คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 305

ตอน 305

ตอนที่ 305 กระเพาะฉีก

มองความเย็นชาในแววตาของพวกเขา หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้ตนพูดอะไรก็คงไร้ประโยชน์แล้ว

มาถึงขั้นนี้ หากยังดึงดันต่อไปคงต้องเห็นเลือดจริงๆ เขาไม่อยากให้เลือดตกยางออกกับครอบครัวของไป๋หลิงเหมี่ยว

เอาใจเขามาใส่ใจเรา เขาเข้าใจดีว่าครอบครัวมีความหมายต่อไป๋หลิงเหมี่ยวเพียงใด

คิดได้ดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังมุดเข้าดงอ้อรกชัฏย้อนกลับทางเดิมทันที

“ประเดี๋ยวค่อยดูว่าเจ้าเด็กสวมหน้ากากนั่นยังอยู่หรือไม่ ถ้ายังอยู่ ฉันคงต้องหาทางถ่วงเวลาหมอนั่นไว้สักหน่อย เพื่อเปิดทางให้คนตระกูลไป๋มีเวลาถอยหนี”

ทว่าเดินไปเดินมา สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังกลับแปรปรวนขึ้น

ตามเวลาที่ใช้ตอนเข้ามา ป่านนี้น่าจะออกจากดงอ้อรกชัฏนี้ไปนานแล้ว แต่ตอนนี้กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาขอบดงอ้อ

เขานึกถึงคำของไป๋ซ่ายขึ้นมาทันที ในดงอ้อนี้หลงทางง่ายนัก

“อะไรกัน ฉันติดอยู่ในนี้แล้วงั้นเหรอ” หลี่ฮั่วหวังหยุดชะงัก ค่อยๆ หมุนตัวมองสภาพรอบด้านที่เหมือนกันไปหมด พินิจแยกแยะอย่างละเอียด

“ฟึ่บ!” ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งมาจากดงอ้อ หลี่ฮั่วหวังบิดตัวหลบได้ทันที

แต่ชั่วขณะถัดมา ที่ด้านหลังเอวของเขาก็ปวดแปลบขึ้นอย่างรุนแรง

เมื่อหลี่ฮั่วหวังเจ็บจนอ้าปากออกโดยไม่รู้ตัว หนวดสีดำที่ดิ้นยุกยิกก็ยื่นออกมาจากลำคอส่วนลึกทีละเส้น สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด

รู้สึกถึงหนวดที่กวาดผ่านปาก ใจหลี่ฮั่วหวังก็กระตุกวูบ “แย่แล้ว! โดนกระเพาะ!”

แต่ยังไม่ทันตั้งตัว ประกายเย็นเยียบจากดงอ้อก็ยิ่งพุ่งมามากขึ้นเรื่อยๆ ลูกศรยักษ์ยาวสองเมตรนับไม่ถ้วนพุ่งมาจากรอบทิศ กลบร่างหลี่ฮั่วหวังในพริบตา

เมื่อลูกศรทั้งหมดกองสุมเป็นกองไม้ หลี่ฮั่วหวังที่กุมท้องเลือดไหลก็ค่อยๆ เดินออกมาจากกองไม้นั้น

เมื่อเขามองต้นอ้อรอบด้านที่ไร้ความเคลื่อนไหว ในแววตาก็ไม่เหลือความอบอุ่นแม้แต่น้อย

ดูจากจำนวนลูกศรก็รู้ได้ว่าคนตระกูลไป๋ซ่อนอาวุธไว้ที่นี่นานแล้ว บางทีที่นี่อาจเป็นถิ่นของพวกเขา ก่อนหน้านี้ไป๋ซ่ายไม่ได้พูดความจริงกับเขา

ร่างของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เปลี่ยนสีกลืนไปกับพื้นดินในดงอ้อ

เขาในสภาพล่องหนค่อยๆ เดินไปทางขอบดงอ้อทีละก้าว “กลับไปคราวนี้ ต้องถามไป๋หลิงเหมี่ยวให้รู้เรื่อง!”

