ตอนที่ 302 คนตระกูลไป๋
“หึ หลี่ฮั่วหวัง ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ เจ้าหมอนี่กำลังโกหกเจ้าอยู่นะ” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น มองไปยังจงแดงผู้เป็นเจ้าของเสียงพูดนั้น
เห็นหลี่ฮั่วหวังมองมา จงแดงที่ไร้หนังหน้าและลูกตาซึ่งนั่งอยู่บนศีรษะของเผิงหลงเถิงก็แสยะฟันขาวโพลนเรียงแถว
ริมฝีปากของหลี่ฮั่วหวังกระตุกเล็กน้อย ครั้นมองไปยังฝูงชนรอบด้าน เขากลับมิได้เอ่ยคำใดออกมา
สมาธิของตนยังไม่พอ เมื่อเจอคำพูดของภาพหลอน ก็ยังทำหน้าเฉยไม่ได้
ส่วนคำพูดของมัน หลี่ฮั่วหวังฟังหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมด สำหรับจงแดง หากใช้คำพูดสมัยก่อนก็คือ แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเขาก็ไม่เชื่อสักตัว
สายตาของหลี่ฮั่วหวังละจากจงแดงไปยังไป๋ซ่ายที่อยู่ข้างๆ เขาติดใจรายละเอียดข้อหนึ่งในคำพูดของอีกฝ่ายเมื่อครู่มาก
“หัวหน้าตระกูลไป๋ ท่านบอกว่าเพราะลูกชายท่านเก็บหินก้อนหนึ่งมา พวกนั้นจึงมาหาเรื่องท่าน บอกข้าได้ไหมว่าเป็นหินอะไร”
ไป๋ซ่ายขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะใช้สองมือวาดขนาดในอากาศให้หลี่ฮั่วหวังดู
“เป็นหินสีส้มก้อนหนึ่ง ขนาดราวๆ เท่านี้ จับแล้วอุ่นมาก เจ้าเด็กนั่นเก็บได้ในนา เลยยกกลับบ้าน กะจะเอาไปให้ย่ามันประคบเข่าให้อุ่น”
“หินก้อนนั้นยังอยู่ไหม ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่”
ไป๋ซ่ายถอนหายใจอย่างท้อแท้ “พวกเราทั้งครอบครัวยังถูกคุมตัวมา ของนั่นจะเหลือรอดได้อย่างไร ถูกไอ้หนุ่มหน้ากากไม้นั่นแย่งไปนานแล้ว”
“หินขนาดเท่ากำปั้นที่ร้อนขึ้นเองงั้นเหรอ” หากหินนั้นเป็นสมบัติฟ้าดินบางอย่าง เรื่องนี้ก็คือสิ่งอัปมงคลปลอมตัวเป็นกองตรวจดารามาแย่งชิงสมบัติ
แต่มองอย่างไรก็มีอะไรไม่ชอบมาพากล ลองคิดแทนดู หลี่ฮั่วหวังพบว่าหากตนเป็นคนชิงสมบัติ ไม่ขโมยก็แย่งกันซึ่งหน้า แล้วฆ่าคนพวกนี้ตัดรากถอนโคนให้หมด
การจับคนเหล่านี้ใส่คาไม้แล้วต้อนเดินไกลไปทางเมืองหลวง มองอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล อีกฝ่ายทำเช่นนี้ต้องมีจุดประสงค์ของตนแน่
หลี่ฮั่วหวังหยุดเท้าแล้วถามไป๋ซ่ายอีก “หัวหน้าตระกูลไป๋ แล้วคนสวมหน้ากากไม้ที่ท่านว่า สูงเท่าไร”
ฟังดูแล้ว ภาพหลอนยมทูตขาวอู๋ฉางที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ก็คือฝีมือคนผู้นี้
“อืม สูงพอๆ กับท่าน เสียงยังหนุ่ม ระหว่างทางถ้ามีใครไม่เชื่อฟัง ไอ้สารเลวนั่นทำให้คนเห็นสิ่งน่ากลัวที่ปกติมองไม่เห็นขึ้นมาในหัวได้”
