ตอนที่ 288 เฉินตาบอด
หลี่ฮั่วหวังได้ยินคำพูดนี้จากปากของเฉินตาบอดตรงหน้า วาจาที่จ่ออยู่ริมฝีปากพลันตีกลับจุกแน่นอยู่ในลำคอ
“หมายความว่าอย่างไร เขาสงสัยว่าฉันเป็นคนของนิกายลวงลืมงั้นเหรอ เขาไม่ได้ขอกำลังเสริมเลยงั้นเหรอ”
ชั่วพริบตานั้นความคิดมากมายแล่นผ่านหัวหลี่ฮั่วหวัง ตุ๊กตาหัวโตที่เคยชักชวนเขาเข้าร่วมกองตรวจดาราพลันดูน่าสงสัยอย่างยิ่งในใจเขา
เมื่อปราศจากการควบคุมของหลี่ฮั่วหวัง เหล่าท่านพเนจรที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศดั่งแมงกะพรุนต่างก็หยุดนิ่งค้าง ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ
“ไม่สิ!” สีหน้าหลี่ฮั่วหวังพลันดุดันขึ้น เขาเขย่ากระดิ่งอย่างรุนแรง ท่านพเนจรทั้งแปดตนก็โผพุ่งเข้าหาเฉินตาบอดท่ามกลางเสียงกระดิ่ง “จริงหรือเท็จ ฉันต้องเห็นหลักฐานชัดๆ! ฉันจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายลากลงหลุมอีก!”
แม้คนตาบอดจะมองไม่เห็น ทว่าเขากลับคล้ายสัมผัสได้ถึงตำแหน่งของท่านพเนจร เขาแอ่นหลังเป็นสะพานหลบการจู่โจมไปได้คราหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือคว้าเข้าไปในตะกร้าสานด้านหลังอย่างรวดเร็ว กระจกแปดทิศบานนั้นก็ปรากฏขึ้นในมือเขาทันที
“ฟ้าใสดินกระจ่าง อินขุ่นหยางใส!”
ลำแสงอันนุ่มนวลสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากคันฉ่อง ดั่งคมกระบี่ยาวที่กวัดแกว่งฟาดฟันกลางเวหาอย่างรุนแรง ท่านพเนจรที่ถูกแสงนั้นกวาดผ่านต่างสลายกลายเป็นควันหายไปในพริบตา
ครั้นกวัดแกว่งไปทางด้านข้างอีกครา ท่านพเนจรสองตนก็พลันขาดสะบั้นออกจากกันตรงบั้นเอวทันที
ขณะที่เขากำลังจะหันกระจกเข้าใส่ท่านพเนจรที่เหลือ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ปะทุขึ้นเหนือศีรษะ
ช้าไปไม่ได้แม้เสี้ยวพริบตา หลี่ฮั่วหวังหอบจิตสังหารเสียดฟ้าโถมเข้ามาถึงตัวแล้ว กระบี่ในมือเขาอยู่ห่างจากลำคอของเฉินตาบอดเพียงครึ่งจั้ง
ทว่าในชั่วขณะถัดมา ศีรษะของเฉินตาบอดกลับหดผลุบเข้าไปในตัวเหมือนเต่าจนหลบพ้นไปได้
ในจังหวะที่แรงเก่าของหลี่ฮั่วหวังหมดลงและแรงใหม่ยังไม่ทันก่อ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากโพรงที่ควรเป็นที่ตั้งของศีรษะ คว้าข้อมือที่กำกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น
หลี่ฮั่วหวังกระชากดึงมือกลับอย่างรุนแรง ทว่านอกจากจะไม่หลุดพ้นจากเฉินตาบอดแล้ว กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายฉวยแรงกระชากนั้นโถมเข้าประชิดตัว
เฉินตาบอดอาศัยแรงดึงรั้งของหลี่ฮั่วหวัง ยกท่อนไม้ไผ่ในมือแทงตรงเข้าใส่หน้าอกของเขาในทันที
หากแต่การลงมือนั้นไม่อาจสัมฤทธิผล ท่านพเนจรที่เหลือรอดได้วกกลับมาช่วยคลี่คลายวิกฤตให้แก่หลี่ฮั่วหวังได้ทัน
ชั่วระยะหนึ่งทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับ สถานการณ์คุมเชิงตึงเครียดยิ่งนัก
ทว่าสถานการณ์คงไม่ติดพันคุมเชิงเช่นนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่ง ด้วยเหตุที่หลี่ฮั่วหวังได้ตระเตรียมแผนสำรองซุ่มซ่อนไว้แต่แรกแล้ว
“ศิษย์พี่หลี่! พวกเรามาช่วยท่านแล้ว!” ไป๋หลิงเหมี่ยวและเกาจื้อเจียนรวมถึงคนอื่นๆ ที่รอดูเชิงอยู่แต่ไกล ต่างชักอาวุธของตนออกมาแล้วดาหน้าเข้าหาเฉินตาบอด
ลำพังเพียงหลี่ฮั่วหวังคนเดียวยังรับมือไม่ไหว ซ้ำยังมีคนเพิ่มมาอีกสี่คน เฉินตาบอดจึงไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ต้น
“ฉึก~!” เข็มยาวที่พันด้วยขนสีขาวปักตรึงเข้าที่มือขวาข้างที่กุมท่อนไม้ของเฉินตาบอด ในชั่วพริบตานิ้วทั้งห้าของเขาก็คล้ายกับเทียนไขที่หลอมละลาย ไหลย้อยลงไปกองรวมกันอยู่ที่ข้อศอก
เมื่อไม่อาจกุมอาวุธไว้ได้ ในใจของเฉินตาบอดพลันตระหนก ชั่วขณะถัดมาเขาก็รู้สึกใจหายวาบ ลมพัดแรงกล้าเจือกลิ่นคาวเลือดสายหนึ่งพัดกระหน่ำจนเส้นผมของเขาสะบัดพลิ้วไม่หยุด
“แย่แล้ว!” หัวใจของเขาพลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม
“จื้อเจียน! อย่าฆ่าเขา!”
