คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 304

ตอน 304

ตอนที่ 304 ดงอ้อ

เมื่อเห็นไป๋ซ่ายผู้เป็นคนสุดท้ายของตระกูลไป๋เดินเข้าไปในดงอ้ออันรกชัฏ หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเท้าหมายจะไล่ตามไปในทันที “เดี๋ยวก่อน!”

ทว่ามือยักษ์ข้างหนึ่งที่มีขนาดใหญ่โตยิ่งกว่าร่างของเขากลับกระชากตัวเขาไว้โดยพลัน ครั้นหลี่ฮั่วหวังก้มหน้าลงมอง ก็พบว่าบนร่างของตนหามีกรงเล็บยักษ์อันใดไม่

เขาหันขวับกลับไป ถลึงตาใส่คนกองตรวจดาราที่สวมหน้ากากไม้อยู่ข้างๆ วิชาพรางตาของคนผู้นี้อีกแล้ว

เห็นหลี่ฮั่วหวังที่ไอสังหารแผ่ซ่านทั่วร่าง อีกฝ่ายก็ยกสองมือขึ้นสูง ถอยหลังติดๆ กันหลายก้าว “พ่อหนุ่ม ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่นะ”

“ตอนนี้พวกนั้นรู้ฐานะของเจ้ากันหมดแล้ว เจ้ายังจะบุกเข้าไปคนเดียวอีก ก็คือรนหาที่ตายชัดๆ”

หลี่ฮั่วหวังที่หงุดหงิดส่ายหัวแรงๆ ในหัวนึกถึงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ไป๋หลิงเหมี่ยวเคยเล่าถึงครอบครัวของนาง

ในปากนาง พ่อแม่และคนในตระกูลล้วนเป็นคนดีมีน้ำใจ ตรงกันข้ามกับที่คนผู้นี้บอกโดยสิ้นเชิง

“หรือว่า..... ไป๋หลิงเหมี่ยวหลอกฉัน ไม่ นางไม่มีทางหลอกฉัน!” แววตาลังเลของหลี่ฮั่วหวังกลับแน่วแน่ขึ้นในพริบตา

จากที่เขาได้คลุกคลีกับคนตระกูลไป๋มา พวกเขาก็ไม่เหมือนที่คนผู้นี้ว่าแม้แต่น้อย

“เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่ ข้าจะไปถามพวกเขาให้รู้เรื่องต่อหน้า!”

พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ทิ้งคนกองตรวจดาราสวมหน้ากากไว้ตรงนั้น ตรงดิ่งเข้าไปในดงอ้อท่ามกลางเสียงร้องเรียกของอีกฝ่าย

ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังก้าวเข้าดงอ้อ ฟ้าก็มืดลงในพริบตา รวงอ้อที่เหมือนไส้กรอกเหนือศีรษะเบียดกันจนช่องเปิดสู่ข้างนอกแทบไม่เหลือ

หลี่ฮั่วหวังก้มมองรอยเท้าบนพื้น แล้วค่อยๆ ตามไป “หัวหน้าตระกูลไป๋! ข้าเอง! ออกมาเถอะ! เรามาคุยกัน!!”

ตะโกนอยู่พักหนึ่งเห็นในดงอ้อไม่มีปฏิกิริยาใด หลี่ฮั่วหวังก็เหลือบมองดงอ้อสีเหลืองขี้ผึ้งด้านหลังแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอีก “ท่านวางใจ ข้ากับแม่หนูรองเป็นคนร่วมเป็นร่วมตายกันมา! หากตระกูลไป๋มีความลับที่พูดไม่ได้! ข้าจะช่วยเต็มกำลัง!”

“ข้าอยู่พวกเดียวกับพวกท่าน! คนที่สวมหน้ากากไม้นั่น ข้าเองก็เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก ตราบใดที่มีข้าอยู่ เขาไม่มีทางกล้าทำอันใดพวกท่านแน่!” เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องกังวานไปไกลตามแนวคลื่นดงอ้อ

พูดไปได้ไม่นาน ชายหนุ่มร่างกำยำตระกูลไป๋สองคนก็กระโดดออกมาจากดงอ้อข้างหน้า ยืนมองหลี่ฮั่วหวังเงียบๆ

