คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 287

ตอน 287

ตอนที่ 287 กำลังเสริม

หลี่ฮั่วหวังพิงลำต้นไม้นิ่งคิด ดูเหมือนกำลังใคร่ครวญบางสิ่ง “ผู้อาวุโสเฉิน ท่านพอจะเล่าเรื่องที่ประสบมาตั้งแต่มาถึงที่นี่ให้ละเอียดสักรอบได้รึไม่”

“อย่างไรเสียข้าก็เพิ่งมาถึง ย่อมต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ให้กระจ่างเสียก่อนจึงจะวางแผนได้ ท่านเองก็รู้ วิธีการของลัทธิอ่าวจิ่งเรานั้น ใช้แต่ละครั้งล้วนต้องจ่ายค่าตอบแทนไม่น้อย”

เฉินตาบอดผงกศีรษะเห็นพ้อง ใช้ไม้เท้าในมือกระทุ้งโคลนเละบนพื้นเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก “เฮ้อ ก็รับงานมานั่นแหละ เขาว่าที่นี่มีเรื่องให้ข้ามาดูสักหน่อย ข้าจึงปลอมตัวเป็นหมอดูโหงวเฮ้งเสี่ยงทายเข้ามาในหมู่บ้านกานหยวนแห่งนี้”

“สองสามวันแรก ข้าคลำหน้าคนไปตั้งมากมาย ทว่าพอถึงวันที่สาม ไอ้ของที่อยู่ในกำแพงนั่นกลับโผล่มาให้ข้าคลำกระดูกดูโหงวเฮ้งด้วยเสียนี่!”

“พวกมันคิดว่าเฉินตาบอดอย่างข้าตาบอดแล้วจะมองไม่เห็นอะไร เลยคิดจะมาตบตาข้า หึ! ตาข้าบอดก็จริง แต่หูข้านี่ดีกว่าคนทั่วไปไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า”

“คืนนั้น ในห้องของข้าชัดเจนว่ามีข้าอยู่เพียงคนเดียว แต่เพียงชั่วครู่เดียว กลับมีเสียงดังขึ้นมาถึงสามเสียง! ซ้ำร้ายยังไม่มีเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย”

“มันจะมาจากไหนได้อีกเล่า ดูก็รู้ว่ามุดออกมาจากโคลน สิ่งอัปมงคลพวกนี้ยังทำทีเลียนเสียงคนพูด ขอให้ข้าคลำกระดูกให้เสียด้วย”

“ข้าก็คลำให้ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินตาบอดอย่างข้าคลำกระดูกให้สิ่งอัปมงคล เจ้าอย่าว่าไป กระดูกนั่นเหมือนกระดูกคนไม่มีผิด แต่เจ้าทายสิว่าเป็นอย่างไร หน้าทั้งสามหน้านั้นล้วนเป็นโหงวเฮ้งของคนตายโหงทั้งสิ้น!”

“ตอนนั้นไม้เท้าในมือข้าก็พุ่งแทงใส่ร่างพวกมันทันที แทงตายไปหนึ่ง แทงบาดเจ็บไปอีกหนึ่ง”

“พอเสร็จเรื่อง เฉินตาบอดอย่างข้าก็คิดว่า ตัวเองช่วยคนหมู่บ้านกานหยวนกำจัดสิ่งอัปมงคลไปแล้ว อย่างไรพวกเขาก็ต้องเลี้ยงข้าวข้าสักมื้อกระมัง แต่เจ้าทายสิว่าเป็นอย่างไร พวกเขาไม่เพียงไม่เลี้ยง กลับถือจอบถือไม้คานมาไล่ตะเพิดข้าออกไปเสียอย่างนั้น!”

“พอได้สติกลับมาคิดดู ข้าก็เข้าใจ คนในหมู่บ้านนี้ถูกสิ่งอัปมงคลพวกนี้มอมจิตไปหมดแล้ว หากไม่กวาดล้างพวกมันให้สิ้น พวกเขาก็ไม่มีวันหายดี”

“เพราะฉะนั้นนะ ทุกค่ำคืนพอพวกเขานอนหลับกันหมดแล้ว ข้าถึงได้รีบแอบเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อผดุงคุณธรรมแทนฟ้า”

“แต่ผลน่ะ เจ้าก็เห็นแล้ว พวกมันลื่นเหมือนปลาหลด บางวันพวกมันยังคิดจะซุ่มดักเฉินตาบอดอย่างข้าด้วยซ้ำ เพียงแต่ถูกข้ามองออกเสียก่อน”

พล่ามไปครึ่งค่อนวัน เฉินตาบอดก็เริ่มคอแห้งผาก เขาจึงนั่งยองๆ ลง ใช้มือกวักน้ำจากหลุมโคลนเล็กๆ ที่รอยกีบเท้าวัวเหยียบทิ้งไว้ขึ้นมาดื่ม

