คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 303

ตอน 303

ตอนที่ 303 การหลอกลวง

มองยมทูตขาวอู๋ฉางในหมอกบาง ขณะที่หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเคร่งขรึมกำลังครุ่นคิดว่าจะเจรจากับสิ่งนี้อย่างไร เขาก็พลันได้สติตื่นขึ้นมา

เพิ่งได้สติ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีคนอยู่ข้างกาย

เขาหันขวับไป ก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งที่ดูเพิ่งหัดเดิน

เด็กน้อยสวมกางเกงผ่าเป้านั่งอยู่บนพื้น กำลังใช้นิ้วแคะเหรียญทองแดงบนหน้ากากของเขาทีละเหรียญอย่างอยากรู้อยากเห็น

หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา คนอื่นๆ ยังหลับอยู่ เขาก้มลงอุ้มเด็กขึ้นมา แล้วเดินเร็วๆ ไปไม่กี่ก้าว ส่งเข้าอ้อมอกของหญิงผู้หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ย่องเบาๆ ไปยังที่ที่ไป๋ซ่ายนอนอยู่

หลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันเข้าไปใกล้ ไป๋ซ่ายก็ตื่นแล้ว เขาส่งสายตาให้อีกฝ่าย แล้วเดินเข้าไปในป่า

หลี่ฮั่วหวังตบยุงที่เกาะคออยู่จนตาย แล้วพูดกับไป๋ซ่ายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เมื่อครู่ข้าฝันถึงคนผู้นั้น มันยังจับตาดูพวกเราอยู่ มันยังไม่ไปไหน”

“อะไรนะ!” หน้าไป๋ซ่ายซีดเผือดในพริบตา เขาไพล่มือเดินวนไปมาในป่าอย่างร้อนรน

“อย่าตกใจ ข้าแค่เตือนไว้ ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไร ในเมื่อข้ารับปากไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ ข้าต้องส่งพวกท่านกลับไปให้ได้”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าไป๋ซ่ายจึงดีขึ้นบ้าง “เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี มีท่านผู้มีพระคุณอยู่ พวกมันไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามหรอก แต่ท่านว่าคนผู้นั้นต้องการอะไรกันแน่ หินก็ถูกมันเอาไปแล้ว ยังจะตามจ้องข้าทำไมอีก”

หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า สิ่งนั้นไม่ได้อยู่ตรงหน้า ใครจะรู้ว่ามันทำเช่นนี้เพื่ออะไร

“กลับเถอะ หากคนอื่นเจอเรื่องอะไร อย่าลืมบอกข้าทันที”

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเดินออกจากป่า เสียงของไป๋ซ่ายก็ดังมาจากด้านหลัง

“เอ่อ ท่านผู้มีพระคุณ ท่านกับแม่หนูรองมีอะไรกันหรือเปล่า”

“อะไรนะ”

“อ้อ แม่หนูรองก็คือไป๋หลิงเหมี่ยวลูกสาวอาเหลียน ว่ากันตามลำดับญาติแล้ว นางต้องเรียกข้าว่าลุงรองเชียวนะ”

เห็นหลี่ฮั่วหวังยืนอึ้ง ไป๋ซ่ายก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าซาบซึ้ง พิศดูนักพรตหนุ่มตรงหน้าใหม่อีกรอบ

“ดีๆ แม่หนูรองได้คนดีแล้ว ดีนัก” เขาพิศดูหลี่ฮั่วหวัง ท่าทางยิ่งดูยิ่งถูกใจ

หลี่ฮั่วหวังพูดอย่างกระอักกระอ่วน “หัวหน้าตระกูลไป๋ เรื่องพวกนี้ไว้ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ”

“ได้ๆ วางใจ ข้าจะไม่บอกพ่อแม่แม่หนูรองหรอก รอให้เจ้าคิดตกเมื่อไร ค่อยไปบอกพวกเขาเอง”

เมื่อกระดาษแผ่นนี้ถูกเจาะทะลุ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกชัดเจนว่าความนอบน้อมที่ไป๋ซ่ายมีต่อตนลดลงมาก แต่ความสนิทสนมแบบคนในครอบครัวกลับเพิ่มขึ้นไม่น้อย

“ดี รอให้พวกเราร่วมแรงร่วมใจผ่านพ้นด่านนี้ไปได้ ถึงตอนนั้นข้าจะไปกินเหล้ามงคลของเจ้า!”

