คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 316

ตอน 316

ตอนที่ 316 ทำนาย

เมื่อรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังไม่เชื่อ ใบหน้าของพ่อค้าเร่ก็ฉายแววกระอักกระอ่วน

“ข้าก็ฟังคนแก่ที่หัวหมู่บ้านเล่ามาอีกที ได้ยินว่าผีพวกนั้นอยากไปเกิด จึงขโมยเด็กที่ยังไม่ครบขวบไปไม่น้อย แล้วก็เพราะอัดอั้นอยู่ในยมโลกมานาน เลยพากันมาย่ำยีสาวบริสุทธิ์”

“ก็คือในอำเภอชางสุ่ยมีเด็กหาย และมีผู้หญิงไม่น้อยถูกคนย่ำยีใช่หรือไม่”

“เอ้อ ใช่ๆๆ! เป็นนักพรตนี่เก่งจริง พูดคำเดียวเท่ากับข้าพูดตั้งหลายคำ”

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้ว ลูกถูกขโมย สตรีถูกย่ำยี หากเป็นแค่เรื่องเท่านี้จริง นายอำเภอท้องที่ก็ควรส่งมือปราบไปจับคน ไม่ใช่แจ้งกองตรวจดารา ในนั้นต้องมีบางอย่างที่พ่อค้าเร่ผู้นี้ไม่รู้แน่

หลี่ฮั่วหวังเงื้อแส้ในมือฟาดลงบนสะโพกม้า รถม้าก็ออกวิ่งทันที

ก่อนประตูเมืองจะปิดเพียงครู่เดียว หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงอำเภอชางสุ่ยทันพอดี คนเฝ้าประตูเห็นป้ายห้อยเอวของกองตรวจดาราที่หลี่ฮั่วหวังยื่นออกมา ก็รีบไปตามมือปราบมาคุ้มกันเขาไปยังจวนนายอำเภอ

“ตึกๆๆ~” เสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้นรอบตัวหลี่ฮั่วหวังเป็นระยะ

มองเหล่าชายฉกรรจ์ถือคบไฟที่เดินผ่านข้างรถม้าไปอย่างเร่งรีบ หลี่ฮั่วหวังก็ถามมือปราบที่จูงม้าอยู่ข้างหน้า “คนพวกนี้เป็นใคร”

มือปราบประสานมือคารวะ “เรียนใต้เท้า! พวกนี้ล้วนเป็นยามกลางคืนที่ใต้เท้านายอำเภอเกณฑ์มาจากในอำเภอขอรับ! ตอนนี้ชาวชางสุ่ยขวัญเสียกันไปทั่ว จึงประกาศห้ามออกจากเคหสถานยามค่ำแล้ว ผู้ใดกล้าเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกจะถูกจับทันที!”

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่พูดอะไรอีก

“หงิง...” ที่แปลกถิ่นดูจะทำให้หมั่นโถวไม่สบายใจ มันเอาจมูกดำโตซุกเข้าอ้อมอกหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด

ทว่าหลี่ฮั่วหวังกวาดตามองไปทั่วถนนอันเงียบเหงา กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด

ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงที่ว่าการอำเภอชางสุ่ย เห็นได้ชัดว่านายอำเภอรู้อยู่แล้วว่าหลี่ฮั่วหวังจะมา จึงพาคนกลุ่มหนึ่งมายืนรออยู่หน้าประตูข้างสิงโตหินตัวโตสองตัว

“ผู้น้อยคารวะใต้เท้า!” นายอำเภอในชุดขุนนางเรียบร้อยทำความเคารพ ซือเหยีย ปลัดอำเภอ เสมียน และนายสารวัตรที่อยู่ด้านหลังก็ก้มศีรษะคารวะพร้อมกัน

หลี่ฮั่วหวังมองลงมาจากรถม้าที่นายอำเภอผู้นี้ อีกฝ่ายดูอายุสี่สิบกว่า ตัวเตี้ยเกินไปหน่อย ยืนอยู่ท่ามกลางคนอื่นจึงสะดุดตาเป็นพิเศษ

“ไม่ต้องพูดมาก เข้าไปข้างในเถิด งานสำคัญกว่า” หลี่ฮั่วหวังพูดพลางพลิกจากแขกเป็นเจ้าบ้าน เดินนำเข้าไปก่อน คนอื่นรีบตามไป

