ตอนที่ 312 เมืองอิ๋นหลิง
เมืองอิ๋นหลิงยังคงคึกคักรุ่งเรืองดังเดิม หลี่ฮั่วหวังสวมงอบจูงรถม้าเดินปนอยู่ในฝูงชน ไม่สะดุดตาผู้ใดแม้แต่น้อย
ผู้คนจอแจรอบด้านทำให้หมั่นโถวหวาดกลัวนัก มันหนีบหางหลบอยู่ใต้รถม้า ค่อยๆ เดินตามรถไปข้างหน้า
ครั้นมาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็หยิบเศษเงินที่เตรียมไว้บนรถม้าออกมาจ่ายค่าห้องพัก
บนรถม้าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม ไม่เพียงเงินกับเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน แม้แต่เสบียงแห้งก็เตรียมไว้หลายอย่าง
“พรึ่บ~” ม่านรถถูกเลิกขึ้น ไท่ซุ่ยดำที่ถูกมัดแน่นหนาปรากฏตรงหน้าเขา หลี่ฮั่วหวังยัดเนื้อแห้งในมือเข้าไปในร่องบนร่างที่เต็มไปด้วยเมือกของมัน
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หยิบมีดออกมา เฉือนเนื้อมันก้อนใหญ่ยัดใส่ปากเคี้ยว เนื้อไท่ซุ่ยดำทั้งไม่อร่อยทั้งชวนคลื่นไส้ แต่เขาชินไปนานแล้ว
ถูกหลี่ฮั่วหวังกินไปมากปานนี้ ไท่ซุ่ยดำกลับดูไม่ได้เล็กลงสักเท่าไร
ตรวจเอ็นวัวที่มัดมันไว้เสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็มองไท่ซุ่ยดำตรงหน้าแล้วพูดว่า “ได้ยินหรือไม่ คำที่ข้าพูดตอนนี้ เจ้าพูดตามได้หรือไม่”
ต่อคำถามของหลี่ฮั่วหวัง ไท่ซุ่ยดำไม่แสดงท่าทีใดๆ ยังคงบิดตัวอันน่าขยะแขยงไปมา พ่นของเหลวโสโครกเหนียวข้นออกจากร่องทั่วร่าง
อย่าว่าแต่เปล่งเสียง แม้แต่ปฏิกิริยาสักนิดก็ไม่มี
หลี่ฮั่วหวังลูบท้องตนอย่างครุ่นคิด “หรือไท่ซุ่ยดำต้องอยู่ในท้องฉันก่อนถึงจะรู้หนังสือ หรือเพราะหูฉันไวเกินไป เลยมีแค่ฉันที่ได้ยิน”
เขาเองก็ไม่รู้ว่าคนอื่นกินไท่ซุ่ยดำแล้วจะเป็นอย่างไร อาการของตนนับว่าปกติหรือพิเศษ
หลี่ฮั่วหวังปิดม่านรถลงตามเดิม แล้วพูดกับหมั่นโถวที่นั่งอยู่ข้างๆ “เฝ้าให้ดี หากไท่ซุ่ยดำขยับวุ่นวาย หรือมีใครคิดจะเข้าใกล้ เจ้าก็เห่าดังๆ ข้าอยู่ห้องข้างๆ นี่เอง”
“โฮ่งๆ!!” หมั่นโถวกระดิกหางกระโดดดึ๋งๆ
หลี่ฮั่วหวังตบหัวหมั่นโถวเบาๆ แล้วหันหลังเดินไปยังห้องพัก
เปิดหน้าต่างมองตลาดอันคึกคักเบื้องล่าง หลี่ฮั่วหวังก็ล้วงหนังสือเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อ ตำราสามอักษร
หลี่ฮั่วหวังเองก็ไม่รู้ว่าสอนเช่นนี้แล้วไท่ซุ่ยดำในท้องจะเรียนรู้ได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ต้องลองดู ลองหลายๆ ทางก็ไม่เสียหาย
ขอเพียงสอนได้สำเร็จ ไม่แน่ว่าไท่ซุ่ยดำอาจช่วยงานในวันข้างหน้าของตนได้ไม่น้อย
ต่อให้ไม่ช่วย ขอแค่มันไม่ก่อกวน ก็นับว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว
“แรกเกิดมนุษย์ สันดานเดิมดี สันดานใกล้กัน ความเคยชินพาห่าง หากไม่สั่งสอน สันดานย่อมแปร วิถีแห่งการสอน สำคัญที่มุ่งมั่น.....”