หลี่ฮั่วหวังเดินช้าๆ ในที่สุดรอบด้านก็เงียบลง ไม่มีความเคลื่อนไหวใหม่

เดินไปราวสองชั่วยาม หลี่ฮั่วหวังที่หอบหายใจก็หยุดลง เขาปล่อยมือที่กุมท้อง มองเนื้อหนังเละเลือดข้างใน

เขาคิดอย่างกังวล “ไท่ซุ่ยดำไม่ตาย แค่บาดเจ็บ คงไม่กระทบการกดภาพหลอนหรอกมั้ง”

เพิ่งคิดเรื่องนี้ รอบด้านก็สั่นไหวเล็กน้อย ทำให้หลี่ฮั่วหวังหน้าถอดสีในทันที

เมื่อเห็นว่ารอบด้านไม่ได้เปลี่ยนไป หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจโล่งอก

“อย่ามาขู่ฉันเลยนะ ตอนนี้ถ้าตกอยู่ในภาพหลอนอีก ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่”

สิ้นเสียงหลี่ฮั่วหวัง สิ่งเลือนรางสายหนึ่งก็ผุดขึ้นจากพื้น พุ่งทะลุท้องหลี่ฮั่วหวังไป

ชั่วขณะถัดมา หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเหมือนลำไส้จะขาด เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้า

ท่านพเนจรร่างเลือนรางอีกตนผุดขึ้นจากใต้ดินหมายจะใช้วิธีเดิม หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ฟันสุดแรง ท่านพเนจรก็ค่อยๆ สลายไปพร้อมลมแผ่วๆ

ท่านพเนจรที่เหลือไม่กล้าเข้าใกล้หลี่ฮั่วหวัง ลอยวนรอบตัวเขาราววิญญาณ คอยหาช่อง

“นี่มันอะไรกัน! ฉันล่องหนอยู่แท้ๆ! พวกมันหาฉันเจอได้อย่างไร!”

เมื่อเขาก้มมองพื้น สายตาก็หยุดนิ่ง เลือด หยดเลือดที่หยดลงพื้นนั่นเองที่ทรยศเผยตำแหน่งของเขา!

ในชั่วพริบตานั้น ราวกับรับรู้ได้ถึงช่องโหว่ ท่านพเนจรรอบด้านก็กรูเข้ามาพร้อมกัน

หลี่ฮั่วหวังเก็บกระบี่เข้าฝักในพริบตา แล้วชักกระบี่เหรียญทองแดงออกมา เมื่อเขาร่ายเคล็ดเสียงกร้าว กระบี่เหรียญทองแดงก็แตกกระจาย เหรียญแต่ละเหรียญพุ่งเข้าร่างท่านพเนจร ทำให้พวกมันสลายไปเป็นควัน

“พวกเจ้าจะทำอะไรกันแน่!! อย่าลืมว่าข้าเคยช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้!!”

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกอัดอั้นใจ ตนทำถึงขนาดนี้แล้ว เหตุใดพวกเขายังทำกับตนเช่นนี้!

ตอนนั้นเอง พื้นข้างตัวหลี่ฮั่วหวังก็นูนขึ้นเป็นเนิน ชั่วขณะถัดมา ชายผู้หนึ่งก็เงื้อดาบมือเดียวฟันเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง

สีหน้าหลี่ฮั่วหวังพลันดุร้ายขึ้น เขาตั้งใจจะไม่ยั้งมืออีก ต่อให้ต้องฆ่าคน ก็ยังดีกว่าตัวเองตาย

แต่มือที่กำลังกดเครื่องทรมานของหลี่ฮั่วหวังกลับชะงัก เมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น เขาคือบิดาของไป๋หลิงเหมี่ยว

“อย่า!” หลี่ฮั่วหวังยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ ชั่วขณะถัดมา ฝ่ามือนั้นก็ถูกฟันขาดไปกว่าครึ่ง

ชั่วขณะถัดมา หอกยาวเปล่งประกายเย็นเยียบนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากดงอ้อ แทงทะลุท้องหลี่ฮั่วหวังราวกับตุ๊กตาผ้าขาดๆ ตรึงเขาไว้กับพื้น

เมื่อหลี่ฮั่วหวังถูกตรึงกับพื้น จุดจบก็ดูเหมือนถูกกำหนดแล้ว เสียง “ฉึก ฉึก” ดังขึ้น แขนขาทั้งสี่ของหลี่ฮั่วหวังก็ถูกตรึงไว้หมด

หลี่ฮั่วหวังที่เจ็บปวดไปทั้งร่างมองใบหน้าเย็นชาถึงขีดสุดรอบตัว แล้วถามอย่างยากลำบาก “จำเป็นด้วยรึ ข้าไปทำอะไรให้พวกเจ้ากันแน่”

ได้ยินดังนั้น หญิงตระกูลไป๋คนหนึ่งก็พูดกับหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้ารังเกียจ “เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกเรากับหมาราชสำนักแค้นกันลึกเพียงใด! ในเมื่อเจ้าเป็นหมาของราชสำนัก! พวกเราจะทำอะไรกับเจ้าก็ไม่เกินไป!!”

