คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 306

ตอน 306

ตอนที่ 306 เย็นเยียบ

ส้มเน่าเย็นเฉียบที่เข้าปาก นอกจากกลิ่นประหลาดของผลไม้เน่าแล้ว ยังมีกลิ่นราอีกด้วย

ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่หิวถึงขีดสุดไม่อาจสนใจสิ่งใดได้ ตอนนี้ในสายตาเขา ส้มลูกนี้สำคัญกว่าอาหารเลิศรสใดๆ

ส้มเน่าลูกหนึ่งตกถึงท้อง หลี่ฮั่วหวังที่สบายขึ้นเล็กน้อยก็ลุกพรวดขึ้น ตะโกนไปรอบทิศท่ามกลางฝนกระหน่ำอย่างร้อนรน “หัวหน้าตระกูลไป๋! อย่ากลัว ข้าแค่อาการกำเริบ ข้าป่วย ข้าป่วย!”

ชายวัยกลางคนกางร่มคนหนึ่งเห็นหลี่ฮั่วหวังผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตามอมแมม ก็รีบดึงภรรยาหลบออกไปไกลด้วยสีหน้าหวาดกลัว

คนอื่นๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน ถนนที่ผู้คนบางตาอยู่แล้วเพราะฝนตก พลันว่างเปล่าในพริบตา

หลี่ฮั่วหวังไม่ใส่ใจความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้แม้แต่น้อย เพราะเขารู้ว่าสถานการณ์ในความจริงฝั่งโน้นคับขันยิ่งนัก

ที่ฝั่งโน้น เขาไม่ต่างจากเนื้อหมูบนเขียง เขาต้องหาทางรักษาชีวิตตัวเองให้ได้!

ทว่ารอบด้านยังคงมีเพียงฝนตกหนัก ไม่มีการตอบสนองใดให้หลี่ฮั่วหวัง ทำให้เขาหงุดหงิดใจยิ่งนัก

ตามแบบแผนที่ผ่านมา ความเคลื่อนไหวในความจริงฝั่งโน้นน่าจะถูกบิดเป็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในภาพหลอน

“หัวหน้าตระกูลไป๋! พวกท่านอยู่ที่ไหนกันแน่ ช่วยตอบสนองหน่อย! ตอนนี้ข้ามองไม่เห็นพวกท่าน!”

ตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังเห็นชายหลายคนกางร่มเดินมาทางตน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นทันที

หลี่ฮั่วหวังก้าวเท้าที่สวมรองเท้าหนังขาด ย่ำแอ่งโคลนพุ่งไปทางนั้น “หัวหน้าตระกูลไป๋!”

หลี่ฮั่วหวังที่จู่ๆ กระโจนออกมาจากสายฝนทำเอาชายคนนั้นสะดุ้งโหยง

“หัวหน้าตระกูลไป๋ ท่านยังจำได้ไหมว่าก่อนหน้านี้ข้าช่วยชีวิตพวกท่านไว้! พวกท่านจะลงมือกับผู้มีพระคุณจริงๆ หรือ”

ราวกับรู้สึกว่ายังมีน้ำหนักไม่พอ หลี่ฮั่วหวังจึงเสริมอีกประโยค

“อีกอย่าง! ไป๋หลิงเหมี่ยวตั้งท้องลูกของข้าแล้ว ไม่ว่าพวกท่านจะยอมรับหรือไม่ ตอนนี้ข้าก็นับเป็นคนตระกูลไป๋ครึ่งหนึ่งแล้ว!”

“คนบ้ามาจากไหนเนี่ย ตกใจหมด” ชายถือร่มสีดำรีบถอยหลังสองก้าว ทำหน้าระแวงจะเดินอ้อมไปด้านข้าง

หลี่ฮั่วหวังจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร รีบก้าวไปข้างหน้า กางแขนขวางหน้าคนผู้นั้นไว้

“หัวหน้าตระกูลไป๋ หากท่านไม่เชื่อ! ท่านให้แม่หนูรองมาพูดกับพวกท่านต่อหน้าก็ได้!”