ได้ยินไป๋ซ่ายพูดเช่นนั้น หลายคนในฝูงชนก็ฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าพวกเขาคงเคยถูกชายหน้ากากผู้นั้นทรมานด้วยวิชานี้มาแล้ว
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าเงียบๆ ดูท่ายมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์ที่ตนเห็นคงเป็นของปลอม เป็นคนผู้นั้นใช้วิธีบางอย่างสร้างขึ้น
จะว่าเป็นวิชาพรางตาก็ไม่ค่อยใช่ ตามหลักแล้วตอนนี้วิชาพรางตาทั่วไปหลอกเขาไม่ได้
ข้อมูลที่รู้ตอนนี้น้อยเกินไป หลี่ฮั่วหวังยังมืดแปดด้านว่าแท้จริงเกิดอะไรขึ้น
“เฮ้อ ท่านผู้มีพระคุณ ในเมื่อหนีรอดมาได้แล้ว ก็อย่าไปสนใจมากเลย เรารีบไปกันเถอะ หากคนผู้นั้นผูกใจเจ็บแล้วตามกลับมา จะยุ่งใหญ่” ไป๋ซ่ายดูกังวลยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าเขาคิดถึงคนทั้งหมู่บ้านหนิวซิน
ความจริงหลี่ฮั่วหวังยังอยากถามต่อ แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายว่าเช่นนั้น ก็ไม่พูดอะไรอีก
อย่างไรเสีย คนเหล่านี้ก็เป็นครอบครัวของไป๋หลิงเหมี่ยว เขาต้องช่วยแน่นอน
เมื่อไม่มีคาไม้ ทุกคนก็เดินได้คล่องขึ้นมาก ใบหน้าแต่ละคนล้วนเป็นสีหน้าของคนที่รอดตายมาได้
เดินไปเรื่อยๆ จนเที่ยง คนแก่และเด็กในกลุ่มเริ่มทนไม่ไหว จึงต้องหยุดพัก
“ท่านแม่ ข้าหิวแล้ว” เด็กน้อยคนหนึ่งใช้มือกระตุกชายเสื้อของมารดาตน
ที่หิวไม่ได้มีแค่เด็ก ผู้ใหญ่ก็หิว เพียงแต่ไม่พูดออกมา
แม้บนหลังม้าของหลี่ฮั่วหวังจะมีเสบียงแห้งอยู่บ้าง แต่คนมากเพียงนี้ แบ่งกันแล้วคงไม่พอติดฟัน
เห็นพวกเขามือเปล่า ย่อมไม่มีอะไรกิน หลี่ฮั่วหวังคิดแล้วพูด “พรุ่งนี้น่าจะถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ถึงตอนนั้นค่อยไปซื้อเสบียง ส่วนวันนี้”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ตบคอเรียวยาวของม้า “ฆ่าม้าก่อนเถอะ”
ม้าตัวหนึ่งเนื้อมากขนาดนี้ พอให้คนกินได้ไม่น้อย
ไป๋ซ่ายได้ยินก็ส่ายหน้าไม่หยุด “ท่านผู้มีพระคุณพูดอะไรอย่างนั้น เรื่องหาอะไรรองท้อง จะให้ท่านผู้มีพระคุณฆ่าม้าของตัวเองได้อย่างไร”
พูดจบ เขาก็หันไปตะโกนใส่ฝูงชน “นี่..... เจ้าเลี่ยง! พาคนบ้านสามบ้านสี่เข้าป่าไปหาของกิน! เร็วเข้า!”
“ขอรับ!” ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งขานรับ พลางนำคนจำนวนหนึ่งมุ่งหน้าตรงเข้าไปในป่า
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะเข้าไปช่วย ก็ถูกคนอื่นรีบห้ามไว้ “ท่านผู้มีพระคุณ นั่งเถิด นั่งเถิด เรื่องเล็กแค่นี้ให้พวกเด็กๆ ไปทำก็พอ เฟิ่งเอ๋ย ท่านผู้มีพระคุณเหงื่อออกแล้ว ไปเด็ดใบไม้ใหญ่ๆ มาพัดให้ท่านที!”
