ตอนที่ 313 เรื่องราว
ได้ยินทั่วป๋าตานชิงพูดเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ตื่นตัวขึ้นทันที ก่อนหน้านี้ตนลงแรงไปไม่น้อยกว่าจะเข้ากองตรวจดาราได้ ก็เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจภายในกอง และได้ข่าวของลมเหนือมิใช่หรือ
ในเมื่อหมอนส่งมาถึงข้างหัวแล้ว ไหนเลยจะไม่หนุน “โอ้ พี่ทั่วป๋า คราวนี้เกิดเรื่องที่ใด”
กระดาษแผ่นหนึ่งถูกส่งมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง บนนั้นบันทึกเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองอำเภอแห่งหนึ่งในเขตแคว้นต้าเหลียง
มองพฤติการณ์วิปริตนานาที่บันทึกไว้ คิ้วของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน “เรื่องเช่นนี้..... หรือจะเป็นนิกายลวงลืม”
ขณะที่เขาคิดเช่นนั้น จงแดงข้างๆ ก็นั่งไม่ติด พูดด้วยสีหน้ารำคาญ “เฮ้ยๆๆ อะไรก็นิกายลวงลืม กระดาษแผ่นนี้มีข้อไหนเกี่ยวกับนิกายลวงลืมบ้าง”
“ว่าง่ายๆ ขอแค่มีเรื่องก็เป็นฝีมือนิกายลวงลืมหมดใช่หรือไม่ เจ้าไม่ไปบอกเลยเล่าว่าภัยพิบัติสวรรค์ที่เวียนมาทุกหลายสิบปีนั่นก็เป็นฝีมือนิกายลวงลืมด้วย!”
หลี่ฮั่วหวังคร้านจะสนใจมัน อ่านคร่าวๆ อย่างรวดเร็วแล้วก็เก็บกระดาษไว้ หันไปพูดกับทั่วป๋าตานชิงทันที “พี่ทั่วป๋าวางใจ เรื่องนี้มอบให้ข้าเถิด! ในเมื่อเข้ากองตรวจดาราแล้ว กองต้องการข้า ข้าย่อมไม่ปัดความรับผิดชอบ!”
เห็นหลี่ฮั่วหวังตอบรับฉับไวเช่นนี้ แววตาของทั่วป๋าตานชิงก็แปลกไปวูบหนึ่ง “น้องเอ๋อร์ ใจเด็ดปานนี้เชียวรึ ไม่ถามสักคำว่าค่าตอบแทนเท่าไร ฮ่าๆๆ ไม่กลัวข้ายักยอกอายุขัยของเจ้าหรือ”
“ย่อมไม่กลัว ข้าเชื่อใจพี่ทั่วป๋า อีกอย่างเพื่อกองตรวจดาราของพวกเรา ค่าตอบแทนเพียงเท่านี้จะนับเป็นอะไรได้”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดจาองอาจเปี่ยมคุณธรรมปานนี้ ทั่วป๋าตานชิงก็ถือจอกสุราไว้ มองหลี่ฮั่วหวังด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้ม
“กึก” เขาวางจอกสุราลงบนโต๊ะ “พูดกันตรงๆ ตาเฒ่าฮ่องเต้นั่นจะชื่ออะไรแซ่อะไร พวกเราขี้เกียจสนใจด้วยซ้ำ ทุกคนเข้ากองตรวจดาราก็แค่หาข้าวกิน แล้วถือโอกาสมีที่พึ่งพิงไว้หนุนหลัง”
“น้องเอ๋อร์ ข้านับเจ้าเป็นพี่น้องจริงๆ นะ แต่เหตุผลที่เจ้าเข้ากองตรวจดาราเกรงว่าคงไม่เหมือนพวกเรากระมัง”
พูดมาถึงตรงนี้ บรรยากาศที่เพิ่งผ่อนคลายก็เย็นเยียบลงในพริบตา
“ระวังคำพูดหน่อย เจ้ารับปากเร็วเกินไป เจ้านี่เริ่มสงสัยเจ้าแล้ว” จงแดงเสริมขึ้นข้างๆ ได้จังหวะพอดี
หลี่ฮั่วหวังที่เมาได้ที่สงบสติลงอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าตอนนี้ตนต้องตอบให้ถูก หากผิดพลาดไปก้าวเดียว ไม่แน่ว่าสายกองตรวจดารานี้อาจขาดสะบั้น!
ภาพต่างๆ ผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง แล้วจู่ๆ ก็หยุดนิ่งที่ตำราเล่มหนึ่ง “คัมภีร์ต้มตุ๋น!”
