ตอนที่ 301 อู๋ฉาง
ใบหน้ายาวมหึมายาวหลายฉื่อ ในปากห้อยลิ้นแดงฉานยาวสองสามฉื่อ
ใต้ใบหน้าน่าสะพรึงเช่นนี้คือร่างหลังค่อมที่สูงกว่าสามจั้ง นี่คือยมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์ที่บิดเบี้ยวตนหนึ่ง!
ศีรษะไม้ที่ส่ายไปมากลางอากาศเมื่อครู่ แท้จริงเป็นเพียงจี้ห้อยที่อกของมันเท่านั้น!
“กรุกกริก” พร้อมเสียงประหลาดนั้น ยมทูตขาวอู๋ฉางย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ทั้งมองทั้งดมมาทางหลี่ฮั่วหวัง ส่งเสียงฟืดฟาด ราวกำลังหาบางสิ่ง
ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังล่องหนอยู่ แต่เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้รับรู้อะไรบางอย่างได้ การถูกพบเป็นเพียงเรื่องของเวลา
“ไอ้ตัวนี้รับมือไม่ง่ายแน่!” หลี่ฮั่วหวังแทบไม่ลังเล งัดไม้ตายออกมาทันที
เขายกมือขวาขึ้นกางนิ้วทั้งห้าไปทางยมทูตขาวอู๋ฉาง
หลี่ฮั่วหวังฟันฉับลงไป “ฉึก!” แขนซ้ายขาดกระเด็น พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงยิ่ง ปักเข้าที่ตาของยมทูตขาวอู๋ฉาง
ขณะที่ยมทูตขาวอู๋ฉางอ้าปากแผดเสียงคำรามจนหูแทบดับ หลี่ฮั่วหวังก็กระโจนขึ้นอย่างไม่ลังเล ถือกระบี่มือเดียวพุ่งเข้าไปในปากมัน
กรงเล็บแหลมคมกรีดลมหวีดหวิวมาทางหลี่ฮั่วหวัง แต่เพราะตาบาดเจ็บ มันจึงเล็งไม่แม่น ทิ้งไว้เพียงแผลลึกที่ลำคอของหลี่ฮั่วหวัง
ชั่วขณะถัดมา ท่ามกลางเสียงเนื้อฉีกขาดที่ดังไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังก็ไถลลงไปตามลำคอมัน
ขณะที่เขากำลังจะไถลลงถึงก้น หน้ากากไม้ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็ครอบลงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง
ชั่วพริบตานั้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกฟ้ามืดดินมัว แล้วก็หายใจไม่ออกในทันที
เขาสะบัดหัวอย่างแรง ดิ้นรนจะแกะสิ่งที่อยู่บนหน้าออก แต่ไม่ว่าทำอย่างไร หน้ากากนั้นก็ติดแน่นอยู่บนหน้าไม่ขยับ
หลี่ฮั่วหวังไม่ลังเล ชักมีดใบหลิวบางเฉียบออกมาเล่มหนึ่ง แทงเข้าไปตามขอบคางของตน
เมื่อเขาถลกหนังหน้าตนออกมาแผ่นใหญ่ เขาที่ใกล้ขาดใจก็สูดหายใจเฮือกใหญ่ทันที ทว่ากลับสูดอะไรเข้าไปไม่ได้สักนิด
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!” หลี่ฮั่วหวังที่สิ้นหวังกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว
เมื่อไม่เห็นทั้งจงแดงและหลวงจีน เสียงเตือนในหัวก็ดังลั่น เขาได้สติขึ้นมาทันที
ชั่วขณะต่อมา รอบกายไม่มียมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์ใดทั้งสิ้น ป่าที่เคยเต็มไปด้วยหมอกตอนนี้สว่างจ้าแล้ว
ทว่าสิ่งเดียวที่เหมือนเดิมคือเขายังหายใจไม่ออก
