ตอนที่ 310 คนบ้า
หลังออกจากเขาหนิวซิน หลี่ฮั่วหวังก็เดินไปตามทางเล็กเฉอะแฉะเงียบๆ ตลอดทาง
เสื้อผ้าและผิวหนังกระดาษบนตัวเขาค่อยๆ ยุ่ยเปื่อยร่วงลงพื้นใต้สายฝนที่ชะล้าง
ใต้สายฝนเย็นเยียบ ผิวไหม้เกรียมของหลี่ฮั่วหวังที่แซมด้วยเนื้อใหม่ซึ่งเพิ่งงอกก็ค่อยๆ เผยออกมา
เม็ดฝนหยดแล้วหยดเล่ากระทบเนื้ออ่อนที่เพิ่งงอก ยามนี้หลี่ฮั่วหวังจึงรู้ซึ้งว่าการถูกแล่เนื้อนับพันมีดเป็นเช่นไร ทว่าเขาไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยง เพียงยืนรับมันเงียบๆ กลางสายฝน
ฝนค่อยๆ ซาลง ฟ้าก็เริ่มสาง หลี่ฮั่วหวังหยุดลงที่ศาลร้างแห่งหนึ่ง หลายวันหลายคืนที่ไม่ได้นอน เขาเหนื่อยเหลือเกิน
เขาเงยหน้ามองป้ายชื่อที่เหลือเพียงครึ่งแผ่น แล้วมองป้ายกลอนคู่สองข้างประตูที่มีตะไคร่เกาะ แม้ตัวอักษรจะซีดจางไปมาก แต่หากพินิจดีๆ ก็ยังอ่านออก
กลอนบน: การณ์ทั้งปวงอยู่ที่คนกระทำ อย่ากล่าวว่าทุกสิ่งล้วนเป็นชะตา
กลอนล่าง: สภาวะล้วนเกิดจากใจสร้าง ถอยหลังหนึ่งก้าวฟ้าย่อมกว้างเอง
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปโดยไม่ปริปาก ภายในศาลไม่ใหญ่นัก มีเพียงรูปปั้นดินที่เหลือครึ่งตัว นอกนั้นถูกขนไปหมดแล้ว
ซ้ำหลังคายังรั่ว น้ำขังบนพื้นไม่น้อยไปกว่าข้างนอกสักเท่าไร เขาที่เปียกโชกทั้งตัวยืนอยู่ในมุมเดียวที่ฝนไม่รั่วลงมา มองหยาดฝนที่หยดลงจากรูโหว่อย่างเลื่อนลอย
“โง่ไปแล้วสิท่า กลายเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบแล้วใช่หรือไม่ ข้าบอกตั้งแต่แรกแล้วให้ฟังข้า ไม่เชื่อคนแก่ก็เจ็บตัวทันตาเห็นอย่างนี้แหละ” จงแดงเดินวนรอบหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ
พระชราเดินเข้ามา คิ้วตกลงพลางปลอบ “นักพรต เจ้าอย่าเศร้าเกินไปเลย เรื่องนี้โทษเจ้าไม่ได้ เจ้าเองก็ไม่ได้อยากฆ่าพวกเขา วันหน้าหมั่นทำความดี หมั่นสวดอมิตาพุทธ พระพุทธองค์ไม่ถือโทษเจ้าหรอก”
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจภาพหลอนทั้งสองข้างกายแม้แต่น้อย ในหัวมีแต่ภาพตนเองในฝั่งภาพหลอนที่กลายเป็นขอทานเต็มตัว กับแววตาเย็นชาที่ไป๋หลิงเหมี่ยวมองตนเมื่อวาน
ครอบครัวของตนไม่ต้องการตน ซ้ำตนยังทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวต้องไร้ครอบครัว ตนมันก็แค่ตัวหายนะ ใครข้องแวะก็มีแต่ซวย
“เคร้ง” กระบี่พู่ม่วงที่แผ่ไอสังหารถูกชักออกจากฝัก หลี่ฮั่วหวังพินิจเงาสะท้อนครึ่งหน้าของตนบนตัวกระบี่อันวาวเย็น
