลุดออกมาทั้งยวง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 290
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 291 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 289กลับหน้าเรื่อง
ตอน 289ตอน 291