“แกรก~ แกรก~” เสียงพลิกกระดาษดังในโถงไม่ขาดสาย คนทั้งกลุ่มยืนค้อมตัวพร้อมกัน มองหลี่ฮั่วหวังที่กำลังพลิกอ่านสำนวนคดีอย่างระมัดระวัง

เมื่อน้ำชาบนโต๊ะข้างๆ ไม่มีไอร้อนลอยขึ้นแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็วางของในมือลง “เด็กหายเก้าคน สาวบริสุทธิ์ถูกย่ำยีห้าคนรึ”

นายอำเภอข้างๆ รีบก้าวออกมา “ผู้น้อยเห็นว่า สตรีที่ถูกย่ำยีมีมากกว่าจำนวนนี้นัก เพียงแต่พวกนางอายไม่กล้าแจ้งทางการ จึง.....”

“แค่นี้หรือ มีเรื่องเพียงเท่านี้หรือ” สายตาหลี่ฮั่วหวังจ้องดวงตานายอำเภอเขม็ง

เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงจากหน้าผากเขา เขาประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังก่อน แล้วหันไปพูดกับคนอื่นๆ “พวกเจ้าออกไปให้หมด มือปราบโจว ให้คนล้อมที่ว่าการไว้โดยรอบ”

เสียงฝีเท้าครืนๆ ห่างออกไป ทั้งห้องเหลือเพียงหลี่ฮั่วหวังกับนายอำเภอสองคน

“ผู้น้อยแซ่โหลว แม้ไม่ใช่คนชางสุ่ย แต่บ้านเกิดก็อยู่ในมณฑลเจียงหนานเช่นกัน ในฐานะขุนนางพ่อเมือง เห็นราษฎรหวาดผวาเช่นนี้ ใจผู้น้อยเจ็บปวดราวถูกมีดกรีด! ขอใต้เท้าได้โปรดช่วยราษฎรให้พ้นจากน้ำร้อนไฟลุก!” นายอำเภอโหลวน้ำตาคลอเบ้า พูดไปพูดมาก็คุกเข่าลงต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง

คารวะนี้ออกจะหนักไป ดูจากเรื่องคราวก่อน นายอำเภอกับหลี่ฮั่วหวังไม่ได้เป็นผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชากัน

เพียงแต่ไม่รู้ว่าที่พูดนั้นจริงใจ หรือแค่ทำท่าให้หลี่ฮั่วหวังดู “มีเรื่องก็ว่ามา นอกจากเรื่องพวกนี้ ชางสุ่ยยังเกิดอะไรขึ้นอีก”

“ยังมีลักเล็กขโมยน้อยบ้าง แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ! ใต้เท้าโปรดดู” นายอำเภอโหลวพูดพลางหยิบแผนที่แผ่นหนึ่งจากข้างโต๊ะ ค่อยๆ คลี่ออกตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

นี่คือแผนที่ละเอียดของมณฑลเจียงหนานทั้งมณฑล ถัดจากมณฑลเจียงหนานก็คือมณฑลจงหลัวที่ตั้งของเมืองอิ๋นหลิงและเขาหนิวซิน

ต้าเหลียงมีทั้งหมดหกมณฑล ใหญ่เล็กต่างกันไป มณฑลเจียงหนานนับว่าเล็กที่สุด

“ใต้เท้า ท่านดู” นายอำเภอโหลวชี้จุดเล็กๆ บนแผนที่ “เรื่องเช่นนี้ไม่ได้เกิดที่ชางสุ่ยแห่งเดียว! รอบชางสุ่ยทั้งผิงเฉิง อันซาน ผานสุ่ย รวมสิบห้าอำเภอล้วนเกิดเรื่องเดียวกัน!”