เห็นอีกฝ่ายส่งคนออกมา หลี่ฮั่วหวังก็โล่งใจขึ้นบ้าง พูดกับพวกเขาต่อ “ข้ารู้ว่าตอนนี้พวกท่านคิดว่าข้าเป็นกองตรวจดาราจึงไม่ไว้ใจ ความจริงข้ากับกองนี้ไม่ได้ใกล้ชิดอย่างที่พวกท่านคิด เอาอย่างนี้ดีไหม เรากลับหมู่บ้านหนิวซินกันก่อน แม่หนูรองอยู่ที่นั่น ให้นางอธิบายให้พวกท่านฟังได้”

ชายหนุ่มทั้งสองไม่พูดอะไร ก้าวเท้าแยกออกไปซ้ายขวา แล้วกระชากเสื้อออก เปลือยท่อนบนเริ่มร่ายกระบวนท่า

หลี่ฮั่วหวังดูไม่ออกว่าพวกเขาทำอะไร กระบวนท่าเช่นนี้จะว่าเป็นมวยก็ไม่กำหมัด จะว่าเป็นวิชาอาคมก็ไม่ผูกมุทรา

สองมือวาดไปมากลางอากาศ ปากก็พึมพำไม่หยุด “เซียนประทานวิชาเทพ ทหารสวรรค์สำแดงฤทธิ์ เทพเซียนทุกทางจงฟังบัญชา เร่งเข้าสู่กายเนื้อข้าโดยพลัน!”

ชั่วขณะถัดมา หลี่ฮั่วหวังก็เห็นร่างเงาเรืองแสงสูงผอมที่มีแถบดำพันรอบตัวลอยขึ้นมาจากใต้ดิน เข้าหาร่างของพวกเขา

“นั่นสิ่งอัปมงคลอะไร!” หลี่ฮั่วหวังรีบชักกระบี่เหรียญทองแดงจะไล่สิ่งนั้น

แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ชายหนุ่มตระกูลไป๋ทั้งสองก็เงยตาขึ้นขวับ จ้องหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาเยือกเย็นน่าขนลุก

หลี่ฮั่วหวังชะงักอยู่กับที่ด้วยสีหน้าตกตะลึง มองสองคนตรงหน้าที่ท่าทางเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง “นี่..... มันคืออะไรกันแน่ วิชาเทพประทับรึ เชิญสิ่งอัปมงคลเข้าร่างรึ”

หากก่อนหน้านี้หลี่ฮั่วหวังยังไม่ค่อยเชื่อคำของคนกองตรวจดาราผู้นั้น พอเห็นสภาพของสองคนนี้ ความระแวงในใจก็ค่อยๆ ผุดขึ้น

“ฟังนะ ข้าไม่อยากสู้กับพวกท่านจริงๆ ไม่ว่าพวกท่านเคยทำอะไรมาก็ไม่เกี่ยวกับข้า คนที่จะหาเรื่องพวกท่านคือคนกองตรวจดาราคนอื่น!”

“ฟึ่บ!” ชายหนุ่มเปลือยท่อนบนทั้งสองพุ่งเข้าหาหลี่ฮั่วหวังเร็วจนแทบเห็นเป็นเงาซ้อน

เมื่อถูกสิ่งอัปมงคลไม่รู้ชื่อเข้าสิง พวกเขาก็พิลึกยิ่งนัก ทุกส่วนของร่างกายราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง

นิ้วแต่ละนิ้วแยกจากกัน แทงเข้าหาลำคอหลี่ฮั่วหวังราวหัวงูที่ฉกกระตุกหลายหัว

สองคนนี้ดูไม่แข็งแกร่ง แต่หลี่ฮั่วหวังไม่ลงมือ เพราะรู้ดีว่าวิชาที่ตนเรียนมาล้วนเป็นท่าสังหาร

หากลงมือจริง สองคนนี้ไม่ตายก็พิการ และนี่ไม่ใช่สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังต้องการเด็ดขาด

ร่างของหลี่ฮั่วหวังพลิกพลิ้วหลบหลีกในดงอ้อ คอยหลบการโจมตีของทั้งสองไม่หยุด

ไม่รู้ว่าสิ่งอัปมงคลที่สิงพวกเขาคือตัวอะไร ฝีมือว่องไวเกินคาด หลี่ฮั่วหวังตกเป็นฝ่ายรับอยู่ชั่วขณะ