คิดไปคิดมา คำถามข้อหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว “คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ในเมื่อฉันอยู่อย่างทุกข์ทรมานขนาดนี้ แล้วฉันจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไรกันแน่”
ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลง จินซานจ่าว เผิงหลงเถิง หลวงจีน และจงแดง แยกย้ายกันยืนสี่ทิศ ล้อมรอบหลี่ฮั่วหวังไว้
“เฮ้ยๆๆ เจ้าจะทำอะไร เจ้าหนุ่มหลี่ ใจเย็นๆ ก่อน” จงแดงลนลานรีบเข้ามาเกลี้ยกล่อม
“นั่นสิ นักพรต เจ้าจะทำอะไร หากรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมาย ก็ออกบวชเป็นพระได้นี่ เหตุใดต้องหาที่ตายด้วยเล่า”
เผิงหลงเถิงที่ยืนนิ่งมาตลอดขยับตัว ร่างที่หุ้มเกราะทั้งตัวทำท่าทางเหยียดหยามดูแคลน
จินซานจ่าวที่อ้าปากไร้เสียงมาตลอดหุบปากลง จ้องใบหน้าด้านข้างของหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาเป็นห่วง
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจพวกมัน เพียงพินิจกระบี่ตรงหน้า ครุ่นคิดบางอย่างอย่างจริงจัง เขาไม่เคยทบทวนชีวิตตนเองอย่างจริงจังถึงเพียงนี้มาก่อน
“โธ่ ว่าไปก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ลูกผู้ชายจะกลัวหาเมียไม่ได้หรือไร ถึงเจ้าจะไม่มีพวกนั้นแล้ว แต่เจ้ายังมีพวกเรานี่!” จงแดงยิ้มทะเล้นเข้ามาใกล้ ใช้นิ้วจิ้มอกตัวเอง
ได้ยินดังนั้น สีหน้าแข็งทื่อของหลี่ฮั่วหวังก็บิดเบี้ยวดุร้ายถึงขีดสุดในพริบตา “ฉัวะ” กระบี่คมกริบฟันผ่านร่างจงแดง ผ่ารูปปั้นดินด้านหลังออกเป็นสองซีก
ประกายเย็นเยียบร่ายรำกลางสายฝน หลี่ฮั่วหวังที่แทบคลุ้มคลั่งฟันกระบี่แล้วกระบี่เล่าใส่จงแดงผู้ไร้หน้าไร้ตา เผิงหลงเถิงผู้ไร้ศีรษะ จินซานจ่าวผู้ไร้ท่อนล่าง และพระชราผู้ไร้พิษภัย
ทว่าไม่ว่ากระบี่พู่ม่วงจะคมเพียงใด หลี่ฮั่วหวังจะฟาดฟันแรงแค่ไหน ก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้แม้แต่น้อย
“พวกเจ้า!! ก็เพราะพวกเจ้า!! พวกเจ้ามันตัวอะไรกันแน่! ทำไมต้องตามข้าอยู่ตลอด!!” เสียงคำรามเดือดดาลของหลี่ฮั่วหวัง
ระเบิดก้องไปทั้งศาลร้าง
“ทำไมต้องเป็นข้าที่เป็นจิตวิสุทธิ์! ทำไมต้องเป็นข้าที่ป่วย!! เพราะอะไรต้องเป็นข้า! ข้าทำผิดอะไรนักหนา!! ทำไมไม่เป็นคนอื่น!! ข้าแค่อยากมีชีวิตอยู่อย่างสงบ! ทำไมมันถึงยากเย็นนัก!!”
