ตอนที่ 311 หลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังผู้คลุ้มคลั่งโบกเศษอาหารในมือ กระโดดขึ้นไปบนรถคันหนึ่งข้างทางแล้วกระโดดโลดเต้นไปตามเสียงสัญญาณกันขโมย
“ฉันเป็นคนบ้า!! ฉันเป็นโรคจิตโว้ย!!!” เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังก้องไปไกลแสนไกล
พฤติกรรมพิลึกของหลี่ฮั่วหวังเรียกความสนใจจากผู้คน เมื่อเจ้าของรถถือไม้กวาดวิ่งมาฟาดใส่ตัวหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด คนมุงรอบข้างก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
ขณะที่เสียงหัวเราะของเขายิ่งบ้าคลั่ง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักคนหนึ่ง แม่ของเธอกำลังจูงมือเธอเดินอ้อมไปไกลๆ กิ๊บรูปเชอร์รีสีแดงบนผมนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด
ทันทีที่เห็นเธอ สีหน้าตื่นเต้นสุดขีดของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ จางหาย ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็กระโดดลงจากรถ ไม่สนใจไม้กวาดของเจ้าของรถที่ฟาดลงมา กอดเศษอาหารในมือเดินจากไป
กลับมาถึงใต้สะพาน หลี่ฮั่วหวังตักน้ำในแม่น้ำที่ค่อนข้างขุ่นกรอกใส่แก้วชานมจนเต็ม แล้วดื่มอย่างด้านชา
ซาลาเปามีกลิ่นแปลกๆ คงบูดแล้ว แต่เขาไม่สนใจ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งตนกำลังกินอะไรอยู่ เขาก็ไม่สนใจเช่นกัน
ของกินเพียงน้อยนิดนี้ หลี่ฮั่วหวังกินช้ามาก ราวกับกำลังละเลียดลิ้มรสอย่างละเอียด
“คุณลุงคะ” หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงสีขาวล้วนยืนอยู่ที่ปากทางใต้สะพาน
ใต้แสงแดดจ้า เธอดูราวกับเปล่งแสงไปทั้งตัว
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าน่ารักของเธอแล้วหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว “สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง”
เด็กหญิงพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ “หนู..... หนูไม่ได้ชื่อสิบแปดค่ำเดือนสิบสองค่ะ หนู... หนูชื่อหลิวอวี่ฮวน แม่เรียกหนูว่าฮวนฮวน”
พอเห็นหลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืน หลิวอวี่ฮวนก็ตกใจถอยหลังไปหลายก้าว
เธอรีบปลดกระเป๋านักเรียนลง เอากระดาษแผ่นหนึ่งรองพื้นไว้ก่อน แล้วหยิบห่ออะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าวางลงบนกระดาษ
ทำเสร็จแล้วเธอก็เหลือบมองหลี่ฮั่วหวังอย่างลนลานอีกครั้ง แล้วรีบวิ่งหนีไป
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปก้มดู พบว่าเป็นซาลาเปาสามลูกใส่ถุงพลาสติกสีขาว ซ้ำยังเป็นซาลาเปาหน้าหมูน้อยที่มีแต่เด็กประถมเท่านั้นจะซื้อ
หลี่ฮั่วหวังยิ้มอย่างเข้าใจ ก้มลงหยิบขึ้นมา แกะถุงแล้วกินทันที
ซาลาเปายังอุ่นอยู่ ดูแล้วคงเพิ่งออกจากซึ้งได้ไม่นาน นี่ไม่ใช่ของกินเหลือของเธอ แต่ตั้งใจไปซื้อมาให้
หลี่ฮั่วหวังนั่งอยู่ตรงนั้น ค่อยๆ กินทีละคำอย่างทะนุถนอม ซาลาเปาไส้หมู อร่อยมากจริงๆ
