ตอนที่ 314 ศาลเจ้าพ่อหลักเมือง
ในเมื่อทั่วป๋าตานชิงไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังจะนั่งอยู่ในร้านสุราคนเดียวต่อก็ไม่มีความหมาย
วันนี้เขารู้เรื่องมากมาย ต้องกลับไปย่อยให้ดี
ตอนนั้นเอง เสียงปรบมือของจงแดงก็ดังขึ้นข้างๆ “ไม่เลวๆ สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสามมังกรใหญ่ คำโกหกนี่ จริงปนเท็จ เท็จปนจริง ต่อให้เจ้าเฒ่านั่นไปสืบก็หาพิรุธไม่เจอ”
หลี่ฮั่วหวังถลึงตาใส่มันทีหนึ่ง เพิ่งอ้าปากจะพูดอะไร เสี่ยวเอ้อร์ที่พาดผ้าขาวบนบ่าก็เดินเข้ามา
เห็นเสี่ยวเอ้อร์โค้งคำนับตน หลี่ฮั่วหวังก็ไม่พูดอะไรอีก ยกเท้าเดินออกจากห้อง ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ก็ดังขึ้นข้างหลัง
“นายท่าน อาหารวันนี้ยังไม่ได้แตะตะเกียบอีกหลายอย่าง จะให้ใส่ปิ่นโตห่อกลับไปเหมือนคราวก่อนหรือไม่ขอรับ”
สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเย็นชาลงทันที “ห่ออะไรกัน! ไม่ห่อ!”
เสี่ยวเอ้อร์มองหลี่ฮั่วหวังจากไปด้วยสีหน้าน้อยใจ “คราวก่อนก็ห่อกลับไปแท้ๆ ทำไมวันนี้ไม่ห่อเสียแล้ว”
วันรุ่งขึ้น หลี่ฮั่วหวังนั่งรถม้าไปตามถนนกว้างขวาง ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองของเมืองอิ๋นหลิงย่อมโดดเด่นหาง่าย
ไม่นานเขาก็พบ ศาลเจ้าใหญ่โตโอ่อ่าที่ตั้งอยู่ตรงสี่แยก
นั่งบนรถม้าแหงนมองทั้งหมด ศาลเจ้าถูกโอบล้อมด้วยไม้เขียวขจีและดอกไม้สะพรั่ง กำแพงลานสีเหลืองแอปริคอต สันหลังคาตำหนักสีเทาอมเขียว ยากจะนึกว่าศาลเจ้างามสง่าถึงเพียงนี้ไม่ใช่วัดใหญ่ของศาสนาใด หากเป็นเพียงศาลเจ้าพ่อหลักเมืองที่ทุกเมืองล้วนมี
“อมิตาพุทธ อมิตาพุทธ” พระชราข้างๆ พนมมือ กราบไหว้ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองนั้นอย่างศรัทธา
ทั่วทั้งศาลเจ้าตลบอบอวลด้วยควันธูป ชาวเมืองอิ๋นหลิงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
ยืนอยู่ข้างๆ ได้ครู่เดียว หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าคนที่มากราบไหว้ที่นี่มากที่สุดกลับเป็นเหล่าหญิงคณิกาจากเจดีย์หลิงหลงที่มีลายกระเบื้องสีครามบนใบหน้า
หญิงเหล่านี้ศรัทธายิ่งนัก พวกนางพนมมือยกขึ้นผ่านอก หน้าผาก เหนือศีรษะ แล้วทอดกายราบลงกับพื้น ทำเช่นนี้ทุกวันจนแผ่นหินหลายจุดยุบเป็นแอ่ง
หูอันไวยิ่งของหลี่ฮั่วหวังได้ยินคำอ้อนวอนจากปากพวกนางทั้งหมด
“ท่านปู่หลักเมือง ข้าขอร้อง ขอให้มีชายสักคนมาไถ่ตัวข้าไปเป็นอนุก็ได้”
“ขอร้องท่านปู่หลักเมือง เมตตาข้าน้อยด้วย ชาติหน้าข้าอยากเกิดเป็นผู้ชาย ให้ข้าเป็นผู้ชายเถิด!”