“ทำไมถึงเข้ากองตรวจดารารึ” พูดไปพูดมา ลมหายใจของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ถี่กระชั้น แววตาเต็มไปด้วยความแค้นและเจตนาสังหาร “ก็เพื่อจัดการนิกายลวงลืม!”
“พวกมันหลอกข้า! หลอกทุกคนในวัดกางเขนแห่งหนึ่งของลัทธิอ่าวจิ่งเรา! สุดท้ายทุกคนตายหมด เหลือเพียงข้าคนเดียว”
“ข้าแค้นพวกมัน! ได้ยินว่ากองตรวจดาราปราบนิกายลวงลืมข้าจึงเข้ามา! ตราบใดที่นิกายลวงลืมยังไม่ถูกกำจัด ใจข้าก็ไม่มีวันสงบ!”
พูดถึงตรงนี้ จอกสุรากระเบื้องในมือหลี่ฮั่วหวังก็ถูกเขาบีบแตกดังเพล้ง
แม้เหตุผลจะเป็นเรื่องแต่ง แต่ความแค้นนี้เป็นของจริงแน่แท้
เห็นหลี่ฮั่วหวังมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ ทั่วป๋าตานชิงก็ถอนหายใจ วางจอกสุราในมือลง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เรื่องทางซื่อฉีข้าก็ได้ยินมา ไม่นึกว่าจะเกี่ยวพันกับน้องเอ๋อร์จิ่วด้วย”
“เฮ้อ พี่ชายทำให้น้องนึกถึงเรื่องเก่าที่ไม่น่าจดจำ พี่ชายผิดเอง พี่ชายขอลงโทษตัวเองสามจอก” พูดจบ ทั่วป๋าตานชิงก็ยกจอกขึ้นสูง แหงนหน้ากระดกลงคอ
สามจอกผ่านไป ทั่วป๋าตานชิงผู้เมามายก็กลับมาเป็นคนเดิม “น้องชาย เจ้าวางใจ ในเมื่อเจ้ากับนิกายลวงลืมเป็นศัตรูกัน พี่ชายก็จะดูแลเจ้าเอง ต่อไปเรื่องเกี่ยวกับนิกายลวงลืมจะให้เจ้าก่อน ขอให้น้องล้างแค้นได้สำเร็จในเร็ววัน!”
หลี่ฮั่วหวังเล่นละครฉากนี้ ย่อมไม่ใช่แค่เพื่อเอาตัวรอดง่ายๆ เขายังมีจุดประสงค์อื่น
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ถามด้วยสีหน้าค่อนข้างตื่นเต้น “พี่ทั่วป๋า ข้าได้ยินว่าในกองมีความลับเกี่ยวกับนิกายลวงลืมบางอย่างที่คนนอกไม่อาจรู้ ในเมื่อข้าเป็นคนของกองตรวจดาราแล้ว จะให้ข้าดูสักครั้งได้หรือไม่”
นี่แหละคือจุดประสงค์ของหลี่ฮั่วหวัง หากวันนี้ตีเหล็กตอนร้อนจนได้ของสิ่งนั้นมาได้ ย่อมดีที่สุด
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของทั่วป๋าตานชิงกลับปรากฏแววลำบากใจ “ไอ้หยา น้องเอ๋อร์ พี่ชายรู้ว่าเจ้ามีแค้นเลือดกับนิกายลวงลืม แต่นั่นเป็นความลับชั้นฟ้าเชียวนะ เจ้าเพิ่งเป็นแค่พลกุ่ย ต่อให้พี่ชายไว้หน้าเจ้า อย่างน้อยเจ้าก็ต้องได้เป็นธงเกิงก่อน”
“ถ้าเช่นนั้นหมายความว่า ขอเพียงตำแหน่งของข้าในกองตรวจดาราถึงธงเกิง ความลับทั้งหมดของนิกายลวงลืมก็จะเปิดให้ข้าอ่านได้ใช่หรือไม่”
“แน่นอน ในกรมพิธีการเก็บบันทึกการปะทะระหว่างกองกับนิกายลวงลืมตลอดนับพันปีไว้ ที่เฝ้าเข้มงวดปานนี้ก็เพราะกลัวพวกบ้านั่นจะมาแก้ไขหรือเผาทิ้งเสีย”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าด้วยแววตาแน่วแน่ ในวินาทีนี้เขาพบเป้าหมายแล้ว นั่นคือขึ้นเป็นธงเกิงในกองตรวจดาราให้เร็วที่สุด เพื่อเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดของนิกายลวงลืม
