ตอนที่ 289 นิกายลวงลืม
“ชิ้ง” ตัวกระบี่ขาวผ่องถูกชักออกจากฝัก หลี่ฮั่วหวังขวางอยู่ระหว่างเฉินตาบอดกับสิ่งเหล่านั้น
“ฆ่าพวกมัน!” สิ้นคำสั่งของหลี่ฮั่วหวัง คนอื่นๆ ต่างหันคมอาวุธเข้าหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ในรูปปั้นดินเหนียวเหล่านั้น
หลี่ฮั่วหวังมั่นใจว่ารับมือพวกมันได้ ในเมื่อแม้แต่เฉินตาบอดยังรับมือสิ่งเหล่านี้ได้ ตนที่เอาชนะเฉินตาบอดมาแล้วก็ไม่มีเหตุผลใดจะทำไม่ได้
“ตึง ตึง ตึง!” เกาจื้อเจียนย่ำเท้าหนักหน่วงพุ่งเข้าใส่พวกมัน ชนล้มระเนระนาดไปแถบหนึ่งราวกับมนุษย์เหล็ก
ทว่าหุ่นดินเหนียวเหล่านั้นไม่ว่าจะถูกเกาจื้อเจียนชนคว่ำไปกี่ครั้ง พวกมันล้วนค่อยๆ ลุกขึ้นมายืนใหม่อีกครา อีกทั้งยังเริ่มโอบล้อมอีกฝ่ายกลับ
คนที่เหลือรีบรุดเข้าไปช่วยคลายวงล้อมให้เกาจื้อเจียน ทว่าสถานการณ์กลับไม่ดีขึ้นเท่าใด ไม่ว่ารูปปั้นดินเหนียวจะล้มไปมากเพียงใด สุดท้ายพวกมันก็ลุกขึ้นมาได้ทั้งสิ้น แม้แต่กระบี่สองเล่มของหลี่ฮั่วหวังก็ไร้ผล
“พยุงข้าลุกขึ้น! เอากระจกคืนมาให้ข้า!” เมื่อได้ยินเสียงของเฉินตาบอดที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นดังมาจากที่ไกลๆ หลี่ฮั่วหวังก็พลิกกายดั่งนกนางแอ่นเหิน ถอยร่นออกจากวงต่อสู้อย่างรวดเร็ว
เขาปรายตามองเฉินตาบอดแวบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงเตะตะกร้าสานไม้ไผ่ข้างกายส่งไปถึงมือของอีกฝ่าย
เฉินตาบอดรีบล้วงกระจกแปดทิศออกมา ยัดปลายนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าปากแล้วกัด จากนั้นใช้ปลายนิ้วที่อาบเลือดวาดลงบนหน้ากระจกอย่างรวดเร็ว
“แสงทิพย์ส่องนิรันดร์ กระจกคงอยู่ขวัญคงอยู่ กระจกดับขวัญสลายไร้เกรงไร้กลัว จงมาตามบัญชาข้า ไอเที่ยงธรรมแห่งฟ้าดินแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ แม้ศิลาทองก็ยากเปิด หากศรัทธาถึงที่สุด! เบิก!”
ภายในกระจกแปดทิศที่ป้ายเลือดนั้นพลันสาดลำแสงบาดตาออกมาสายหนึ่งในชั่วพริบตา
แสงนั้นสาดสว่างไปทั่วบริเวณอันมืดสลัว รูปปั้นดินเหนียวใดที่ต้องแสงล้วนละลายลงราวหิมะต้องแสงตะวัน
ครั้นสิ่งเหล่านั้นอันตรธานหายไปจากพื้นดินจนสิ้น เฉินตาบอดก็ดูเหมือนจะสูญเสียกำลังไปมหาศาล ใบหน้าซีดเผือดนอนฟุบอยู่กับพื้น
หลี่ฮั่วหวังรีบเข้าไปประคองเขาขึ้นอย่างระมัดระวัง “ขอบคุณท่านมาก ผู้อาวุโสเฉิน”
“จะ-เจ้า..... เจ้าถอยไป!! ข้ายังไม่ไว้ใจเจ้า!” ปากของเฉินตาบอดพูดเช่นนั้น ทว่ายามหลี่ฮั่วหวังเข้ามาพยุง เขากลับไม่มีทีท่าปฏิเสธแต่อย่างใด
เวลานี้หลี่ฮั่วหวังมองเห็นแล้วว่ามีคนกำลังแอบมองมาทางนี้จากปากตรอกและหลังบานหน้าต่าง หากยังไม่ไป เกรงว่าคนทั้งหมู่บ้านคงจะสังเกตเห็นตนเข้าเป็นแน่
“ซี๊ด เจ้าจะเขย่าข้าให้ตายรึอย่างไร ตกกลางคืนจะเดินทางได้อย่างไรกัน รีบหาที่ให้ข้ารักษาแผลประเดี๋ยวนี้!”
