คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 300

ตอน 300

ตอนที่ 300 เสียงในสายหมอก

“แต่คนที่พาคนในหมู่บ้านหนิวซินไปก็คือกองตรวจดารานะขอรับ”

คำพูดของมือปราบเฉาทำให้ใจหลี่ฮั่วหวังสะท้านวาบ “เป็นไปได้อย่างไร เหตุใดกองตรวจดาราต้องพาครอบครัวของไป๋หลิงเหมี่ยวไป”

แต่ไม่นานเขาก็ได้สติ “เดี๋ยวก่อน บางทีนี่อาจไม่ใช่กองตรวจดาราตัวจริง อาจมีคนอื่นปลอมตัวมา!”

ทว่าไม่ว่าจะตัวจริงหรือตัวปลอม สำหรับครอบครัวของไป๋หลิงเหมี่ยวก็ล้วนไม่ใช่เรื่องดี

หลี่ฮั่วหวังเคยเห็นมาแล้วจากหงต้า คนของกองตรวจดาราพวกนี้ขอแค่งานสำเร็จ ฆ่าคนเพิ่มอีกสักกี่คนก็ไม่ใส่ใจ

ส่วนตัวปลอมยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผลลัพธ์คงมีให้เลือกแค่ระหว่างเลวร้ายกับเลวร้ายยิ่งกว่า

“พวกมันไปทางไหน!” หลี่ฮั่วหวังถามมือปราบเฉาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตอนนี้ทำได้เพียงไล่ตามให้เร็วที่สุด ไม่รู้ว่าจะทันหรือไม่

“ดูเหมือนจะไปทางเมืองหลวงขอรับ ข้าน้อยก็ไม่รู้ว่าไปไกลแค่ไหนแล้ว”

เห็นมือปราบเฉายกมือสั่นๆ ชี้ไปทางตะวันตก หลี่ฮั่วหวังก็เหยียบโกลนพลิกตัวขึ้นม้า ควบตะบึงไปทางนั้นทันที

มองแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังที่ไกลออกไป นายอำเภอหวังก็ถอนหายใจโล่งอก ตอนนั้นซือเหยียที่อยู่ข้างๆ ก็ขยับเข้ามา

“นายท่าน ข้าน้อยว่าเรื่องนี้มีพิรุธนะขอรับ ท่านว่าคนสองกลุ่มนี้มีเรื่องอะไรกันหรือไม่”

นายอำเภอหวังทำหน้ารำคาญ “มีพิรุธก็มีไป เรื่องของกองตรวจดาราเกี่ยวอะไรกับนายอำเภออย่างข้า ยกเกี้ยวกลับจวน!”

“กุบกับ กุบกับ” เสียงกีบม้าดังไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังบนหลังม้าโยกขึ้นลงเป็นจังหวะ หัวของเขายุ่งเหยิงไปหมด ข้อสันนิษฐานสารพัดผุดขึ้นมาในใจไม่หยุด

“ถ้าไม่ใช่กองตรวจดารา จะเป็น..... อีกหรือเปล่า”

“หึๆ..... อย่าตื่นตูมไปเลย ข้าว่านะ นี่ไม่เหมือนฝีมือไพ่ใบอื่นหรอก”

หลี่ฮั่วหวังหันขวับไปมองจงแดงข้างกายทันที ตอนนี้มันกำลังนอนหาวอยู่กลางอากาศอย่างเบื่อหน่าย

“เจ้าว่ารึ ปากเจ้ามีคำจริงสักครึ่งคำไหม พอเจ้าพูดเช่นนี้ ข้ากลับยิ่งสงสัยว่ากองตรวจดารานี้เป็นนิกายลวงลืมปลอมตัวมา”

“ไม่เชื่อก็ตามใจ นิกายลวงลืมอย่างพวกเราจะปั่นหัวใครก็ปั่นกันซึ่งหน้า ไม่เคยมีธรรมเนียมย้ายไปเล่นที่อื่น”

จงแดงลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจ “หึๆๆ อีกอย่าง ใครว่าในปากพวกเราไม่มีคำจริง การโกหกต้องจริงเก้าเท็จหนึ่ง เท็จทั้งหมดแล้วเจ้าจะไปหลอกใครได้”

หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจมัน ก้มหน้าเร่งเดินทางต่อ ในใจเริ่มเตรียมรับมือกับสิ่งที่อาจต้องเจอข้างหน้า

ควบไปอีกหลายวัน แม้ร่างกายของหลี่ฮั่วหวังจะทนทานรับไหว แต่ม้าอย่างไรก็เป็นแค่เลือดเนื้อธรรมดา ย่อมต้องพัก

พลบค่ำวันหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังผูกม้าไว้ใต้ต้นไม้ แล้วพลิกตัวขึ้นไปบนต้นไม้หลับตาลง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เขาถูกเสียงพึมพำของไท่ซุ่ยดำปลุกให้ตื่น ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

หลี่ฮั่วหวังสะบัดศีรษะที่ยังมึนๆ แรงๆ แล้วพลิกตัวลงจากต้นไม้ ตบคอม้าที่ยืนหลับอยู่เบาๆ

เสียงกีบม้าดังขึ้นอีกครั้ง ก้องไปไกลบนถนนดินอันเงียบสงัด

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดว่าชีวิตกินลมนอนกลางดินเช่นนี้จะยืดเยื้อไปอีกนานเท่าใด ตนจะตามหาพวกเขาพบหรือไม่ เขาก็พบความผิดปกติ

อาศัยแสงจันทร์สลัว หลี่ฮั่วหวังนั่งยองอยู่ริมทาง มองรอยรองเท้าหนาแน่นบนพื้น

ดูจากจำนวนคนและขนาดรอยเท้าเล็กใหญ่ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่านี่น่าจะเป็นคนที่ตนตามหา!