ถูกขัดจังหวะด้วยเรื่องนี้ ความกังวลต่ออันตรายของไป๋ซ่ายก่อนหน้านี้ก็หายไปไร้ร่องรอย

เมื่อทุกคนตื่นก็ออกเดินทางตามปกติ คราวนี้พวกเขาเดินมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

หลี่ฮั่วหวังควักเงินออกมาทันที แทบจะกว้านซื้อสัตว์ลากจูงของหมู่บ้านจนหมด

ชายชราฟันซี่เดียวที่อาวุโสที่สุดเห็นหลี่ฮั่วหวังจะสิ้นเปลืองอีกก็ทำท่าจะห้าม แต่เมื่อไป๋ซ่ายกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู เขาก็ไม่พูดสักคำ ปีนขึ้นเกวียนวัวทันที

เดิมทีเพราะมีคนแก่และเด็กถ่วงอยู่ พวกเขาจึงเดินได้ไม่เร็ว

แต่พอซื้อสัตว์เหล่านี้มา ความเร็วก็เพิ่มขึ้นอีกขั้นในทันที

ช่วงนี้หลี่ฮั่วหวังตึงเครียดมาก แม้ตอนนอนก็ต้องลืมตาไว้ข้างหนึ่ง กลัวอีกฝ่ายจะลอบโจมตีไม่ทันตั้งตัว

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลังจากนั้นกลับเงียบสงบยิ่งนัก ยมทูตขาวอู๋ฉางไม่ปรากฏตัวอีก แม้แต่ในความฝัน

“แบบนี้ไม่ได้ ที่ไหนจะมีใครระวังโจรไปตลอดพันลี้ แทนที่จะรอต่อไป สู้หาทางลากมันออกมาดีกว่า” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจระหว่างเร่งเดินทาง

ขณะที่เขาคิดอยู่นั้น หลี่ฮั่วหวังก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “หัวหน้าตระกูลไป๋ ทางนี้ไม่ใช่ทางกลับเขาหนิวซินใช่ไหม”

แม้ตอนมาเขาจะขี่ม้ามา แต่สภาพรอบด้านตอนนี้ต่างไปอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้เชื่องช้าเพียงใดก็ต้องรู้สึกว่าผิดปกติ

ไป๋ซ่ายที่อยู่ข้างๆ ปาดเหงื่อบนหน้าแล้วพยักหน้า “อืม ยังไม่กลับเขาหนิวซิน ข้ารู้จักที่แห่งหนึ่ง ทางวกวนนัก เข้าไปวนสักรอบ บางทีอาจสลัดหางที่ตามหลังพวกเรามาได้”

“โอ้ มีที่เช่นนี้ด้วยรึ อยู่ที่ใด” หลี่ฮั่วหวังอดสงสัยไม่ได้

“อยู่ข้างหน้าไม่ไกล วันนี้น่าจะไปถึง” ไป๋ซ่ายที่เหงื่อท่วมหน้าชี้ไปข้างหน้า

หลี่ฮั่วหวังทอดตามองไป แต่ข้างหน้ายังคงเป็นถนนดินสายหนึ่ง ไม่มีสิ่งใด

แต่ไม่นาน สภาพรอบด้านก็เปลี่ยนไป พื้นเริ่มเป็นโคลนเละ รองเท้าบูตของหลี่ฮั่วหวังถูกโคลนดำพอกจนมิด

รอบด้านยังมีแอ่งน้ำตายที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นฉุนโผล่มาเป็นระยะ แมลงดำยั้วเยี้ยดิ้นอยู่ข้างในไม่หยุด

ตอนนี้อากาศร้อนจัด กลิ่นเหม็นถูกความร้อนอบจนคนเวียนหัว

เห็นที่นี่กลายเป็นบึงไปหมดแล้ว ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะถามไป๋ซ่ายว่าหาที่ผิดหรือไม่ บนพื้นโคลนไกลออกไปก็ปรากฏดงอ้อสีเหลืองนวลผืนใหญ่

ต้นอ้อสูงหลายเมตรขึ้นติดกันเป็นผืน ไหวเอนตามลมแผ่วเบา

“ที่นี่แหละ เข้าไปในนี้แล้ว ต่อให้เป็นเทวดาก็หลงทิศ สลัดคนผู้นั้นได้แน่!”

ไป๋ซ่ายพูดพลางจะพาคนตระกูลไป๋เข้าไปในดงอ้อ แต่หลี่ฮั่วหวังกลับขวางไว้ ถามด้วยน้ำเสียงกังวล “หัวหน้าตระกูลไป๋ เข้าไปน่ะง่าย แต่แล้วจะออกมาได้หรือ”

ที่นี่มองอย่างไรก็ไม่เหมือนที่ปลอดภัย

ไป๋ซ่ายตบไหล่หลี่ฮั่วหวังอย่างมั่นใจ “วางใจเถอะ ในเมื่อข้าพาคนในตระกูลเข้าไป ย่อมมีทางออกมาแน่ ลูกชายข้า พ่อแม่ข้าก็อยู่ข้างในทั้งนั้น ถ้าพูดถึงความกังวล ข้ากังวลยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก”

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกประหลาดใจ ดูท่าหัวหน้าตระกูลไป๋ผู้นี้จะรู้อะไรบางอย่างที่ตนไม่รู้

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ขวางอีก เกวียนวัวและล่อค่อยๆ เดินเข้าไปในดงอ้อ

เพิ่งเดินเข้าไปได้ไม่ไกล รอบด้านก็ค่อยๆ มีหมอกบางลอยขึ้นมา

หมอกบางเช่นนี้หลี่ฮั่วหวังคุ้นเคยดียิ่ง แทบไม่ต้องคิด เขากำด้ามกระบี่ไว้มือเดียว ก้าวไปยืนขวางหน้าทุกคนอย่างเด็ดขาด

“พวกท่านไปก่อน! ข้าจะคุ้มกันด้านหลังเอง!”