ขณะที่ชาวบ้านหมู่บ้านกานหยวนกำลังล้อมวงพูดถึงการต่อสู้ของหลี่ฮั่วหวังเมื่อครู่กันเซ็งแซ่ หลี่ฮั่วหวังก็พาเฉินตาบอดที่บาดเจ็บมาหลบพักในห้องเก็บฟืนร้างแห่งหนึ่งเรียบร้อยแล้ว
หลี่ฮั่วหวังดึงจุกของขวดเล็กๆ ใบหนึ่งออก แล้วค่อยๆ เทผงยาห้ามเลือดที่อยู่ด้านในลงบนบาดแผลของเฉินตาบอดอย่างระมัดระวัง
อาศัยจังหวะที่กำลังรักษาแผลให้อีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนประสบพบเจอก่อนหน้านี้ให้เฉินตาบอดฟัง
“ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่า เจ้าหนุ่มอย่างเจ้าก็ถูกนิกายลวงลืมหลอกเอาเหมือนกันรึ เฮอะ! หากเป็นความจริง นิกายลวงลืมนี้คงจะฝังสายไว้ได้ลึกซึ้งพอดู คาดว่าคงเริ่มเป็นของปลอมมาตั้งแต่คนขายมีดเงินเชื่อผู้นั้นแล้วกระมัง”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจ อุดจุกกลับลงบนขวด “ใครว่าไม่ใช่เล่า ไม่รู้ว่าถูกนิกายลวงลืมหมายหัวไว้ตั้งแต่เมื่อใด ทั้งที่ข้าไม่ได้เอาหน้า.....”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถึงตรงนี้ เสียงก็พลันชะงักไป เรื่องที่ตนเป็นจิตวิสุทธิ์มิอาจเอ่ยถึงส่งเดชได้
เฉินตาบอดเอียงหูฟังเสียงของหลี่ฮั่วหวัง เมื่อพบว่าอีกฝ่ายเงียบหายไปนานสองนาน จึงแค่นเสียงหึเอ่ยว่า “ข้าก็ยังคงไม่ไว้ใจเจ้าอยู่ดี! รอให้ฟ้าสว่างเสียก่อน พวกเราค่อยแยกย้ายกันไปคนละทาง! ที่เจ้าเอ่ยมาจริงหรือเท็จ ข้าย่อมมีวิธีจำแนกได้เอง”
“ผู้อาวุโสเฉิน ท่านบาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้วจะไปได้อย่างไร ไม่กลัวเจออันตรายกลางทางหรือ”
“หึ! ไม่ต้อง! อยู่กับเจ้านี่สิถึงจะเอาชีวิตข้า ไม่ดูบ้างรึว่าแผลบนตัวข้าเป็นฝีมือใคร” เฉินตาบอดพูดจบก็หันหลังให้ หันท้ายทอยใส่เขา
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังใคร่ครวญถ้อยคำว่าจะเกลี้ยกล่อมเฉินตาบอดอย่างไร ร่างของเขาก็ย่อต่ำลงเล็กน้อย “ชู่ว มีคนมา”
เสียงฝีเท้านอกห้องเก็บฟืนทำให้ทุกคนในห้องพากันกลั้นหายใจ ดูท่าคงเป็นเจ้าของบ้านที่ออกไปมุงดูเหตุการณ์กลับมาแล้ว
เสียงฝีเท้าค่อยๆ เงียบหายไป ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะเข้านอนแล้ว
ทว่าเพิ่งจะโล่งอกไปได้ชั่วครู่ เสียงฝีเท้าก็พลันดังขึ้นมาใหม่อีกครา อีกทั้งยังถี่กระชั้นกว่าเดิมเสียด้วย
เสียงฝีเท้าผ่านไปไม่นานก็เงียบลงไปอีก แต่แล้วก็ปรากฏขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว
คราวนี้มันกลับหยุดลงหน้าห้องเก็บฟืน “ปัง ปัง ปัง” ประตูห้องเก็บฟืนถูกเคาะ
เมื่อหลี่ฮั่วหวังทำสัญญาณมือ ชุนเสี่ยวหม่านก็ค่อยๆ เดินเข้าไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง
นอกประตูคือกุมารดินปั้นที่ยืนอยู่ใต้บัลลังก์พระโพธิสัตว์ มันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใช้ดวงตาโตกลวงโบ๋ทั้งสองข้างจ้องทุกคนในห้อง
