ตอนที่ 315 ยันต์
ล้อหุ้มเหล็กค่อยๆ หมุนไปบนถนนดิน น้ำหนักของไท่ซุ่ยดำกับสัมภาระของหลี่ฮั่วหวังทำให้มันบดรอยล้อลึกเป็นทางยาวไว้บนพื้นเฉอะแฉะ
หลี่ฮั่วหวังที่ถือบังเหียนขับรถม้าอยู่หันไปชำเลืองหมั่นโถวที่แลบลิ้นหอบอยู่ข้างทาง แล้วยื่นมือไปหิ้วหนังคอด้านหลังของมัน ยกขึ้นมาบนรถม้าในทันที
“ปึกๆๆๆ” หางของหมั่นโถวที่ส่ายไม่หยุดราวกับท่อนไม้ ฟาดรถม้าไม้จนดังสนั่น
หลี่ฮั่วหวังผลักหัวหมาที่ยื่นมาคลอเคลียออกไป พูดอย่างรำคาญ “อยู่นิ่งๆ!”
ว่าแล้วเขาก็ล้วงกระดาษที่ทั่วป๋าตานชิงให้ไว้ออกมาจากอกเสื้อ
เหมือนทุกครั้ง บนนั้นทิ้งที่อยู่ไว้แห่งหนึ่ง แต่ที่ต่างไปคือ กระดาษที่อีกฝ่ายให้มาคราวนี้ไม่ได้ระบุชัดว่าพบเจอกับอะไร
เพียงจงใจบอกไว้ว่า ที่นี่สูญเสียสายสืบอักษรหวงไปแล้วสองคน ให้ผู้ที่ไปคราวหน้าระวังรับมือ
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าสายสืบอักษรหวงที่ว่ามีฝีมือแค่ไหน แต่มั่นใจได้ว่าเรื่องคราวนี้ไม่เล็กแน่
มิเช่นนั้นทั่วป๋าตานชิงคงไม่บอกว่าทำงานนี้เสร็จแล้วจะทำให้ตนเลื่อนจากพลกุ่ยขึ้นเป็นหมู่เหรินได้
รู้ว่างานนี้อาจอันตราย แต่หากถามว่ากลัวหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังกลับไม่กลัวสักนิด ผ่านเรื่องมามากเพียงนี้ เขาเริ่มด้านชาไปแล้ว คนคนหนึ่งหากแม้แต่ความตายยังไม่กลัว ก็ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวอีก
หลี่ฮั่วหวังหยิบตำรายันต์ปกน้ำเงินเข้มเล่มนั้นออกมาเปิดอ่านอีกครั้ง หน้าแรกสุดเป็นคำบรรยายย่อของตำราเล่มนี้
“บุรพชนเหอต้าว เห็นรอยเซียนปักษาแลแมลงวิเศษในผืนทราย รู้ว่าล้วนแฝงกลไกวิญญาณแต่กำเนิด จึงอนุมานไล่เลียงแลแสวงหาโดยละเอียด.....”
ว่าง่ายๆ ก็คือมีคนชื่อเหอต้าว หรือไม่ก็นักพรตแซ่เหอ ที่คิดค้นวิธีหยิบยืมพลังฟ้าดินออกมาจากเสียงนกร้องและรอยแมลงไต่
เสียงที่สรุปออกมาจากเสียงนกเสียงสัตว์ระหว่างฟ้าดินเพื่อใช้ขับเคลื่อนปราณวิญญาณฟ้าดินเรียกว่าคาถา ส่วนรอยที่ค้นพบจากรอยแมลงและภาพดวงดาวเพื่อชักนำปราณวิญญาณฟ้าดินก็คือยันต์
แต่ที่เขียนไว้ก็แค่ฟังหูไว้หู หลี่ฮั่วหวังไม่เชื่อหรอกว่าพลังฟ้าดินแค่มองแวบเดียวจะย้อนมาทำร้ายเจ้าตัวได้ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่ามันยืมพลังจากฝ่ายไหนในโลกอันวุ่นวายนี้
ในโลกวิปลาสใบนี้ ทุกคนต่างมีตรรกะของตัวเอง และส่วนใหญ่ก็ขัดแย้งกันเอง
ช่างมันเถิด จะปราณวิญญาณฟ้าดิน ซานชิงสามศพ หรือโลกธาตุพุทธะทั้งห้า เขาไม่อยากไปติดค้างกับจริงหรือเท็จ ขอเพียงช่วยตนได้ ต่อให้บอกว่าเง็กเซียนฮ่องเต้ลงมาเกิดเขาก็ยินดีเชื่อ
“ยันต์เดียวกันลากพู่กันต่อเนื่อง เริ่มเขียนอักษรสี่ ขีดถัดไปหักซ้ายลงปัดแล้วตั้ง ใต้นั้นประกอบเป็นอักษรโฉ่ว ใต้โฉ่วประกอบอักษรไฟคู่ วนทวนสี่รอบประกอบเป็นบัว.....”