หลี่ฮั่วหวังกลืนน้ำลายปนเลือดลงคออย่างยากลำบาก ตอนนี้หัวของเขามึนงง ใบหน้าฉายรอยยิ้มขื่น

“ตอนนี้พวกเจ้าชนะแล้ว สู้หามข้ากลับหมู่บ้านหนิวซิน ไปถามไป๋หลิงเหมี่ยวดูว่าควรจัดการข้าอย่างไรดีกว่า อย่างไรเสียข้าก็เป็นสามีของนาง”

ได้ยินดังนั้น รอบด้านก็มีเสียงพูดคุยดังฮือขึ้น

ตอนนั้นเอง มารดาของไป๋หลิงเหมี่ยวกลับพุ่งออกมาอยู่หน้าสุด พูดกับหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าดุดันยิ่ง “การแต่งงานต้องเป็นไปตามคำพ่อแม่และแม่สื่อ! นางจะแต่งกับใคร พวกเราเป็นคนตัดสิน พวกเราไม่มีทางยอมให้ลูกสาวแต่งกับหมาราชสำนักเด็ดขาด!”

บิดาของไป๋หลิงเหมี่ยวมองหลี่ฮั่วหวังที่น่าเวทนายิ่งนักแวบหนึ่ง สะบัดเลือดออกจากดาบในมือ แล้วดึงแขนภรรยา ก้มกระซิบข้างหูนาง ดูเหมือนเขาจะมีความคิดอื่น

จากนั้นเขาก็เดินเข้ามา ยืนมองหลี่ฮั่วหวังจากเบื้องบน

หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าของเขา ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเหมือนลูกส้ม เขาอดไม่ได้ที่จะกลั้นความเจ็บแล้วหัวเราะออกมา

ทว่าพร้อมกับเสียงหัวเราะของเขา ศีรษะชายผู้นั้นกลับค่อยๆ กลายเป็นส้มเน่าขึ้นราลูกหนึ่งจริงๆ แล้วไปอยู่ในมือของเขา

“ส้มเหรอ”

ชั่วขณะถัดมา ฝนห่าใหญ่เทลงมาจากฟ้า เม็ดฝนกระทบหน้าหลี่ฮั่วหวังจนเจ็บ

หลี่ฮั่วหวังที่ตากฝนอยู่นั่งยองเหม่อลอยข้างถังขยะ สองมือสั่นเทาประคองส้มเน่าลูกนั้นไว้

หลี่ฮั่วหวังสะดุ้งพรวดลุกขึ้นราวถูกไฟช็อต ส้มเน่าในมือตกลงในแอ่งโคลนไม่ไกล ถูกเม็ดฝนตีจนกระเพื่อมขึ้นลง

ชั่วขณะถัดมาเขาก็รู้ตัวทันทีว่าตนอยู่ที่ไหน “แย่แล้ว ไท่ซุ่ยดำในกระเพาะฉันถูกโจมตี พลังกดภาพหลอนหายไปแล้ว!”

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวตามมา “แต่ทำไมฉันถึงมาอยู่ข้างถนน ฉันน่าจะถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไม่ใช่เหรอ ช่วงที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

หลี่ฮั่วหวังก้มมองเสื้อผ้าตัวเองอย่างงุนงง เสื้อตัวโคร่งสกปรกเปรอะคราบสวมอยู่ ท่อนล่างเป็นกางเกงบุนวมที่อุ้มน้ำจนชุ่ม เท้าซ้ายใส่รองเท้าหนังที่นิ้วเท้าโผล่ เท้าขวามีแค่ถุงเท้า

สภาพแต่งกายแบบคนบ้าเร่ร่อนทั้งตัวเปียกโชกด้วยฝนที่เทกระหน่ำลงมา

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะคิดออก ความหิวรุนแรงยิ่งก็พุ่งขึ้นมาจากท้อง เข้าครอบงำสติของเขาทันที

เขาไม่เคยหิวปานนี้มาก่อน ราวกับไม่ได้กินอะไรมาสิบกว่าวัน

หลี่ฮั่วหวังรีบนั่งยองลงข้างแอ่งน้ำสกปรก หยิบส้มเน่าขึ้นราลูกนั้นขึ้นมา ยัดเข้าปากทั้งเปลือกทั้งเนื้อ

ตอนนั้นเอง ล้อรถยนต์คันหนึ่งแล่นทับแอ่งน้ำ น้ำสาดใส่หลี่ฮั่วหวังทั้งตัว แต่เขาไม่สะทกสะท้าน

หลี่ฮั่วหวังที่หนาวจนตัวสั่นขดตัวพิงถังขยะเทศบาลสีเขียว กลืนส้มขึ้นราในปากคำแล้วคำเล่า

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 305
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 306 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 304กลับหน้าเรื่อง
ตอน 304ตอน 306