หลี่ฮั่วหวังขัดพวกเขาไม่ได้ จึงจำต้องนั่งลงให้สาวน้อยร่างท้วมคนหนึ่งพัดให้
เดิมทีหลี่ฮั่วหวังคิดว่าพวกเขาคงเข้าป่าไปหาผลไม้ป่าผักป่า ที่ไหนได้ หนึ่งชั่วยามต่อมา พร้อมเสียงใบไม้ไหว พวกเขากลับแบกกวางดาวสองตัว ถือเก้งอีกหลายตัวกลับมา
เห็นสีหน้าประหลาดใจของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋ซ่ายก็อธิบายอย่างภูมิใจ “อยู่ใกล้เขาก็หากินกับเขา ในเมื่ออยู่ติดเขาหนิวซิน ตระกูลไป๋เราย่อมเป็นนักล่ามือฉมัง จับสัตว์มาสักสองสามตัวไม่ใช่เรื่องแปลก”
พูดจบ เขาก็รีบตะโกนให้คนในตระกูลก่อไฟ แล้วนำเนื้อกวางส่วนที่อร่อยที่สุดวางบนหินกรวดแบนยกมาให้หลี่ฮั่วหวัง
มองใบหน้าแต่ละดวงที่ประจบประแจงปนคาดหวัง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเก้อเขินยิ่งนัก เขาไม่เคยถูกใครปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังหยิบเนื้อกวางยัดเข้าปากลอดใต้หน้ากากเหรียญทองแดง คนอื่นๆ จึงเริ่มกินส่วนที่เหลือ
คืนนั้นตอนเฝ้ายาม หลี่ฮั่วหวังก็ได้รับการดูแลอย่างดีอีกครั้ง
“ท่านผู้มีพระคุณ ท่านไปนอนเถิด กลางคืนให้พวกเด็กๆ เฝ้ายามก็พอ พวกมันไฟในตัวแรง ผีสางทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้”
“คนหนุ่มไฟในตัวแรงรึ” หลี่ฮั่วหวังมองพวกเด็กหนุ่มข้างกองไฟแวบหนึ่ง “หัวหน้าตระกูลไป๋ เรื่องนี้มีที่มาอย่างไรหรือ”
“เอ่อ..... ที่มารึ เรื่องนี้จะมีที่มาอะไร พ่อข้าสอนข้ามาอย่างนี้”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจอย่างผิดหวัง พูดกันอยู่ตั้งนาน ก็แค่ฟังต่อๆ กันมาอีกแล้ว เหตุใดคนที่นี่จึงงมงายกันนัก
เมื่อหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ หลับตาลง รอบด้านก็เงียบลงเรื่อยๆ นอกจากเสียงฟืนปะทุเปรี๊ยะๆ ก็มีเพียงเสียงหายใจที่ช้าลงเรื่อยๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด หลี่ฮั่วหวังที่สะลึมสะลือก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้
เมื่อเขาลืมตาขึ้นพรึบ ก็พบว่าตนอยู่ท่ามกลางม่านหมอกสลัวราง เมื่อไม่เห็นเงาจงแดงหรือหลวงจีน หลี่ฮั่วหวังก็รู้ตัวทันทีว่าที่นี่ไม่ใช่ที่จริง
“ใคร” “ใคร” “ใคร” เสียงสะท้อนของหลี่ฮั่วหวังก้องไกลออกไปเรื่อยๆ ในโลกอันเลือนรางนี้
ท่ามกลางความสลัวราง ยมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์ปรากฏรางๆ ในหมอกบาง มันไม่ได้เดินออกมา แต่ถูกเชือกเส้นหนึ่งแขวนคอห้อยออกมา
“เจ้าเป็นใคร” “เจ้าเป็นใคร” “เจ้าเป็นใคร” เสียงสะท้อนเยือกเย็นวนเวียนอยู่รอบตัวหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
“เหตุใดจึงมาขัดขวางเรื่องของข้า” “เหตุใดจึงมาขัดขวางเรื่องของข้า” “เหตุใดจึงมาขัดขวางเรื่องของข้า”
กำลังโหลดความเห็น...