หลี่ฮั่วหวังมองจุดประปรายบนแผนที่ ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเรื่องเล็กเท่านี้ถึงต้องให้ทั่วป๋าตานชิงลงมือ

เรื่องเล็กเพียงใด หากสะสมมากเข้าก็ไม่ใช่เรื่องเล็กอีกต่อไป

หลี่ฮั่วหวังหยิบแผนที่ขึ้นพินิจ “ที่มากมายปานนี้ ต้องมีเด็กหายไปเท่าไร”

“รวมห้าสิบเจ็ดคน และยังเพิ่มขึ้นไม่หยุด ผู้น้อยคุมเข้ม ชางสุ่ยจึงยังพอไหว แต่ที่อื่นมีพวกปล่อยข่าวลือมอมเมาผู้คนอาศัยเรื่องนี้ก่อการแล้ว”

“ขโมยเด็กที่ยังไม่ครบขวบไปทำอะไร.....” นึกถึงเรื่องที่ตนเคยเจอในโลกนี้ เขาก็รู้สึกว่าจุดจบของเด็กเหล่านั้นคงน่าเวทนายิ่ง

“ใต้เท้า ขอใต้เท้าได้โปรดช่วยราษฎรให้พ้นจากน้ำร้อนไฟลุก!!” นายอำเภอโหลวก้มศีรษะลงต่ำอีกครั้ง

“ไม่ต้องรีบ ไหนว่ามีสตรีถูกย่ำยีมิใช่รึ เจ้าพาคนมา ให้ข้าดูหน่อย” ในเมื่อสองเรื่องนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน ก็ย่อมต้องถามให้กระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไม่นานหญิงสาวที่ท่าทางเลื่อนลอยคนหนึ่งก็ถูกพามาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง ทว่าเมื่อถูกซักถาม นางกลับตอบอะไรไม่ได้ความ

นางบอกไม่ได้ว่าใครย่ำยีนาง และบอกไม่ได้ว่าเมื่อไร หากพ่อแม่ไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ ปล่อยไว้กับตัวนางเอง เกรงว่าคงไม่ได้แจ้งความด้วยซ้ำ

ชั่วขณะนั้น หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกมืดแปดด้าน ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

ที่ว่าวิชาชีพล้วนมีความชำนาญเฉพาะ เรื่องเช่นนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ถนัดจริงๆ

“ไม่สิ ฉันใช่ว่าจะไม่มีทาง”

มองแผ่นหลังของหญิงนั้นที่เดินจากไป หลี่ฮั่วหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงตำรายันต์ออกจากอกเสื้อพลิกดู ก่อนหันไปทางนายอำเภอโหลว “ที่นี่มีกระดูกคนหรือไม่ ขอชิ้นกว้างๆ หน่อย”

ในเมื่อเฉินตาบอดบอกว่ายันต์นี้ใช้เสี่ยงทายได้ สถานการณ์เช่นนี้ก็น่าลองดู

“กะ-กระดูก..... กระดูกคนหรือขอรับ” แม้จะไม่รู้ว่าเพื่ออะไร แต่นายอำเภอโหลวก็สั่งมือปราบไปหามา

ฟ้าเริ่มสางเมื่อกระดูกคนที่หลี่ฮั่วหวังต้องการมาถึง เป็นกะโหลกศีรษะลูกหนึ่ง

“ใต้เท้าวางใจ กระดูกคนแน่นอนขอรับ เพิ่งขุดมาจากป่าช้าสุสานไร้ญาติ” มือปราบที่ถือกะโหลกมาทำหน้าประจบ

หลี่ฮั่วหวังใช้มือข้างเดียวคีบกระดาษขมิ้นออกจากอกเสื้อ กัดปลายนิ้วตนจนแตก แล้วลากเส้นลงไปอย่างรวดเร็ว

“วิ่งไล่วุ่นวาย ไท่อินไร้แน่นอน ข้ารับโองการ ไล่ทายเลี่ยงภัย!”

เหรียญทองแดงเหรียญหนึ่งถูกกดลงบนกะโหลกพร้อมยันต์ที่วาดเสร็จ ท่ามกลางเสียงแกร๊ก กะโหลกก็ปริร้าวเป็นรอยแตกหลายสาย

หลี่ฮั่วหวังเพ่งรอยร้าวบนกะโหลกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เทียบกับบันทึกในตำรายันต์แล้วเริ่มถอดความหมายของคำทำนาย “อืม... ลักษณ์ทำนายนี้...”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 316
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 317 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 315กลับหน้าเรื่อง
ตอน 315ตอนล่าสุด