เมื่อเห็นคราบเลือดประปรายในรอยรองเท้าเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็ตื่นตัวขึ้น กระตุกบังเหียน “ย่าห์!”

อาจเพราะคนมาก กลุ่มนั้นจึงเดินได้ไม่เร็ว เมื่อหลี่ฮั่วหวังควบม้าไล่ตามไปราวครึ่งชั่วยาม รอยรองเท้าบนพื้นก็ยิ่งชัดขึ้น

เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น หลี่ฮั่วหวังจึงลงจากม้า เปลี่ยนสีกายให้กลืนกับดิน แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไป

ท้องฟ้าดำมืดค่อยๆ กลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม ยามฟ้าใกล้สาง ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็พบกลุ่มนักโทษที่นั่งพิงกันสัปหงกอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง

ที่นี่ไม่ว่าชายหญิงเด็กหรือคนแก่ ทุกคนล้วนสวมคาไม้ที่คอ ดูไม่ต่างจากนักโทษอุกฉกรรจ์ที่ถูกคุมตัว

ตอนแรกหลี่ฮั่วหวังยังไม่แน่ใจว่าคนเหล่านี้ใช่คนที่ตามหาหรือไม่ แต่เมื่อเห็นสตรีงามผู้หนึ่งที่หน้าตาคล้ายไป๋หลิงเหมี่ยวเจ็ดแปดส่วน เขาก็รู้ว่าตนหาไม่ผิด

เห็นว่าคนเหล่านี้แม้หน้าตาอิดโรยเสื้อผ้าขาดวิ่น แต่แขนขาล้วนครบถ้วน ใจที่แขวนอยู่ของหลี่ฮั่วหวังก็ตกลงมาได้บ้าง

“ยังดี ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างก็ยังมีหนทางแก้ไข”

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ปรากฏตัวทันที แต่เริ่มวนรอบคนเหล่านี้เพื่อหาคนที่คุมตัวพวกเขามา

หากเป็นศัตรูก็สู้ หากเป็นกองตรวจดาราก็เจรจา ไม่ว่าอย่างไร คนกลุ่มนี้เขาต้องช่วยให้ได้!

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ วนดูอยู่หลายรอบ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

“ไม่มีทางที่ไม่มีคนเฝ้า หากไม่มีคนเฝ้า คนตระกูลไป๋คงพากันหนีไปหมดนานแล้ว”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรุกกริกแปลกประหลาดยิ่งดังมาจากด้านหลัง คล้ายมีบางอย่างกระทบกันอยู่ในกระบอกไม้ไผ่

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ หันกลับไป พบว่าในป่าที่ยังสลัวรางเริ่มมีหมอกขาวยามเช้าลอยขึ้นมาแล้ว และเสียงกรุกกริกนั้นก็ดังมาจากในหมอก

เสียงเอี๊ยดอ๊าดใกล้เข้ามา คนตระกูลไป๋ที่หลับอยู่เริ่มตื่น เมื่อได้ยินเสียงนั้น แววตาของพวกเขาก็ฉายความหวาดกลัว เด็กหลายคนร้องไห้ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

หลี่ฮั่วหวังถึงกับได้กลิ่นคาวเหม็นฉุน เขารู้สึกชัดเจนว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในหมอกขาว แต่ก็มองไม่ชัด

เป็นโชคย่อมไม่ใช่เคราะห์ เป็นเคราะห์ย่อมหลบไม่พ้น หลี่ฮั่วหวังไม่อยากนั่งรอความตาย เขากำด้ามกระบี่แน่น กลั้นหายใจ แล้วบุกเข้าไปในหมอกขาวอย่างระมัดระวัง

เมื่ออยู่ในหมอกขาว เสียงกรุกกริกก็ยิ่งดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังตามเสียงนั้นไป

“กรุกกริก กรุกกริก” พร้อมเสียงประหลาดนี้ ศีรษะหุ่นไม้ที่สวมหมวกแตงโมสีดำ ป้ายชาดแดงที่แก้มทั้งสองข้าง ก็ลอยโยกเยกออกมาจากหมอกขาวหนาทึบ

“กรุกกริก” ทุกครั้งที่ศีรษะหุ่นไม้ลอยขยับ เสียงประหลาดยิ่งนี้ก็จะดังออกมาจากข้างในหัวมัน

ชั่วพริบตาที่เห็นสิ่งนี้ ขนทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังก็ลุกชัน แต่เขาไม่ได้ลงมือทันที เพราะรู้สึกได้ว่าหุ่นไม้ตนนี้ไม่ได้มองตน

“นี่มันตัวบ้าอะไรกันแน่!”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังขบกรามแน่น ระวังศีรษะไม้กลมที่ลอยใกล้เข้ามาทุกที สายตาอันรุนแรงยิ่งก็กวาดลงมาจากฟ้าเหนือศีรษะ กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขวับ ใบหน้าขาวซีดมหึมาที่ยิ้มกว้างแฝงความชั่วร้ายเย้ายวน ค่อยๆ กดต่ำลงมาจากม่านหมอกบางเลือนราง

เมื่อมันปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังทั้งหมด เขาจึงมองเห็นชัดในที่สุดว่ามันคืออะไรกันแน่

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 300
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 301 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 299กลับหน้าเรื่อง
ตอน 299ตอน 301