กินไปกินมา สภาพรอบตัวหลี่ฮั่วหวังก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาพบว่าตนนั่งอยู่บนถนนโคลน สองมือประคองก้อนดินก้อนหนึ่งแทะกินอยู่
“หึๆ” หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วแทะก้อนดินในมือต่อทีละคำจนหมด
กินเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็กลับเข้ามาในศาล ท่ามกลางสายตาของภาพหลอนตนอื่นๆ เขาหยิบกระบี่เล่มนั้นบนพื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างเด็ดเดี่ยว
ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากับเสียงกีบม้า เสียงฝีเท้านั้นคุ้นเคยเหลือเกิน
“เหมี่ยวเหมี่ยว!” หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่พุ่งออกไป ทว่ากลับเห็นคนที่คาดไม่ถึง นั่นคือร่างทรงใหญ่ที่คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง
ตอนนี้ฝนข้างนอกหยุดแล้ว ทว่าผ้าคลุมหน้าสีแดงของร่างทรงใหญ่กลับเปียกชื้น รอยน้ำสองสายไหลลงมาจากตรงตำแหน่งเบ้าตา
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่หน้าศาลด้วยสีหน้าซับซ้อน มองมันที่ยืนอยู่ข้างรถม้าคันหนึ่งไกลออกไป “เจ้ามาทำไม”
“โฮ่งๆ!” หมั่นโถวที่กระดิกหางมุดออกมาจากหลังรถม้า สะบัดน้ำฝนบนตัวแรงๆ แล้ววิ่งพุ่งเข้าหาหลี่ฮั่วหวังอย่างดีใจ
หมั่นโถวบิดตัวกระโดดขึ้นมา ใช้อุ้งเท้าหน้าตะกุยประทับรอยดอกเหมยโคลนเหลืองไว้บนตัวหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
ยามนี้ ร่างทรงใหญ่เปิดผ้าคลุมรถม้าข้างกาย เผยไท่ซุ่ยดำที่ถูกเอ็นวัวมัดไว้ต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง
นางจูงรถม้าเดินเข้ามา ใช้มือเย็นเฉียบที่มีเล็บดำแหลมคมจูงหลี่ฮั่วหวังเข้าไปในศาลร้าง
เมื่อมาถึงมุมแห้งเพียงมุมเดียวในศาล ร่างทรงใหญ่ก็หยิบผ้ามาเช็ดน้ำฝนกับโคลนบนตัวหลี่ฮั่วหวังจนแห้ง แล้วหยิบเสื้อผ้า รองเท้า และถุงเท้าชุดใหม่เอี่ยมออกมาจากรถม้า
นางปรนนิบัติสวมให้หลี่ฮั่วหวังจนเรียบร้อย แล้วนำชุดนักพรตสีแดงตัวเก่ามาคลุมทับให้
ขณะที่นางก้มหน้าผูกสายคาดเอวให้หลี่ฮั่วหวังอยู่นั้น หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือไปเลิกผ้าคลุมหน้าสีแดงของร่างทรงใหญ่ขึ้น
ทันใดนั้น ใบหน้าที่ราวกับดอกไม้กินคนของร่างทรงใหญ่ก็ปรากฏต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง
เพียงแต่กลีบและเกสรของดอกไม้ดอกนี้ก่อขึ้นจากเกล็ดงู ขนเม่น และสิ่งอื่นที่คล้ายคลึงกัน
กลางดอกไม้นั้น ใบหน้าเสี้ยวเล็กๆ ของไป๋หลิงเหมี่ยวหลั่งน้ำตามองหลี่ฮั่วหวังอย่างปวดร้าว อีกฟากหนึ่งที่ประกบกับครึ่งหน้าคนนั้นคือหน้าสัตว์รูปร่างคล้ายจิ้งจอก
ซ้ำอวัยวะบนใบหน้านางยังไม่หยุดนิ่ง แต่ค่อยๆ เคลื่อนย้ายแปรเปลี่ยนไปตามเวลา
ประเดี๋ยวหน้าคนมากกว่า ประเดี๋ยวหน้าสัตว์มากกว่า จำนวนดวงตาก็มากบ้างน้อยบ้าง
ร่างทรงใหญ่ในสภาพเช่นนั้นอ้าแขนกอดหลี่ฮั่วหวังไว้เบาๆ แล้วยิ่งกอดยิ่งแน่น รัดจนเขาแทบหายใจไม่ออก “ท่านสามี.....”