หลังฟาดฟันครั้งแล้วครั้งเล่า หลี่ฮั่วหวังก็เซล้มลงกับพื้น กระบี่ในมือกระเด็นไปไกลหลายช่วงตัว
เขานอนอยู่บนพื้นไม่ขยับอีก เขาเหนื่อยแล้ว เหนื่อยจริงๆ
ทว่าทั้งที่ง่วงถึงเพียงนั้น เขากลับนอนไม่หลับเสียที ในหัวปวดตุบๆ ไม่หยุด
จงแดงขยับเข้ามา ย่อตัวลงข้างเขาแล้วปลอบ “ไม่เป็นไร วันหน้าขอแค่เจ้าเชื่อข้า อยากได้ผู้หญิงสักกี่คน ข้าจะหลอกมาให้เท่านั้น”
หลี่ฮั่วหวังไม่ตอบโต้รุนแรงอีก ได้แต่นอนนิ่งเงียบอยู่บนพื้น ตาไม่กะพริบแม้แต่ครั้งเดียว
จู่ๆ รอบด้านก็เริ่มบิดเบี้ยวแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เมื่อหลี่ฮั่วหวังได้สติ ก็พบว่าตนนอนอยู่ใต้สะพานอันมืดชื้นเย็นเยียบเสียแล้ว
มองทุกสิ่งตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังอ้าปากยิ้มขื่นอย่างไร้เสียง แล้วค่อยๆ หัวเราะออกมา “หึๆ.....”
หัวเราะไปหัวเราะมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกกระหายน้ำ กระหายจนทนไม่ไหว หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นเดินไปที่ริมน้ำ
เพราะฝนตก น้ำจึงขึ้นสูงมาก หลี่ฮั่วหวังทิ้งตัวลงนอนคว่ำ มุดหัวลงไปดื่มน้ำอึกใหญ่ๆ
ดื่มน้ำจนอิ่ม หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกหิวขึ้นมาอีก เขาลุกขึ้นใช้มือลูบหน้าทีหนึ่ง แล้วเดินออกไปนอกใต้สะพาน
ฟ้าหลังฝนแจ่มใส อากาศสดชื่นยิ่ง บนทางเท้าริมถนนมีผู้คนไม่น้อย
เมื่อหลี่ฮั่วหวังในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่นมอมแมมเดินออกมา ร่างของเขาราวกับมีกำแพงล่องหน รัศมีห้าเมตรรอบตัวไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
“ไอ้บ้านี่อีกแล้ว... เทศกิจมัวทำอะไรกินอยู่ ไม่มาจัดการสักที”
“ชู่ๆ อย่าให้มันได้ยิน ไอ้บ้านี่หูไวจะตาย”
“ก็น่าสงสารนะ เฮ้อ”
หลี่ฮั่วหวังไม่ใส่ใจท่าทีของคนเหล่านั้น เดินมองหาบางอย่างไปตามถนน
ในที่สุดเขาก็หยุดลงข้างถังขยะใบหนึ่ง ยื่นมือเปิดฝาถังขยะสีเขียว ก้มหน้าก้มตาหาอาหารของตนอย่างตั้งใจ
คนสมัยนี้มักกินทิ้งกินขว้าง ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็เจอชานมที่ดื่มไม่หมดสองแก้ว กับซาลาเปาไส้ผักที่ถูกกัดไปคำหนึ่ง
“แชะ!” แสงแฟลชวาบผ่าน ชายคนหนึ่งที่คาบบุหรี่อยู่ข้างๆ ลดมือถือลง นิ้วโป้งรัวพิมพ์ข้อความลงโมเมนต์ “ดูเร็ว ขอทานหล่อเวอร์ชันใหม่มาแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังหาปิ้งย่างที่เย็นชืดได้อีกหลายไม้ แล้วเดินกินกลับไปยังใต้สะพาน
ตอนนั้นเองมีเด็กวัยรุ่นหลายคนวิ่งผ่านมา ยืนหัวเราะคิกคักชี้ไม้ชี้มืออยู่ไกลๆ จู่ๆ ก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งก็ถูกขว้างมาโดนตัวหลี่ฮั่วหวัง “ฮ่าๆๆ! ไอ้บ้า! มานี่ สูบบุหรี่ไหม”
หลี่ฮั่วหวังฉีกปากยิ้มขึ้นมาทันใด “ฮ่าๆๆ!! ใช่แล้ว! ฉันบ้า! ฉันมันคนบ้า!! ฮ่าๆๆ!!”
กำลังโหลดความเห็น...