ทันทีที่เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังขึ้น เฉินตาบอดก็สัมผัสได้ในพริบตาว่าลมพายุอันรุนแรงนั้นเบี่ยงทิศหักเหไปฟาดเข้าใส่แขนของตนแทน
คลอเคล้าด้วยเสียงกระดูกหักสะบั้น กระบองเขี้ยวหมาป่าในมือของเกาจื้อเจียนก็ฟาดกระหน่ำลงมาจนแขนของเฉินตาบอดบี้แบนอย่างรุนแรง
ชุนเสี่ยวหม่านพุ่งปราดเข้ามา เตะท่อนไม้ในมือของเฉินตาบอดจนกระเด็น ก่อนจะรับโซ่เหล็กที่เกาจื้อเจียนโยนมาให้อย่างรู้ใจกัน แล้วลงมือมัดร่างของเฉินตาบอดไว้อย่างรวดเร็ว
“พวกเจ้าเห็นหรือไม่ พวกเจ้าเห็นหรือไม่ ฮิๆ! ไอ้ตาบอดนี่เสร็จท่านโจโฉเข้าให้แล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังคร้านจะใส่ใจการโอ้อวดของโก่วหวา เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปเบื้องหน้าเฉินตาบอด “เจ้าเป็นเส้นหรือว่าตุ้ง คราวนี้พวกเราคงได้เปิดอกคุยกันดีๆ เสียที”
“ถุย~!” เสมหะปนเลือดกองหนึ่งพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง แต่เขากลับเบี่ยงหลบไปได้อย่างง่ายดาย
เกาจื้อเจียนเหวี่ยงมือที่ใหญ่เท่ากระสอบทรายตบฉาดเข้าที่หน้าเฉินตาบอด จมูกเบี้ยว ฟันร่วงไปหลายซี่
“อย่าป่าเถื่อนนัก” หลี่ฮั่วหวังห้ามฝ่ามือถัดไปของเกาจื้อเจียน แล้วหันไปถามเฉินตาบอดอีกครั้ง “ข้าจะถามอีกครั้ง เจ้าเป็นใครกันแน่”
“ข้าคือปู่ทวดของเจ้า!” เมื่อเห็นเฉินตาบอดตรงหน้ากลั้นโทสะจนหน้าแดงก่ำ หลี่ฮั่วหวังก็ก้มลงควานหามีดใบหลิวเล่มเล็กบางเฉียบดั่งปีกจักจั่นออกมาจากถุงเครื่องทรมานที่ชายเสื้อ
“เจ้าไม่บอกข้าก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าหาดูเอาเอง ช่วยจับหัวมันไว้ให้ข้า อย่าให้มันหดกลับเข้าไปได้”
ท่ามกลางเสียงหวีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดของเฉินตาบอด มีดใบหลิวเล่มนั้นก็กรีดเฉียงลึกลงไปในผิวหนังใต้คางของเขา
เขาค่อยๆ ลอกผิวชั้นแรกออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เริ่มลอกชั้นที่สองต่อ ในยามนี้หลี่ฮั่วหวังจดจ่อมีสมาธิดั่งนายช่างฝีมือเอก
เวลาค่อยๆ ผันผ่านไป สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังกลับยิ่งทวีความเคร่งเครียด ผิวหน้าของอีกฝ่ายแทบจะถูกเขาถลกออกมาทั้งแผ่นอยู่รอมร่อ หากแต่กลับพบเพียงใบหน้านี้ใบหน้าเดียวเท่านั้น!