หนวดสีดำเส้นหนึ่งกระดุกกระดิกโผล่ออกจากสะดือของหลี่ฮั่วหวัง ส่ายไปมาแล้วก็มุดกลับเข้าไป
“ลิ้นจี่ นี่คือลิ้นจี่” หลี่ฮั่วหวังแกะเปลือกออก “กิน”
จากนั้นเขาก็ยัดเนื้อผลใสๆ เข้าปากตนเอง “ไม่ใช่ ไม่ใช่ฆ่า กิน”
เมื่อเห็นบ้านเรือนนอกหน้าต่างจุดตะเกียงกันแล้ว หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าได้เวลา จึงลุกเดินออกไป
ยังเป็นร้านเดิมที่เคยดื่มสุรากับทั่วป๋าตานชิง หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเข้าไปบอกจุดประสงค์ เสี่ยวเอ้อร์ก็เชิญเขาเข้าไปข้างในทันที
เห็นชัดว่ามีคนสั่งไว้ล่วงหน้า เขาเพิ่งเข้าไปนั่ง สุราเลิศรสและอาหารนานาชนิดก็ถูกยกเข้ามา
หลี่ฮั่วหวังรอในห้องรับรองที่ตกแต่งแบบโบราณได้ไม่นาน นอกห้องก็ดังเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของทั่วป๋าตานชิง คนยังไม่มาเสียงก็มาถึงก่อน
“ฮ่าๆ~ น้องเอ๋อร์ ไม่ได้พบกันเสียนาน คิดถึงยิ่งนัก” ประตูเปิดดังเอี๊ยด ทั่วป๋าตานชิงในชุดแพรพรรณก้าวเข้ามา “อย่ายืนอยู่เลย นั่งเร็วๆ พี่น้องกันทั้งนั้น จะเกรงใจอะไร”
เห็นทั่วป๋าตานชิงหันไปปิดประตู หลี่ฮั่วหวังก็ถอดงอบผ้าโปร่งดำบนศีรษะลง
เมื่อเห็นผิวหนังดำเป็นปื้นชมพูเป็นปื้นรอบหน้ากากเหรียญทองแดงของหลี่ฮั่วหวัง แววตาของทั่วป๋าตานชิงก็วูบไหวแปลกไปชั่วขณะ
ทว่าเขาไม่ได้พูดอะไร กลับหัวเราะขึ้นอีก ยกกาสุราบนโต๊ะรินให้ตัวเองจอกหนึ่ง “มาๆๆ ดื่มๆ”
หลี่ฮั่วหวังรู้ทางของอีกฝ่ายดี จึงไม่ร้อนรน
หลี่ฮั่วหวังรินสุราเล็กน้อยแล้วเงยหน้ากระดก ยังดีที่ก่อนมาเขาจงใจดื่มน้ำไว้มาก จะได้เมาช้าลงบ้าง
สุราผ่านไปสามรอบ อาหารผ่านไปห้ารส ทั่วป๋าตานชิงกระแอมเบาๆ แล้วจึงเริ่มเข้าเรื่อง
“น้องเอ๋อร์ กระจกแปดทิศที่เจ้าฝากข้าถามไว้มีเบาะแสแล้ว เป็นของที่นิกายลวงลืมหลอกเอามาจากไอ้จมูกวัวตาบอดคนหนึ่ง”
“อ้อ คนตาบอดนั่นแซ่เฉินใช่หรือไม่”
“เอ๊ะ น้องเอ๋อร์ ข้ายังไม่ทันบอก เจ้ารู้ได้อย่างไร”
หลี่ฮั่วหวังถือจอกสุราปรายตามองจงแดงที่อยู่ไกลออกไปอย่างเย้ยหยัน เป็นไปตามคาด ตัวตนเฉินตาบอดที่เจ้านี่เคยใช้ก็ขโมยมาเช่นกัน
“น้องเอ๋อร์เอ๋ย ไอ้จมูกวัวนั่นว่า วิชาที่ใช้ปลุกพลังกระจกน่ะ เขาให้เจ้าไม่ได้ แต่หากเจ้ายอมคืนกระจกให้เขา เขาจะเอาตำรายันต์ชุดหนึ่งมาแลก”
“ตำรายันต์เช่นไร”