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่นอกศาลเจ้า มองเข้าไปข้างในแต่ไกล รูปเจ้าพ่อหลักเมืองหน้าดำสามองค์ถือป้ายรูปจันทร์เสี้ยวนั่งตระหง่านอยู่กลางศาล
รูปหัววัวหน้าม้าขนาดมหึมาที่แผ่แรงกดดันยืนขนาบสองข้าง มองอย่างไรเจ้าพ่อหลักเมืองก็ไม่เหมือนจะเป็นผู้ที่สนองความปรารถนาของพวกนาง
หลี่ฮั่วหวังใช้แส้ตีสะโพกม้า รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปยังเชิงกำแพงศาลเจ้า ตรงนั้นมีคนหลายคนกำลังตั้งแผง ไม่ใช่หมอดูแยกอักษรก็เป็นคนขายปฏิทินรับจ้างเขียนจดหมายกลับบ้าน
ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็พบเฉินตาบอดที่เคยเจอกันครั้งหนึ่ง เขากำลังนั่งยองๆ ดูดวงให้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงนั้น
“ดวงของเจ้านี่นะ... ไม่ดี~ ไม่ดีเลย~ ที่ว่าหญิงต้องดาวข่มผัวย่อมกินสามี บัวบนดินแล้งปลูกไม่รอด ไม่กินข้าวสองเรือนก็ต้องขัดหม้อสามบ้าน”
เฉินตาบอดส่ายหัวโยกตัวพูดจบ ก็ย่อมถูกอีกฝ่ายด่ากราด แต่เขาก็ไม่โกรธ นั่งรออย่างสบายใจจนอีกฝ่ายด่าเสร็จ
รอจนหญิงนั้นไปแล้ว เขาก็หันดวงตาที่เหลือกขาวมาทางหลี่ฮั่วหวัง “อย่ามองข้าเช่นนั้น หึๆๆ ข้ามีหน้าที่ดูดวง ไม่มีหน้าที่แก้ดวง”
แม้อีกฝ่ายจะตาบอด แต่หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกราวถูกจ้องอยู่
“หึๆๆ พ่อหนุ่ม หากข้าคำนวณไม่ผิด เจ้าคงเป็นผู้มีบุญที่มาส่งกระจกแปดทิศให้ข้ากระมัง”
หลี่ฮั่วหวังรีบจะไป ไม่อยากเสียเวลาพูดมาก จึงหยิบกระจกออกมาจากรถม้าวางลงบนแผงของเขา
สองมือที่เหี่ยวย่นคลำไปมา เมื่อสัมผัสถูกกระจกแปดทิศ ใบหน้าชราของเฉินตาบอดก็ผุดรอยยิ้มอัปลักษณ์ขึ้นทันที
“ใช่ๆ นี่แหละของที่ข้าทำหาย จริงสิ เจ้าคนนิกายลวงลืมที่ปลอมเป็นหลานสาวข้าเล่า มันอยู่ไหน”
“มันตายแล้ว ข้าฆ่ามันเอง”
ได้ยินข่าวดีเช่นนี้ เฉินตาบอดก็หัวเราะอย่างดีใจจนเก็บไม่อยู่ “ฮ่าๆๆ~ ดี! ตายได้ดี! รังแกคนตาบอด ปลอมเป็นหลานสาวมาหลอกข้า! สมควรได้รับกรรม!”
เห็นภาพนี้ จงแดงก็แค่นเสียงอย่างดูแคลน “ไอ้ผู้แพ้ใต้มือข้า!”