“เผาะ” กุมารดินปั้นตนนั้นปริแตกออก รากฝอยและข้อปล้องคล้ายขาแมลงยื่นออกมาจากข้างใน
ทว่าเสียงดินปั้นแตกนั้นกลับราวกับมีเสียงสะท้อน เสียงเดียวกันดังขึ้นไม่ขาดสายจากด้านหลังของหลี่ฮั่วหวัง
“ด้านหลังฉันงั้นเหรอ ด้านหลังฉันไม่มีอะไรเลยชัดๆ มีแค่..... กำแพงด้านหนึ่ง”
หลี่ฮั่วหวังหันขวับกลับไปอย่างตกตะลึง ก็เห็นโพธิสัตว์ดินเหนียวแตกระแหงมากมายในปางต่างๆ ติดอยู่บนกำแพง จ้องเขม็งมาที่ตนอย่างดุร้าย
“ฟึ่บ!” ร่างแตกระแหงของพวกมันโถมพุ่งออกมาราวคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่
เวลานี้เฉินตาบอดจะหยิบกระจกก็ไม่ทันการแล้ว หลี่ฮั่วหวังไม่ลังเลแม้แต่น้อย หยิบคีมเหล็กออกมาบีบลูกตาของตนเองสุดแรง
“เผาะ” ขณะที่น้ำเลี้ยงลูกตาใสๆ สาดกระเซ็นไปทั่ว อรหันต์กลางอากาศก็ถูกห่อหุ้มด้วยม่านแสงประหลาดชั้นหนึ่ง แล้วร่วงตรงลงกระแทกพื้น
ครั้นพวกเขาพุ่งทะยานฝ่าออกไป หลี่ฮั่วหวังก็ต้องตื่นตะลึงเมื่อพบว่าบนหลังคาทุกหลังรอบด้านล้วนอัดแน่นไปด้วยรูปปั้นดินเหนียว ทุกตนต่างจ้องเขม็งมายังตนดั่งเสือจ้องเหยื่อ
“ผู้อาวุโสเฉิน ท่านเร็วเข้าหน่อย!” หลี่ฮั่วหวังมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด
“ไม่ต้องกังวล! รูปปั้นดินเหนียวพวกนี้แค่วางท่าขู่ไปอย่างนั้น” เฉินตาบอดที่อยู่ด้านหลังหลี่ฮั่วหวังเปิดตะกร้าสานที่โก่วหวายื่นส่งมาแล้วเริ่มรื้อหาของ
“ฉึก!” มีดปลายแหลมคมกริบสองเล่มแทงเข้าหัวใจของหลี่ฮั่วหวังในพริบตา
เขาก้มหน้าลงมองปลายมีดเปื้อนเลือดเหล่านั้น แล้วค่อยๆ หันกายอันสั่นเทากลับไป มองไปยังเฉินตาบอดที่อยู่ด้านหลัง
แต่เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังตรงหน้าที่กำลังจะถูกตนเองสังหาร สีหน้าของเฉินตาบอดกลับดูหวาดผวาตื่นตระหนกยิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังเสียอีก
เขามองมือของตนอย่างตื่นตระหนก “เจ้าหนูเอ่อร์ นี่ไม่ใช่ฝีมือข้าจริงๆ! จู่ๆ ร่างกายข้าก็ไม่ฟังคำสั่งเอาเสียดื้อๆ!”
พูดถึงตรงนี้ ร่างของเฉินตาบอดก็ชะงักนิ่ง กลิ่นอายบนตัวแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ตาขาวในเบ้าค่อยๆ เลื่อนต่ำลง ดวงตาประหลาดคู่หนึ่งที่มีรูม่านตาซ้อนปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
ริ้วรอยบนใบหน้าก็ลดลงอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สุดท้ายกลับกลายเป็นหน้าตาเหมือนหลี่ฮั่วหวังไม่ผิดเพี้ยน
หลี่ฮั่วหวังตาซ้อนผู้นั้นเอ่ยขึ้น
“ฮ่าๆ! หลอกคนอื่นหลอกสิ่งอัปมงคลน่ะมันล้าสมัยไปนานแล้ว หนนี้ข้ามีลูกเล่นใหม่ หลอกตัวเอง! เป็นอย่างไรเล่า ลูกพี่จงแดง ว่าไปแล้ว ลูกไม้นี้ข้าก็เรียนมาจากท่านนั่นแหละ”
กำลังโหลดความเห็น...