ใบหน้าเขาม่วงคล้ำเพราะขาดอากาศ เขายกมือลูบลำคอ แล้วก็คลำเจอเชือกเส้นหนึ่งที่รัดจมลึกเข้าไปในเนื้อ
เขากำด้ามกระบี่ ใช้นิ้วโป้งดันใบกระบี่ออก แล้วปาดใส่เชือกสุดแรง
พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนชวนขนลุก เลือดคาวคลุ้งก็พุ่งออกมาจากเชือกที่แขวนคอหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
เชือกเส้นนั้นหดกลับเข้าไปในป่าพรวด หลี่ฮั่วหวังร่วงลงจากกลางอากาศราวกับศพ
“นักพรต นักพรต เจ้าไม่เป็นไรนะ” หลวงจีนรีบเดินเข้ามาถามอย่างห่วงใย
หลี่ฮั่วหวังกุมคอส่ายหน้า โซเซลุกขึ้นยืน “ข้าไม่เป็นไร”
ตอบหลวงจีนแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หันมองรอบตัวทันที
แสงแดดลอดช่องใบไม้ส่องลงมาในป่าเป็นลำๆ ภาพนี้ดูปกติยิ่งนัก ราวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพหลอน
“ภาพหลอนรึ” หลี่ฮั่วหวังมองแขนซ้ายที่ยังอยู่ครบไร้รอย แววตาฉายความสับสน
แต่ไม่นานเขาก็ลูบแผลที่ถูกเล็บยมทูตขาวอู๋ฉางกรีดไว้ แววตาก็กลับแน่วแน่
“นี่ไม่ใช่ภาพหลอนแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสิ่งที่สู้กับข้าเมื่อครู่ใช้วิธีใด”
ยังดีที่เมื่อครู่ทำร้ายมันได้แล้ว ช่วงนี้มันคงไม่กลับมาอีก
“แย่แล้ว!” จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ รีบพุ่งไปทางซ้าย
เมื่อพุ่งออกจากป่า เห็นคนตระกูลไป๋ยังสวมคาไม้นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ เขาจึงถอนหายใจโล่งอก
“ยังดี อย่างไรก็ตาม ขอแค่คนยังอยู่ก็พอ”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไป ก็ทำให้คนตระกูลไป๋ตกใจอย่างเห็นได้ชัด
นักพรตผู้หนึ่งสวมหน้ากากเหรียญทองแดง ลำคอเลือดไหลโชก ถือกระบี่เดินเข้ามา ใครเห็นก็ต้องกลัว
“แกร๊ก!” คาไม้หนาเตอะถูกผ่าแยกออก
เมื่อหลี่ฮั่วหวังฟันปลดพันธนาการให้พวกเขาทีละคน คนตระกูลไป๋จึงรู้ตัวว่าคนผู้นี้มาช่วยพวกเขา ผู้หญิงหลายคนร้องไห้ออกมาทันที
ในตระกูลหนึ่ง คนที่มีปากมีเสียงที่สุดย่อมเป็นผู้เฒ่าเสมอ หมู่บ้านหนิวซินก็ไม่ต่างกัน
ชายชราผู้หนึ่งที่ฟันร่วงจนเหลือฟันหน้าล่างซี่เดียว พาคนอื่นๆ ตัวสั่นเทาจะคุกเข่าให้หลี่ฮั่วหวัง “เอ่อ ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยพวกเราทั้งหมู่บ้าน”
หลี่ฮั่วหวังรีบยื่นมือประคองไว้ “ท่านปู่ ทำเช่นนี้ข้าจะอายุสั้นเอา ข้ารับคำฝากของแม่นางไป๋หลิงเหมี่ยวมาช่วยทุกท่าน”
คำนี้หลุดออกมา คนหลายคนในฝูงชนก็ตื่นเต้นยิ่งนัก สตรีงามที่หน้าตาคล้ายไป๋หลิงเหมี่ยวเจ็ดแปดส่วนร้องไห้ด้วยความดีใจ หันไปพูดกับชายร่างกำยำข้างกาย “พ่อของลูก! ลูกเราไม่เป็นไร! นางยังมีชีวิตอยู่! ลูกเรายังมีชีวิตอยู่!”