สิ้นเสียงหลี่ฮั่วหวัง พื้นก็สั่นสะเทือน ยมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์ค่อยๆ ปรากฏให้เห็นรางๆ ในหมอกบาง หน้ากากไม้ห้อยอยู่ที่อกแกว่งไปมา

เมื่อเห็นว่าคนตระกูลไป๋กำลังจะสลัดมันหลุด สิ่งนี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ปากที่ห้อยลิ้นแดงยาวอ้าออก ไอหมอกขาวข้นพ่นออกมา รอบด้านยิ่งสลัวรางขึ้นไปอีก

“ชิ้ง!” กระบี่พู่ม่วงออกจากฝัก หลี่ฮั่วหวังที่ห่อหุ้มด้วยจิตสังหารเสียดฟ้ายืนหยัดอยู่ตรงนั้นราวเสาค้ำสมุทร

เห็นยมทูตขาวอู๋ฉางในหมอกยังไม่สะทกสะท้าน หลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงคำที่ทั่วป๋าตานชิงเคยบอก รีบหยิบป้ายห้อยเอวของตนออกมา

“กองตรวจดาราปฏิบัติหน้าที่! ไม่อยากตายก็ไสหัวไปให้พ้น!”

ตะโกนออกไปเท่านั้น หมอกบางที่ไหลวนรอบด้านก็หยุดนิ่งทันที

“อ้าว ที่แท้เจ้าก็เป็นคนกองตรวจดารา ทำไมไม่บอกแต่แรก นี่มันน้ำหลากท่วมศาลเจ้ามังกร คนกันเองตีกันเองแท้ๆ”

เสียงที่ไม่คาดคิดนี้ดังออกมาจากปากของยมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์

“เจ้าเป็นคนของกองตรวจดารางั้นรึ เจ้าจะเป็นคนของกองตรวจดาราได้อย่างไร” หลี่ฮั่วหวังตกตะลึง แหงนหน้ามองยมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์สูงสามจั้งตรงหน้า

นับแต่แวบแรกที่เห็นสิ่งนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ตัดความเป็นไปได้เรื่องกองตรวจดาราทิ้งไปหมดแล้ว

“เจ้ารอเดี๋ยว” ยมทูตขาวอู๋ฉางร่างยักษ์ค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในหมอกขาว แล้วชายผู้หนึ่งที่สวมหน้ากากไม้ซึ่งเคยห้อยอยู่ที่อกมันก็เดินออกมาจากหมอก

ชายผู้นั้นล้วงป้ายห้อยเอวออกมาจากอกเสื้อเช่นกัน เหมือนกับในมือหลี่ฮั่วหวังไม่มีผิด เป็นป้ายห้อยเอวของกองตรวจดาราเช่นเดียวกัน

“ดูซิว่านี่คืออะไร ข้ายังตำแหน่งสูงกว่าเจ้าขั้นหนึ่งเสียด้วยซ้ำ”

เมื่อแน่ใจว่าป้ายของอีกฝ่ายไม่ใช่ของปลอม หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจยาว สีหน้าผ่อนคลายลงมาก

“ในเมื่อท่านก็เป็นคนของกองตรวจดารา เช่นนั้นก็ง่ายแล้ว เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง”

ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนั้น หัวที่สวมหน้ากากไม้ก็ส่ายรัว

“ไม่ๆๆ ไม่มีความเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น ลัทธิบัวขาวชั่วช้าสามานย์ เป็นพวกผู้ฝึกตนนอกรีตที่สมคบกับสิ่งอัปมงคล ข้ากับศิษย์พี่เหนื่อยแทบตายกว่าจะจับพวกมันได้ ผลคือเจ้ามาถึงก็ฟันอาคมผนึกของศิษย์พี่ข้าขาดหมด”

“อะไรนะ เป็นไปไม่ได้!”

ในหัวหลี่ฮั่วหวังดังหึ่งๆ เขาหันขวับไปมองดงอ้อด้านหลัง ไป๋ซ่ายคนตระกูลไป๋คนสุดท้ายก้าวเข้าไปแล้ว

เขาเหลือบมองป้ายห้อยเอวในมือหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง แววตาเย็นชาถึงขีดสุด แล้วหมุนตัวมุดหายเข้าไปในดงอ้อ

“พ่อหนุ่ม เจ้าลองคิดดู ถ้าพวกมันไม่ได้ฆ่าคนไปมากเกินไปจริงๆ เบื้องบนจะส่งกองตรวจดารามาหรือ แถมมาทีเดียวสองคน”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 303
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 304 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 302กลับหน้าเรื่อง
ตอน 302ตอน 304