“เจ้า..... ไม่ใช่นิกายลวงลืมจริงๆ รึ” หลี่ฮั่วหวังมองเฉินตาบอดที่ลมหายใจรวยรินออกมากกว่าเข้าแล้วเอ่ยถาม
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าคนผู้นี้พยายามพูดยุแยงตะแคงรั่ว กระนั้นยามนี้เมื่อหลักฐานอันกระจ่างแจ้งวางประจักษ์อยู่ตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังจำต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งว่า ดูเหมือนตนจะเข้าใจผิดไปจริงๆ เสียแล้ว
“ขะ-ข้า..... ข้าด่ายายเจ้าเถอะ”
เมื่อเห็นท่าทางอ่อนระโหยของเฉินตาบอดที่ยังก่นด่าตน หัวใจของหลี่ฮั่วหวังพลันกระตุกวูบ เขารีบหันไปบอกสตรีคลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงที่อยู่ข้างๆ ซึ่งดูราวกับฝาแฝด “เหมี่ยวเหมี่ยว เร็วเข้า! รีบเชิญท่านเซียนตระกูลไป๋มารักษาเขา!”
หลังชุลมุนวุ่นวายไปพักใหญ่ ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ได้เห็นใบหน้าที่ตนถลกออกมาถูกเย็บกลับเข้าที่
“ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ผู้อาวุโส ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น ข้าไม่อาจแยกแยะได้จริงๆ จื้อเจียน รีบแก้เชือกให้เขาเร็ว”
หากเขาเป็นของจริง ก็หมายความว่าตุ๊กตาหัวโตผู้นั้นมีปัญหา คนของนิกายลวงลืมคือมัน และนี่อาจเป็นกลที่อีกฝ่ายวางไว้
เฉินตาบอดที่บาดเจ็บสาหัสทันทีที่ได้รับอิสรภาพ ก็กลิ้งหลบหนีออกจากข้างกายพวกหลี่ฮั่วหวังราวกับลิงที่ตื่นตกใจ
เขาพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง สีหน้าแปรปรวนไม่แน่นอน หันไปทางที่เสียงฝีเท้าดังขึ้น “พวกนิกายลวงลืมอย่างพวกเจ้าเล่นตลกอะไรอีก คิดว่าข้าจะเชื่อพวกเจ้ารึ ฝันไปเถอะ!”
กล่าวจบ เขาก็ตะเกียกตะกายหมายจะลุกขึ้นยืน แต่ด้วยบาดแผลในยามนี้ของเขา การจะทำเช่นนั้นย่อมยากเย็นแสนเข็ญยิ่ง
“ผู้อาวุโสเฉิน ท่านฟังข้าอธิบายก่อน” หลี่ฮั่วหวังขวางอยู่ตรงหน้าเฉินตาบอด
“มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะอธิบายอะไรอีก เจ้าเด็กนี่คิดจะบอกรึว่าเมื่อครู่เป็นเรื่องเข้าใจผิด อยากให้ข้าเชื่อเจ้าก็ได้! รีบไสหัวไปเสีย ยิ่งไสหัวไปไกลเท่าใด ข้าก็ยิ่งเชื่อเจ้าเท่านั้น!”
คนทั้งสองที่กำลังสนทนากันพลันเงียบเสียงลงพร้อมเพรียง หันขวับไปมองยังศาลเจ้าประจำหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไป ณ ซุ้มประตูกลมตรงนั้น มีคนผู้หนึ่งยืนเอียงกะเท่เร่อยู่
นั่นคือโพธิสัตว์ดินเหนียว ร่างครึ่งหนึ่งของมันซ่อนอยู่ในความมืด อีกครึ่งหนึ่งเปิดเผยอยู่ใต้แสงจันทร์ มันยืนนิ่งไม่ไหวติงตรงนั้น ใช้โพรงกลวงสีดำบนใบหน้าจับจ้องเขม็งมายังพวกหลี่ฮั่วหวัง
“พอใจหรือยัง! เห็นแล้วหรือยังเล่า!! เจ้าทำร้ายข้าจนมีสภาพเช่นนี้ ไอ้พวกผีโคลนพวกนี้ดูออกแล้ว! พวกมันกะจะฉวยโอกาสตอนข้าบาดเจ็บมาเอาชีวิตข้าแล้ว! คราวนี้ก็พากันตายไปให้หมดนี่แหละ!”
สิ้นเสียง สิบแปดอรหันต์จากภายในศาลเจ้าก็ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากด้านหลังของโพธิสัตว์ดินเหนียวตนนั้น
ทุกย่างก้าว ดินโคลนบนร่างพวกมันจะปริแตกออกชั้นหนึ่ง ในรอยแยกเหล่านั้นมีดวงตาประกอบคู่แล้วคู่เล่าซ่อนอยู่รางๆ
กำลังโหลดความเห็น...