“แผละ!” หลี่ฮั่วหวังเท้าพลาดเสียหลัก ทั้งสองก็โถมเข้าใส่ทันที แต่พวกเขาไม่ได้โจมตีหลี่ฮั่วหวังตรงๆ กลับแย่งกระบี่เหรียญทองแดงในมือเขา

หลี่ฮั่วหวังกดมือไว้แน่น ชั่วขณะถัดมา “ชิ้ง!” เขาก็รู้สึกว่าแผ่นหลังเบาลง “แย่แล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังหันกลับไป ประกายเย็นเยียบวาบผ่าน กระบี่พู่ม่วงที่คละคลุ้งไอสังหารแทงตรงมาที่ใบหน้าเขาอย่างดุดัน

เขาคิดจะสวนกลับหรือปัดป้อง แต่สองมือถูกชายหนุ่มตระกูลไป๋ทั้งสองจับไว้

ในวินาทีคับขันนั้น หลี่ฮั่วหวังใช้เคลื่อนเหลื่อมขยับร่างไปทางซ้ายได้ไม่กี่ชุ่น

“อาจือน่าหลิงกวงต๋าเซ่อ!” กระบี่เหรียญทองแดงในมือหลี่ฮั่วหวังระเบิดออก ด้ายแดงดึงเหรียญตัดนิ้วที่เข้ามาใกล้ขาดได้ง่ายดาย

แล้วเขาก็ถีบคนตรงหน้ากระเด็นไป รีบถอยห่างจากคนอื่นๆ

ในชั่วที่พวกเขาประจันหน้ากัน ชายที่กุมกระบี่พู่ม่วงก็คุกเข่าข้างเดียวลงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว สีหน้าเยือกเย็นน่าขนลุกนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

กระบี่พู่ม่วงในมือเขาปักลงพื้นอย่างไร้แรง เขาคุกเข่าแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งด้วยสีหน้าเดือดดาล

มองชายหนุ่มสองคนที่ถูกตนตัดนิ้ว กับคนตระกูลไป๋อีกคนที่ไอสังหารแทรกเข้าร่าง หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจเบาๆ “ต้องทำให้เป็นอย่างนี้ด้วยรึ คุยกันดีๆ ไม่ได้หรือ”

สิ้นเสียง ต้นอ้อรอบด้านก็เริ่มไหว ใบหน้าเยือกเย็นของชายหลายคนผลุบโผล่อยู่ในดงอ้อสีเหลืองขี้ผึ้ง

ใบหน้าที่ไร้ไออุ่นเหล่านั้นทำให้หลี่ฮั่วหวังหนาวสะท้าน คนตระกูลไป๋เกือบครึ่งหนึ่งถูกสิ่งอัปมงคลเข้าร่างแล้ว

ในฝูงคนนั้น ชายชราฟันซี่เดียวที่ไป๋ซ่ายประคองอยู่ก็ปรากฏตัว เขาตัวสั่นเทาเริ่มเปิดปากพูด

ปากที่มีฟันซี่เดียวอ้าหุบเป็นจังหวะคล้ายขับขานบางอย่าง โคลนดำเหม็นเน่าไหลออกมาจากมุมปาก

“ตัน~ ถวนเหล่ย~ เสี่ยสือ~”

เมื่อเสียงที่ทั้งคุ้นทั้งแปลกนี้ดังขึ้น ร่างที่คุ้นตาหลายร่างก็ปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

นั่นคือท่านพเนจร แม้ไม่มีเสียงกระดิ่งสั่น ร่างท่านพเนจรจึงรวมตัวเลือนรางผิดปกติ แต่หลี่ฮั่วหวังเรียกท่านพเนจรมาหลายครั้งแล้ว ย่อมจำรูปร่างพวกมันได้

มองท่านพเนจรที่ผลุบโผล่ราวภูตผีกลางอากาศ หลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงสิ่งที่ไป๋หลิงเหมี่ยวเคยบอกเขาตอนอยู่ในอารามลมใส

เหตุใดแม่นางธรรมดาคนหนึ่งจึงรู้จักสิ่งอัปมงคลอย่างท่านพเนจร

ตอนนี้เห็นภาพตรงหน้าแล้ว ทุกอย่างก็กระจ่าง ชายชราผู้นี้คงเป็นท่านปู่ที่เล่าเรื่องให้นางฟัง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 304
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 305 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 303กลับหน้าเรื่อง
ตอน 303ตอน 305