เห็นท่าทางของหลี่ฮั่วหวัง ชายคนนั้นก็พูดอย่างจนใจ “พี่ชาย ปล่อยผมไปเถอะนะ คุณน่าสงสาร ผมก็น่าสงสารเหมือนกัน ผมยังต้องไปทำงานผ่อนบ้านอยู่เลย”

“ท่านว่าอะไรนะ ขออภัย หัวหน้าตระกูลไป๋ ตอนนี้ข้าตกอยู่ในภาพหลอน คำพูดใดๆ ของท่านจะถูกบิดเป็นความหมายอื่นหมด”

“เอาอย่างนี้ หัวหน้าตระกูลไป๋ ตอนนี้ข้าจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ท่านรอข้าสักครู่ อีกเดี๋ยวข้าก็จะกลับเป็นปกติ”

แม้คำพูดของหลี่ฮั่วหวังอีกฝ่ายจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่พอได้ยินว่าหลี่ฮั่วหวังจะตามตนไป ก็หน้าถอดสีทันที

“โอ๊ย ให้ตายสิ โดนคนบ้าตามติดจนได้!” ชายคนนั้นไม่สนอะไรอีก รีบวิ่งหนีไป

หลี่ฮั่วหวังร้อนรนยกเท้าวิ่งตาม แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เซล้มลงกับพื้น

ความรู้สึกของร่างกายที่ถูกมองข้ามไปเพราะมัวพูดคุย บัดนี้หวนกลับมาอีกครั้ง

“หนาว” หลี่ฮั่วหวังหนาวจนริมฝีปากม่วงคล้ำ ฟันกระทบกันไม่หยุด กระทั่งหนาวจนไม่รู้สึกว่ามีนิ้วมืออยู่

หลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่กลางฝนรู้สึกอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว ไม่มีแรงสักนิด

เขาอยากเมินความรู้สึกจอมปลอมเหล่านี้ ทว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอดกลับทำให้หลี่ฮั่วหวังตะเกียกตะกายลุกขึ้น หดคอกอดตัวเอง เดินเลียบชายคาต่อไป

“ไสหัวไปไกลๆ ไอ้บ้า! ไม่ไปจะซ้อมให้ตาย!”

“เฮ้ย! โอ๊ย อย่ามาเหยียบพรมร้านฉันเลอะนะ!”

“แม่! มาเร็ว! มีคนบ้าอยู่หน้าบ้านเรา!”

ท่ามกลางเสียงเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังที่ตัวสั่นเทาก็เดินโซซัดโซเซต่อไปข้างหน้า

มองทุกสิ่งรอบตัว ใจที่ร้อนรนของเขาก็สงบลงบ้าง “ในเมื่อตอนนี้ฉันยังไม่ตาย เรื่องที่กุขึ้นเมื่อกี้ก็คงได้ผล”

แต่ปัญหาหนึ่งยังไม่ทันจบ ปัญหาใหม่ก็มาอีก ตอนนี้หัวของเขาเริ่มมึนงง ดูเหมือนจะตากฝนมากเกินไปจนเป็นไข้สูง

“ถ้าฉัน..... ถ้าฉันตายในภาพหลอนนี้ ความจริงฝั่งโน้นคงไม่เป็นไรใช่ไหม” น้ำเสียงอ่อนแรงของหลี่ฮั่วหวังแฝงความไม่แน่ใจ

ตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นใต้สะพานในสายฝนไกลออกไป ใต้สะพานนั้นแคบนัก แต่พอหลบฝนได้

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกัดฟันวิ่งข้ามไป ก็เฉียดผ่านรถโรงเรียนสีเหลืองคันหนึ่ง ใบหน้าเล็กๆ ใบหนึ่งแนบกระจกมองตามแผ่นหลังของเขา

เมื่อมาถึงใต้สะพาน เสียงอึกทึกรอบด้านก็หยุดลงในพริบตา หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจแรง ค่อยๆ พิงกำแพงทรุดตัวลง

แม้ไม่ต้องตากฝนแล้ว แต่ร่างกายของหลี่ฮั่วหวังกลับไม่รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย “ทำไมคราวนี้นานขนาดนี้ ทำไมฉันยังไม่กลับไปอีก”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังรอให้เวลาผ่านไปอย่างยากลำบาก เขาก็เห็นของบางอย่างบนพื้นไม่ไกล รีบขยับไปทางนั้น

ที่มุมหนึ่งใต้สะพาน มีขวดพลาสติกเสียบหลอดหลายใบ กับแผ่นฟอยล์ไม่กี่แผ่น และไฟแช็กที่แก๊สเกือบหมดอันหนึ่ง

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือที่แทบไร้ความรู้สึกออกไป หยิบไฟแช็กพลาสติกใสสีแดงนั้นขึ้นมา