ทบทวนข้อมูลนี้ในหัวรอบหนึ่งแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ถามขึ้นอีก “ขอถามพี่ทั่วป๋า การเลื่อนตำแหน่งในกองคิดกันอย่างไร”
ทั่วป๋าตานชิงคีบเนื้อไก่นุ่มลื่นชิ้นหนึ่งใส่ปาก หัวเราะหึๆ “รู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องถามเช่นนี้ น้องเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากแก้แค้น แต่ข้าวต้องกินทีละคำ อย่าใจร้อน”
“การเลื่อนตำแหน่งในกองตรวจดาราล้วนผ่านการพิจารณาอนุมัติทีละคนจากใต้เท้าหอดาราหลวงผู้เป็นอาจารย์ของใต้เท้าจี้เซียง”
“โดยทั่วไปเจ้ารับงานไปกี่งาน ทำไปเท่าไร ในกองจดไว้ทุกอย่าง หากเห็นว่าเจ้าทำพอแล้ว ก็จะเลื่อนเจ้าขึ้นไปเอง”
“จริงสิ เจ้าอย่าคิดว่าการเลื่อนตำแหน่งเกี่ยวกับฝีมือสูงต่ำ หากไม่เคยเอาชีวิตเข้าแลกให้กอง ต่อให้ฝีมือสูงเพียงใดก็เป็นได้แค่พลกุ่ยตัวเล็กๆ”
“ช่วงแรกขึ้นเร็ว หลังๆ จะช้าลง งานคราวก่อนเจ้าทำได้ไม่เลว ขอเพียงทำต่อไป อย่างมากครึ่งปีเจ้าก็ขึ้นเป็นหมู่เหรินได้แล้ว”
“เฮ้ อย่าดูถูกทีละขั้นนี้! ป้ายห้อยเอวต่างกัน ฐานะก็ต่างกัน ประโยชน์ที่ได้จากกองก็ต่างกัน คนไม่น้อยที่เข้ากองตรวจดาราไม่ได้มาเพราะค่าตอบแทนอย่างเดียวหรอก”
“ครึ่งปีรึ” แต่หลี่ฮั่วหวังรอครึ่งปีไม่ได้ ครึ่งปีกว่าจะขึ้นเป็นหมู่เหริน แล้วสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าต้องนานเพียงใดกว่าจะถึงธงเกิง
“พี่ทั่วป๋า ครึ่งปีนานเกินไป มีวิธีอื่นให้ขึ้นเร็วกว่านี้หรือไม่ ต่อให้ค่าตอบแทนน้อยหน่อยก็ได้ ตราบใดที่นิกายลวงลืมยังไม่ถูกกำจัด ใจข้าก็ไม่สงบ!”
“อืม.....” ทั่วป๋าตานชิงถือจอกสุราครุ่นคิดบางอย่าง
“ก็ได้ ข้าจะยอมแหกกฎสักครั้ง ที่นี่มีงานยุ่งยากอยู่งานหนึ่ง เดิมทีข้าต้องไปเอง หากเจ้าสะสางได้ ข้าจะพูดดีๆ ให้เจ้าต่อหน้าใต้เท้าจี้เซียงสักสองสามคำ น่าจะได้ขึ้นเป็นหมู่เหริน”
พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าทั่วป๋าตานชิงก็ผุดรอยยิ้มแฝงนัย “รอเจ้ากลับมาก่อน ข้าจะพาเจ้าไปดูว่าฐานะสูงขึ้นแล้วได้ดีอะไรบ้าง!”
เห็นว่าได้สิ่งที่ต้องการแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มออกมา ลดจอกสุราในมือลงต่ำเล็กน้อยแล้วชนกับจอกของอีกฝ่าย “ขอบคุณพี่ทั่วป๋าที่ช่วยให้สมหวัง ข้าขอคารวะพี่ทั่วป๋าหนึ่งจอก!”
พูดกันจบ สุราย่อมหมดตามมาอย่างรวดเร็ว ผ่านไปราวสองก้านธูป ทั่วป๋าตานชิงก็ลุกขึ้นโซเซเดินออกไปข้างนอก
“เอาละ~ จำไว้ว่ารีบไปนะ ที่อยู่ข้าให้แล้ว อย่าให้ผิดเวลา แล้วก็ เจ้าเฉินตาบอดนั่นตอนนี้นั่งรออยู่ที่ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองในเมืองอิ๋นหลิง หากเจ้าอยากคืนกระจกให้เขาก็ไปหาเขาเอง”
กำลังโหลดความเห็น...