มือที่อ้อมไปด้านหลังแกะนิ้วของหลี่ฮั่วหวังออกทีละนิ้ว จนกระบี่พู่ม่วงร่วงลงพื้น
แถบผ้าสีขาวที่ข้อมือของนางถูกแก้ออก แล้วนำมาปิดดวงตาไร้เปลือกตาของหลี่ฮั่วหวังไว้เบาๆ
“ท่านสามี... พวกเราจะรอท่าน รอวันที่ท่านรักษาหาย”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กอดนางตอบ มองดวงตาเรียวยาวมหึมาราวตาแมวดวงนั้น แล้วยิ่งกอดยิ่งแน่น
แม้ชีวิตจะรันทด โลกจะสิ้นหวังเพียงใด ต่อให้ทุกช่วงชีวิตของหลี่ฮั่วหวังล้วนหล่อหลอมขึ้นจากความเจ็บปวด
แต่ไม่มีใครอยากตายจริงๆ บางครั้งขอเพียงมีใครสักคนดึงรั้งไว้สักนิด ก็อาจยับยั้งโศกนาฏกรรมได้แล้ว
สุดท้ายร่างทรงใหญ่ก็จากไป แต่นางทิ้งหมั่นโถวกับรถม้าที่มัดไท่ซุ่ยดำไว้ให้
หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่บนพื้นมองท้องฟ้าผ่านรูโหว่บนหลังคาอย่างเหม่อลอย นานทีเดียวกว่าเขาจะหยิบกระบี่พู่ม่วงขึ้นมาอีกครั้ง
มองเงาเสี้ยวหน้าตนบนคมกระบี่ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันใด เขาเงื้อกระบี่ขึ้นฟ้าพรวด ชี้ตรงไปยังนกพิราบสีดำตัวหนึ่งบนขื่อ
“นกพิราบ”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคิดเช่นนั้น นกพิราบตัวนั้นก็บินลงมาเกาะบนไหล่เขา “กุ๊ก~ กุ๊กกุ๊ก~ กุ๊ก~”
ตอนนี้เองหลี่ฮั่วหวังจึงเห็นว่าที่ข้อเท้านกพิราบดำตัวนี้มีกระดาษม้วนเล็กๆ ผูกอยู่
บนนั้นมีอักษรกระดองเต่าอยู่ตัวหนึ่ง ดูคล้ายอักษรฟ้าที่มีดวงตาต่ออยู่ข้างใต้
ค่อยๆ คลี่กระดาษออกดู พออ่านข้อความข้างใน หลี่ฮั่วหวังก็ใจหายวาบ จูงรถม้าออกจากศาลร้างไปทันที
นี่คือสารนกพิราบของทั่วป๋าตานชิง เขาแจ้งให้หลี่ฮั่วหวังไปเมืองอิ๋นหลิงสักครั้ง นัดพบกันที่เดิม
สิ่งนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงแผนของตนขึ้นมาทันที แผนที่จะอาศัยกองตรวจดาราตามหาลมเหนือ
ความไม่ยอมจำนนอันแรงกล้าพลุ่งขึ้นในใจ กดความเจ็บปวดและความอยากตายในแววตาหลี่ฮั่วหวังลงไปจนสิ้น
“หมั่นโถว ไปกัน! ที่บ้าๆ นี่คิดจะให้ข้าตาย ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!!”
“ตอนนี้ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก! ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะแทงมันให้ทะลุเป็นรูสักรู!”
“ตัวตนจิตวิสุทธิ์นี่ สักวันข้าต้องสลัดมันทิ้งได้! สักวัน! ถึงตอนนั้น ถึงตอนนั้น.....”
กำลังโหลดความเห็น...