“ท่านอาจารย์เฉิน สิ่งที่ท่านเคยบอกพี่ทั่วป๋าไว้ ขอได้โปรดรักษาสัญญา”
“แน่นอนๆ ข้าจะกล้าเล่นตุกติกกับคนของกองตรวจดาราได้อย่างไร” พูดจบเขาก็ก้มลงรื้อตะกร้าไม้ไผ่ข้างตัว
ไม่นานนัก หนังสือเย็บด้ายปกสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งก็ถูกเฉินตาบอดยื่นสองมือส่งมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“นี่เป็นวิชาที่แต่ก่อนอารามของข้าไม่เคยถ่ายทอดให้คนนอกเด็ดขาด เฮ้อ... น่าเสียดาย... ตั้งแต่ท่านปรมาจารย์เกิดเสียสติขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รูปปั้นดินล้ม ใจคนก็กระจัดกระจาย”
หลี่ฮั่วหวังเปิดพลิกดู พบว่าวิธีวาดยันต์ วาดอย่างไรท่องอย่างไร ใช้ทำอะไร ใช้เลือดอะไร ใช้กระดาษขมิ้นแบบไหน ล้วนบันทึกไว้อย่างชัดเจน
สรรพคุณก็นับว่าหลากหลาย สะกดเรือนขับผี รักษาคนเสี่ยงทายไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ยกขื่อขึ้นบ้านใหม่ก็ยังมี
สรรพคุณไม่อาจว่าไม่ครบครัน ทั้งของที่ต้องใช้ก็มีเพียงเลือดของตนกับกระดาษขมิ้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าได้ผลเพียงใด
ทว่ายันต์พวกนี้ค่อนข้างประหลาด ไม่เหมือนยันต์ของเจ้าหนุ่มลัทธิหลัวคราวก่อน ในลายอักษรบิดเบี้ยวของยันต์ทุกแผ่นล้วนซ่อนใบหน้าคนบิดเบี้ยวไว้อย่างแนบเนียน
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะถาม เฉินตาบอดก็พูดขึ้นก่อน “พ่อหนุ่ม คำพูดข้าไม่มีล้อเล่น ของที่ข้าให้ใช้ได้ผลแน่นอน แต่ก็มีข้อห้ามอยู่”
“ข้อแรก ยันต์แผ่นใดก็ตาม ในหนึ่งวันใช้ได้ไม่เกินสามครั้ง อีกอย่าง ไม่ว่าตอนวาดยันต์หรือตอนใช้ยันต์ ตัวเจ้าเองห้ามมองเด็ดขาด”
“แล้วถ้าข้ามองเล่า” หลี่ฮั่วหวังถาม
“มองรึ” เฉินตาบอดหัวเราะหึๆ เบาๆ สองที ใช้ดวงตาขาวขุ่นทั้งคู่จ้องหลี่ฮั่วหวัง
“ยันต์ก็จะมีชีวิต มันจะจ้องเจ้าไม่ปล่อย หากอยากรอด ก็ต้องทำเหมือนข้า ทำลายดวงตาคู่นี้ทิ้ง”
ชั่งได้เสียแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้าโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “ก็พอได้”
พูดจบเขาก็ตบสะโพกม้า เตรียมออกเดินทาง
“หืม เช่นนี้ก็ได้รึ” เฉินตาบอดชะงักไป เห็นชัดว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบเช่นนี้
“เฮ้ อย่าเพิ่งรีบ ในเมื่อเจ้าช่วยข้าแก้แค้น ข้าก็ติดหนี้เจ้า ย่อมต้องใช้คืน ข้าไม่ชอบติดค้างใคร เอาอย่างนี้ เจ้านั่งลง คนตาบอดอย่างข้าจะดูดวงให้เจ้าสักหน่อย”
“ไม่ต้อง!” หลี่ฮั่วหวังยกมือแตะหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว
ใครจะรู้ เฉินตาบอดกลับโถมตัวไปข้างหน้า คลำลงบนเงาของหลี่ฮั่วหวังบนพื้นตรงๆ
“อืม..... อืม..... อืม...” เขาคลำเงาของหลี่ฮั่วหวังอย่างละเอียด ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วมองเฉินตาบอดที่ทำท่าทางพิลึกตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เห็นเขานิ่งไม่ขยับ จึงจูงม้าหันหลังจากไปอย่างระแวดระวัง
เพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่จั้ง เสียงของเฉินตาบอดก็ดังมาจากข้างหลัง
“จันทร์หนึ่งดวงเต็มแล้วแหว่ง ดาวหนาวไม่กี่ดวงล้อมจันทร์เสี้ยว โคมทรายหน้าประตูส่องสูงลิ่ว ในเรือนถุงเงินว่างผ่านวสันต์สารท”
กำลังโหลดความเห็น...