“เขาว่าในตำรายันต์ชุดนี้บันทึกยันต์และอักขระคาถาไว้สารพัด ขอเพียงเจ้าเรียนจนแตกฉาน ห้าศาสตร์ทั้งขุนเขา แพทย์ ทำนาย ชะตา และโหงวเฮ้ง ล้วนเชี่ยวชาญได้ทุกแขนง”
กล่าวจบ ทั่วป๋าตานชิงก็หยุดไปครู่หนึ่ง ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่ว่า ข้าว่าเจ้าเฒ่านั่นคงคุยโวเสียมาก ตำรายันต์ชุดนั้นคงมีประโยชน์อยู่ แต่คงไม่ร้ายกาจอย่างที่เขาว่าหรอก”
หลี่ฮั่วหวังหยิบกระจกบานนั้นออกมาชั่งน้ำหนักได้เสีย แต่เรื่องเช่นนี้เขาไร้ประสบการณ์ จึงไม่รู้ว่าควรพิจารณาอย่างไรดี
คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองทั่วป๋าตานชิงที่อยู่ข้างๆ
“พี่ทั่วป๋า เรื่องนี้พอจะชี้แนะข้าสักนิดได้หรือไม่”
อย่างไรเสียทั่วป๋าตานชิงก็นับเป็นคนเจนยุทธภพ เรื่องเช่นนี้ฟังความเห็นเขาไว้ย่อมดี
ทั่วป๋าตานชิงใช้ตะเกียบคีบหนังปลาใสแวววาวชิ้นหนึ่งใส่ปาก
“อืม..... ข้าว่า เรื่องนี้เจ้าควรรับปากไป ไอ้จมูกวัวนั่นแม้ปากไม่พูด แต่ดูแล้วเขาให้ความสำคัญกับกระจกบานนั้นไม่น้อย หากเจ้าไม่ให้ เกรงว่าเขาจะตามมาถึงตัว”
“อีกอย่าง ของวิเศษชิ้นนี้แม้จะดี แต่สำหรับลัทธิอ่าวจิ่งของพวกเจ้าก็เหมือนกระดูกไก่ ทิ้งก็เสียดายกินก็ไม่อิ่ม ลัทธิอ่าวจิ่งของพวกเจ้าขอเพียงกล้าลงมือกับตัวเองให้หนัก ก็ไม่ต้องใช้กระจกโทรมๆ นี่แม้แต่น้อย”
“กลับกัน กระดาษยันต์พิเศษบางชนิดที่บันทึกในตำรายันต์ชุดนั้นอุดจุดอ่อนของลัทธิอ่าวจิ่งได้”
“ที่สำคัญ ยุคนี้มีสหายเพิ่มหนึ่งคนก็มีทางเพิ่มหนึ่งสาย เผื่อวันหน้าเฉินตาบอดนั่นจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง”
หลี่ฮั่วหวังไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน ก็เห็นว่าที่ทั่วป๋าตานชิงพูดมีเหตุผลจริง “ขอบคุณพี่ทั่วป๋าที่ชี้แนะ”
“พี่น้องในกองตรวจดาราด้วยกันทั้งนั้น จะเกรงใจไปไย หากเจ้าอยากขอบคุณข้าจริงๆ วันหน้ามีเรื่องดีอะไรก็อย่าลืมพี่ชายคนนี้ก็พอ”
ทั่วป๋าตานชิงพูดพลางยกจอกสุราขึ้นอีกครั้ง
สองคนดื่มไปดื่มมา ก็สนิทกันขึ้นอีกไม่น้อย
เมื่อกินกันจนเกือบอิ่ม ทั่วป๋าตานชิงที่เมาได้ที่ก็ปรับสีหน้าจริงจัง
“น้องเอ๋อร์ เรื่องเล่นๆ คุยจบแล้ว ถึงเวลาคุยเรื่องจริงจัง เจ้าอยากไต่เต้าขึ้นไปก็ต้องขยันหน่อยมิใช่รึ ประจวบเหมาะพอดี ทางใต้มีเรื่องหนึ่งให้เจ้าไปจัดการ”
กำลังโหลดความเห็น...