แม้เฉินตาบอดจะบอกว่ายันต์นี้มีภัยแฝงมหาศาล แต่จะใช้ให้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ขณะวาดยันต์ในใจต้องท่องเคล็ดไปด้วย หากวาดผิดนิดเดียว ท่องผิดคำเดียว ยันต์ก็เป็นอันใช้ไม่ได้ ที่ร้ายกว่านั้นคือ วาดเสร็จแล้วตนยังมองไม่ได้อีกว่าวาดผิดหรือไม่
หากตนอยากใช้ตำรายันต์เล่มนี้ให้คล่อง เกรงว่าไม่ทุ่มเทฝึกหนักคงใช้ไม่ได้
พูดกันตามจริง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าของนี่ใช้ยุ่งยากกว่าบันทึกมหาภพมากนัก บันทึกมหาภพแม้ต้องแลกด้วยราคาแสนแพง แต่ใช้งานสะดวกจริงๆ
กระดาษขมิ้นสีเหลืองสดแผ่นเล็กถูกวางบนรถม้า หลี่ฮั่วหวังกัดปลายนิ้วจนแตก มองตำรายันต์ในมือแล้วเริ่มวาดตาม
“.....แก่นฟ้าแก่นดิน แก่นแห่งสุริยันจันทรา ฟ้าดินรวมแก่น สุริยันจันทราร่วมแสง!”
หลี่ฮั่วหวังท่องในใจจบ ก็ตบยันต์ในมือลงบนหลังม้าตรงหน้า ชั่วขณะถัดมาข้างหูเขาก็แว่วเสียงกระซิบเหนียวหนืดบางอย่างอย่างเลือนราง
แต่ยังไม่ทันได้ฟังให้ชัด ม้าดำที่ลากรถก็ร้องฮี้ขึ้น เส้นเลือดสีม่วงคล้ำปูดโปนเต็มผิวหนังของมัน แล้วมันก็ควบตะบึงออกไปอย่างรวดเร็ว
ลมแรงพัดงอบผ้าโปร่งดำบนหัวหลี่ฮั่วหวังให้ปลิวขึ้นไม่หยุด เผยใบหน้าที่เนื้อหนังงอกกลับมาแล้วกว่าครึ่ง
เสียงล้อรถลั่นเอี๊ยดอ๊าดทำให้หลี่ฮั่วหวังที่ขับรถอยู่อดเกร็งไม่ได้ “วิ่งแบบนี้ต่อไป รถม้าจะไม่พังเป็นชิ้นๆ หรอกนะ”
ยังดีที่ผ่านไปไม่นาน พอหลี่ฮั่วหวังดึงยันต์ออกจากหลังม้า มันก็ค่อยๆ กลับเป็นปกติ
แต่เพียงชั่วครู่เดียว รถม้าก็วิ่งออกมาได้หลายลี้แล้ว จะว่าไม่เร็วก็ไม่ได้ ยันต์นี้ใช้ได้ดีเกินกว่าที่หลี่ฮั่วหวังคาดไว้
เพียงแต่เมื่อม้าดำที่เหงื่อเลือดไหลโซมกายมาถึงริมแม่น้ำและก้มดื่มน้ำอึกใหญ่ หลี่ฮั่วหวังใช้มือเช็ดของเหลวสีแดงคล้ายน้ำมันที่ซึมออกมาบนหลังม้า แล้วนึกในใจ “ของพวกนี้ใช้แล้วไม่มีภัยแฝงจริงเหรอ”
“โฮ่งๆ!” จู่ๆ หมั่นโถวก็แยกเขี้ยวเห่าไปทางข้างทาง
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามอง ก็เห็นว่าเป็นพ่อค้าหาบเร่คนหนึ่ง
เห็นอีกฝ่ายเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ หลี่ฮั่วหวังรีบขับรถม้าตามไป จวนจะถึงที่หมายอยู่แล้ว หากไม่หาคนท้องถิ่นถามให้รู้เรื่องก็ออกจะไม่สมควร
“นี่ พ่อค้าเร่ รอก่อน!”