เสียงฮือดังขึ้น ญาติของไป๋หลิงเหมี่ยวกรูเข้ามาล้อมหลี่ฮั่วหวังไว้ในพริบตา ต่างคนต่างถามจนหลี่ฮั่วหวังไม่รู้จะตอบใครก่อน
“พอได้แล้ว!” เสียงตวาดกึกก้องทำให้ทุกคนหุบปาก
ผู้พูดคือชายร่างกำยำที่ประคองชายชราฟันซี่เดียวอยู่ เขามีเคราดกรอบคาง ดูแวบเดียวก็รู้สึกถึงความน่าเกรงขามแม้ไม่ได้โกรธ
“ไม่เห็นรึว่าท่านผู้มีพระคุณบาดเจ็บ อีกอย่าง ที่นี่ใช่ที่คุยกันหรือ”
พูดจบ เขาก็ประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวัง “ข้าน้อยไป๋ซ่าย หัวหน้าตระกูลไป๋ ท่านผู้มีพระคุณ ท่านว่าเราออกไปจากที่นี่ก่อนดีไหม”
หลี่ฮั่วหวังลูบแผลที่คอแล้วพยักหน้า “ได้ ออกไปจากที่นี่ก่อน”
แม้สิ่งนั้นจะถูกเขาขับไล่ไปแล้ว แต่ก็ยากจะรับประกันว่ามันจะไม่พาพวกพ้องกลับมาคิดบัญชีกับเขา
ทุกคนที่ถูกปลดคาไม้พากันห้อมล้อมหลี่ฮั่วหวังออกจากที่นั่น
ระหว่างทาง เห็นได้ชัดว่าคนอื่นๆ อยากคุยกับหลี่ฮั่วหวังมาก แต่เกรงบารมีของชายผู้นั้นจึงไม่กล้าเปิดปาก
ทว่าย่อมมีคนอดใจไม่ไหว มารดาของไป๋หลิงเหมี่ยวประคองผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งด้วยสองมือยื่นมาให้หลี่ฮั่วหวัง
“ท่านผู้มีพระคุณ คอท่านยังเลือดไหลอยู่ ใช้ผ้านี่กดไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
เห็นหลี่ฮั่วหวังกล่าวขอบคุณแล้วรับผ้าไป นางก็อดถามไม่ได้ “ลูก..... ลูกสาวข้า ไป๋หลิงเหมี่ยว สบายดีไหมเจ้าคะ นางสูงขึ้นไหม ผอมลงหรือเปล่า อยู่ข้างนอกถูกใครรังแกบ้างไหม” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย
มองนางแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงแม่ของตน ที่คอยห่วงไม่ต่างกัน
“ท่านป้า นางสบายดี ไม่ได้ลำบากอะไร เพียงแต่มักพูดถึงท่านอยู่เสมอ”
ได้ยินคำตอบของหลี่ฮั่วหวัง สตรีงามผู้นั้นก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังดึงสติกลับมา เขารู้ว่าหากไม่สืบต้นสายปลายเหตุให้กระจ่าง เรื่องนี้ก็ยังไม่จบ
เขาหันไปมองไป๋ซ่ายที่ประคองชายชราฟันซี่เดียวอยู่ “หัวหน้าตระกูลไป๋ ช่วยเล่าได้ไหมว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เหตุใดพวกท่านจึงถูกจับตัวไป แล้วสิ่งที่สู้กับข้าเมื่อครู่คืออะไร”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังถามเช่นนี้ เสียงพูดคุยรอบข้างก็เบาลงมาก ทุกคนพากันหันมามอง
ไป๋ซ่ายถอนหายใจยาวแล้วว่า “ท่านผู้มีพระคุณ พูดตามตรง ข้าก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตั้งแต่ลูกชายข้าเก็บหินก้อนนั้นมา เรื่องสารพัดก็ตามมา”
“จนตอนนี้ยิ่งถูกสวมคาไม้อย่างงงๆ แล้วถูกพวกที่สวมหน้ากากไม้บังคับให้เดินไปข้างหน้า”
“ยังดีที่ท่านผู้มีพระคุณช่วยพวกเราไว้ ไม่เช่นนั้นฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเราจะถูกคุมตัวไปที่ใด”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้ว แม้อีกฝ่ายจะพูดมาเป็นกระบุง แต่กลับเหมือนไม่ได้บอกอะไรสักอย่าง
“หึ หลี่ฮั่วหวัง ระวังหน่อย เจ้าหมอนี่โกหกเจ้าอยู่”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมองจงแดงที่พูดประโยคนั้น
กำลังโหลดความเห็น...