ครั้นรู้สึกว่าลำคอชุ่มชื้นขึ้นบ้าง เขาก็หันหน้าไปทางที่หลี่ฮั่วหวังอยู่ “เจ้าหนุ่ม ข้าพูดไปตั้งมากมาย เจ้าฟังอยู่รึไม่ รีบคิดหาทางเข้าเถอะ”

ไม่นานนัก เสียงของหลี่ฮั่วหวังก็ลอยมาเข้าหูเขาจากอีกด้านหนึ่ง “ข้าฟังอยู่ ผู้อาวุโสวางใจเถิด ข้ากำลังใคร่ครวญว่าจะใช้วิธีใดบีบพวกมันให้โผล่ออกมา”

“อืม เร็วเข้าเถอะ คราวหน้าจะรับงานต้องหาที่ใกล้ๆ หน่อยแล้ว เดินทางมาลำบากเหลือเกิน”

เฉินตาบอดกลับไปนั่งลงบนหินตะไคร่น้ำก้อนนั้นอีกครา เขาเอี้ยวตัวหยิบกระจกที่มีรูปทรงคล้ายผังแปดทิศออกมาจากตะกร้าสานด้านหลัง ใช้เศษผ้าเช็ดถูอย่างระมัดระวังรอบหนึ่งแล้วจึงเก็บกลับเข้าไปใหม่

“ผู้อาวุโส ข้าคิดวิธีออกแล้ว ยามปกติสถานที่ที่พวกผีโคลนพวกนี้ไปบ่อยที่สุดคือที่ใดรึ”

“ศาลโพธิสัตว์ดินเหนียว ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร พวกมันชอบไปที่ศาลโพธิสัตว์ดินเหนียวที่สุด”

“เช่นนั้นพวกเราก็ไปที่ศาลโพธิสัตว์ดินเหนียวนั่นกันก่อนเถอะ”

“ต้องรีบหน่อยนะ หากฟ้าสางขึ้นมา พวกชาวบ้านโง่เขลาพวกนั้นคงแห่กันมาหาเรื่องวุ่นวายอีก เจ้าลองคิดดูสิ ถึงเวลานั้นจะฆ่าก็ไม่ได้ ไม่ฆ่าก็ไม่ได้”

หลังจากเฉินตาบอดกล่าวจบ เขาก็ใช้ไม้เท้าในมือเคาะกระทบพื้นอย่างต่อเนื่อง เดินตามเสียงฝีเท้าของหลี่ฮั่วหวังมุ่งหน้ากลับเข้าไปในหมู่บ้านอีกครั้ง

เมื่อครู่ในหมู่บ้านไม่มีผู้คน ยามนี้ราตรีดึกสงัดยิ่งขึ้นก็ยิ่งไร้เงาคน บนเส้นทางสายเล็กระหว่างเรือนชาน มีเพียงแสงหิ่งห้อยริบหรี่ช่วยส่องทางให้แก่พวกเขา

ทันใดนั้น สีหน้าของเฉินตาบอดก็เคร่งขรึมขึ้นมา สองมือยันพื้นแล้วหมอบราบลงไปแนบหูกับพื้นเพื่อสดับฟังทันที

“เจ้าหนูเอ่อร์ระวัง มีคนมา เสียงนี้ไม่ชอบมาพากล ข้าไม่เคยได้ยินในหมู่บ้านมาก่อน ทั้งหมดสี่คน ชายสองหญิงสอง หนึ่งในผู้ชายตัวใหญ่มาก ฟังจากน้ำหนักแล้วน่าจะสวมเกราะ!”

หลี่ฮั่วหวังกวาดสายตามองซ้ายขวาเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “กลางดึกสงัดจู่ๆ มีคนต่างถิ่นโผล่มาสี่คน ย่อมมาดีไม่ได้แน่ ข้าจะไปดูเชิงพวกมันสักหน่อย”

ยังไม่ทันรอให้เฉินตาบอดได้เอ่ยคำใด หลี่ฮั่วหวังก็พุ่งทะยานออกไปแล้ว

เฉินตาบอดยังคงไม่ลุกขึ้น เขายังคงทาบกายแนบพื้นอย่างต่อเนื่อง สดับฟังความเคลื่อนไหวเหล่านั้นมิได้หยุด

ไม่นานเขาก็ได้ยินว่าคนทั้งสี่ค่อยๆ เปลี่ยนทิศเดินห่างออกจากหมู่บ้านไป

“ผู้อาวุโส ข้ากลับมาแล้ว คนพวกนั้นถูกข้าใช้วิชาพรางตาล่อให้ออกห่างจากหมู่บ้านกานหยวนไปแล้ว” หลี่ฮั่วหวังที่กลับมากล่าวกับชายชราตาบอดเบื้องหน้า

“ไปกันเถิด รีบสะสางให้เสร็จจะได้รีบไป คนยิ่งมากเรื่องยิ่งยุ่งยาก” หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าแล้วรีบก้าวตามไป

เมื่อล่วงเข้าสู่ยามสอง ทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าศาลโพธิสัตว์ดินเหนียว แม้จะบอกว่าอยู่เบื้องหน้า ทว่าแท้จริงแล้วมิได้ใกล้ชิดขนาดนั้น ยังมีตรอกคั่นอยู่อีกสายหนึ่ง