“แชะ~” “แชะ~” หลี่ฮั่วหวังตัวสั่นงันงกกดไฟแช็กแรงๆ แต่อย่างไรก็จุดไม่ติด

ขณะที่หัวของเขามึนหนักขึ้นเรื่อยๆ เปลวไฟสีแดงดวงเล็กก็ลุกขึ้นแผ่วๆ

“ติดแล้ว” หลี่ฮั่วหวังที่ในตาสะท้อนเปลวไฟยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นใสซื่อราวเด็กน้อย

เขามองซ้ายมองขวา แล้วหยิบขวดพลาสติกสีแดงเสียบหลอดบนพื้นขึ้นมา อังไว้ใต้เปลวไฟอย่างระมัดระวัง

หลอดลายแดงขาวติดไฟ แล้วลามเข้าไปในขวดเรื่อยๆ

เมื่อขวดเหล่านั้นติดไฟกลายเป็นกองไฟเล็กๆ ที่ส่งควันดำ หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ ยื่นสองมือที่แข็งชาเข้าไปใกล้

ไฟที่เผาพลาสติกเหม็นมาก แต่อบอุ่นมาก

ไออุ่นของเปลวไฟค่อยๆ แผ่ผ่านฝ่ามือหลี่ฮั่วหวัง ทำให้เขารู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้น ร่างกายค่อยๆ หยุดสั่น ริมฝีปากก็เปลี่ยนจากดำคล้ำกลับเป็นสีม่วง

“ใคร!” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกหนังหัวชาวาบ หันขวับไปที่ปากทางใต้สะพาน เด็กหญิงคนหนึ่งสวมรองเท้าบูตกันฝนคู่เล็กกางร่มยืนอยู่ตรงนั้น

เธอเป็นเด็กหญิงหน้าตาน่ารักมาก ดูอายุแค่เจ็ดแปดขวบ ผมมัดแกละสองข้างติดกิ๊บรูปเชอร์รีสีแดง

ดวงตากลมโตของเธอตอนแรกฉายแววสงสัยและอยากรู้อยากเห็น แต่พอเห็นสภาพของหลี่ฮั่วหวัง ก็กลายเป็นความหวาดกลัวทั้งหมด

“สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง” หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าแปรปรวนมองเด็กหญิงคนนั้นแล้วเผลอหลุดปากออกมา

เด็กคนนี้ก็คือเด็กหญิงที่เขาเคยจับเป็นตัวประกันที่โรงเรียนอนุบาลในตอนนั้น

ดูจากกระเป๋านักเรียนบนหลังเธอ ก็พอบอกได้ว่าเด็กหญิงคนนี้จบอนุบาลแล้ว ขึ้นชั้นประถมหนึ่งแล้ว

“ไม่ ตอนนี้เธอไม่ใช่สิบแปดค่ำเดือนสิบสองแล้ว เธอน่าจะเป็นภาพสะท้อนของอะไรบางอย่างในความจริงฝั่งโน้น ในดงอ้อไม่มีคนอื่น ก็น่าจะยังเป็นคนตระกูลไป๋”

หลี่ฮั่วหวังคิดครู่หนึ่ง แล้วเดินไปหาเธอ

ใครจะรู้ เขาเพิ่งขยับ เด็กหญิงก็ตกใจราวลูกกวางตื่น กรีดร้องวิ่งหนีไปอย่างลนลาน

เมื่อหลี่ฮั่วหวังมาถึงปากทางใต้สะพาน ก็พบช็อกโกแลตโดฟชิ้นเล็กที่เด็กหญิงทิ้งไว้บนพื้น

หลี่ฮั่วหวังเก็บขึ้นมาใส่ปาก ช็อกโกแลตอร่อยมาก หวานมาก ความหวานหอมเฉพาะตัวนี้ทำให้เขานึกถึงหยางน่า นึกถึงช็อกโกแลตที่เธอให้เขาในวันวาเลนไทน์วันนั้น

“ทำไมฉันถึงถูกทิ้งไว้ข้างถนน หรือว่าฉันถูกครอบครัวทิ้งไปแล้ว” ในใจหลี่ฮั่วหวังเอ่อล้นด้วยความขมขื่นที่แม้แต่ช็อกโกแลตก็ละลายไม่ได้

หลี่ฮั่วหวังสูดจมูกที่เริ่มแสบ แล้วหันกลับไปที่กองไฟ

เขานั่งยองลงอีกครั้ง ตาเหม่อจ้องกองไฟ พึมพำกับตัวเอง “ยังไงก็เป็นแค่ภาพหลอน แบบนี้ก็ดี แบบนี้ก็ดี.....”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 306
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 307 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 305กลับหน้าเรื่อง
ตอน 305ตอนล่าสุด