พ่อค้าเร่ที่มีไฝขนขึ้นตรงคางมองกระบี่เหรียญทองแดงบนหลังหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง แล้วมองชุดนักพรตสีแดงบนตัวเขาอีกแวบ ใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก วางคานหาบลงจากบ่า จ้องงอบผ้าโปร่งดำของหลี่ฮั่วหวังแล้วถาม “ท่านนักพรต ท่านจะเอาอะไรรึ”
“ไม่เอาอะไร แค่คิดว่าในเมื่อทางเดียวกันก็เดินไปด้วยกันได้ คนมากย่อมปลอดภัยกว่า จะได้ไม่เจอโจรดักปล้นจนต้องเสียชีวิตไปเปล่าๆ”
“ท่านนักพรตล้อเล่นแล้ว แถวอื่นข้าไม่รู้ แต่แถวนี้ไม่มีโจรดักปล้นจริงๆ กลัวโจรยังสู้ระวังสัตว์ร้ายในป่าไม่ได้”
“ไม่น่าใช่กระมัง แล้วไฉนข้าได้ยินว่าแถวนี้ไม่สงบ” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งหย่อนเบ็ด อีกฝ่ายก็ฮุบเหยื่อทันที
“นั่นเป็นเรื่องในตัวอำเภอ ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ในอำเภอมีพ่อค้าใหญ่ ไม่ต้องอาศัยพ่อค้าเร่อย่างเรา” พ่อค้าเร่ทำหน้าไม่ใส่ใจ
“โอ้ ขอฟังรายละเอียดหน่อย ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่รู้อะไรนัก”
แต่พอหลี่ฮั่วหวังถามเช่นนี้ อีกฝ่ายกลับไม่พูดต่อ สีหน้าหวาดกลัวอยู่บ้าง ราวกับกำลังถือข้อห้ามบางอย่าง
หลี่ฮั่วหวังไม่คาดคั้น แต่หันไปมองของบนหาบของอีกฝ่าย “ของเต็มหาบเช่นนี้ มีอะไรบ้าง”
พอเห็นการค้ามา พ่อค้าเร่ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที “ข้าเป็นพ่อค้าเร่ขายของกิน ก็ต้องขายของกินอยู่แล้ว อย่างวุ้นเมล็ดสบู่ บัวลอยไส้ถั่วกวน นมน้ำตาลราด ข้ามีขายทั้งนั้น”
หลี่ฮั่วหวังเหมาของกินหลายอย่างในตะกร้าหาบของเขาไปเกินครึ่งแล้วถามอีกครั้ง อีกฝ่ายลังเลครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมพูด
เขาเหลือบมองเข้าไปในป่ารอบด้านอย่างลับๆ ล่อๆ หลายที แล้วขยับเข้ามาข้างหลี่ฮั่วหวัง กดเสียงต่ำ “ข้าบอกท่านคนเดียวนะ ท่านอย่าเอาไปพูดส่งเดชข้างนอก ได้ยินว่า อำเภอชางสุ่ยข้างหน้านี่ผีอาละวาด”
“ผีอาละวาดรึ” หลี่ฮั่วหวังชะงักงัน เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้ยินคำนี้จากปากคนอื่น
“ใช่ เมื่อหลายวันก่อนเพิ่งผ่านกลางเดือนเจ็ดเทศกาลผีมิใช่รึ โอ๊ย~ ผลคือท่านพญายมลืมปิดประตูด่านผี! ของในยมโลกน่ะ~ ออกมากันหมดเลย”
คำเหลวไหลที่อีกฝ่ายพูด หลี่ฮั่วหวังไม่เชื่อแม้แต่ครึ่งคำ หากเจ้านี่รู้ได้กระทั่งว่าพญายมลืมปิดประตูด่านผี มาเป็นพ่อค้าเร่อยู่ที่นี่ก็ออกจะเสียของเกินไป
“เจ้าบอกมาเถิดว่าอำเภอชางสุ่ยข้างหน้าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อย่าใส่สีตีไข่”
กำลังโหลดความเห็น...