“ใกล้ที่สุดได้เพียงแค่นี้ หากเจ้าเดินหน้าไปอีกนิดย่อมเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น คราวก่อนก็เพราะเจ้าบุ่มบ่ามเข้าไป ถึงได้ถูกพวกมันหมายหัวเอา”

หลี่ฮั่วหวังประเมินระยะทางครู่หนึ่งแล้วจึงผงกศีรษะ ล้วงเอากระดิ่งเต๋าอันหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “ผู้อาวุโส ท่านโปรดอดทนสักหน่อย ประเดี๋ยวอาจจะหนวกหูอยู่บ้าง”

สิ้นคำ หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มเขย่ากระดิ่งทันที เสียงกระดิ่งแสบแก้วหูดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นกลางหมู่บ้านกานหยวน

เมื่อหลี่ฮั่วหวังสะบัดศีรษะอย่างแรง ท่านพเนจรตรงหน้าก็แตกตัวออกเป็นแปดตนอย่างรวดเร็ว

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปควักดินเหนียวขึ้นมาจากพื้นก้อนหนึ่งแล้วยัดใส่ปาก ก่อนจะกล่าวกับท่านพเนจรทั้งแปดตนนั้น “อินเจิ้นฮุน! จื้อหรานเซี่ยเทาตาน!!”

ท่านพเนจรที่ก่อร่างขึ้นจากเส้นสายพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุดดำดิ่งลงสู่ใต้ผืนดินพร้อมเพรียงกัน

หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เฉินตาบอดก็ไม่อาจได้ยินอันใดทั้งสิ้น เพราะสุ้มเสียงแสบแก้วหูได้โอบล้อมเขาไว้จนหมดสิ้นแล้ว

“เจ้าหนูเอ่อร์ วิธีของเจ้าใช้ไม่ได้การ! มันปลุกคนทั้งหมู่บ้านตื่นหมดแล้ว!” เขาตะโกนไปทางเสียงกระดิ่ง

“วางใจเถิด ผู้อาวุโสเฉิน! แม้มันจะหนวกหู ทว่าอีกประเดี๋ยวก็บีบพวกมันออกมาได้แล้ว!” มือของหลี่ฮั่วหวังที่ถือกระดิ่งเต๋ายิ่งสั่นรัวหนักหน่วงขึ้น

เฉินตาบอดเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาหลี่ฮั่วหวัง ครั้นมาถึงด้านหลังเขา ก็ราวกับรู้สึกว่าไม้เท้ากระทบบางสิ่งบนพื้น จึงรีบก้มตัวลงเก็บ

ทว่าในชั่วพริบตาที่ก้มตัวลงนั้น ประกายเย็นเยียบวาบผ่าน เฉินตาบอดเงื้อไม้ไผ่ในมือแทงพรวดเข้าที่บั้นเอวของหลี่ฮั่วหวัง

กระบวนท่านี้อำมหิตชั่วร้ายถึงขีดสุด ซ้ำร้ายภายใต้เสียงกระดิ่งเต๋ากลบเกลื่อนจึงแทบไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดเล็ดลอด

แต่ในยามที่ปลายท่อนไม้อันเรียวเล็กกำลังจะเสียบทะลวงเข้าไปนั้นเอง ร่างกายของหลี่ฮั่วหวังกลับพลิกหมุนไปราวกับมีภูตผีชักนำ ด้ามกระบี่บนแผ่นหลังของเขาขยับเลื่อนเข้ามา ขวางกั้นปลายไม้เท้าอันแหลมคมนั้นไว้ได้ทันท่วงที

แม้จะสกัดกั้นไว้ได้ แต่แรงปะทะนั้นมหาศาลยิ่ง กระแทกหลี่ฮั่วหวังจนลอยกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร

ในเวลาเดียวกัน ท่านพเนจรที่ซุ่มซ่อนอยู่ใต้ผืนดินมาแต่แรกก็ค่อยๆ ลอยผุดขึ้นมา ล้อมกรอบเฉินตาบอดผู้นั้นเอาไว้แน่นหนา

หลี่ฮั่วหวังที่เบิกตากว้างมองจ้องไปเพิ่งจะยันกายลุกขึ้นยืน อ้าปากด้วยโทสะอันเดือดดาลหมายจะกล่าวอันใด หากแต่นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะชิงเปิดปากขึ้นมาก่อน

“ฮึ! นิกายลวงลืม! พวกเจ้าเหล่าคนลวงโลก!! เจ้าคิดจริงๆ รึว่าเฉินตาบอดอย่างข้าจะหลงเชื่อคำโกหกของพวกเจ้า ตาบอดอย่างข้าไม่เคยขอกำลังเสริมเลยด้วยซ้ำ แล้วไอ้กำลังเสริมบ้าบอของเจ้าโผล่มาจากไหน!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 287
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 288 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 286กลับหน้าเรื่อง
ตอน 286ตอน 288