คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 309

ตอน 309

ตอนที่ 309 เอ่ยปาก

“เจ้าจะให้ข้าหลอกนางรึ!” หลี่ฮั่วหวังมองจงแดงตรงหน้า ถ้อยคำถูกเค้นลอดไรฟันออกมาทีละคำ

“เฮอะ! หลอกแล้วมันทำไม เจ้ามีสิทธิ์อะไรไปดูถูกการหลอก การหลอกใช้ทำชั่วได้ก็ใช้ทำดีได้! ตอนนี้หากเจ้าทำตามที่ข้าบอก นั่นก็คือคำโกหกด้วยเจตนาดี!”

เห็นจงแดงยิ่งพูดยิ่งคึก พระชราที่ถอนใจอยู่ข้างๆ ก็เดินเข้ามา ดึงตัวมันออกห่างจากหลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่หลี่...” ไป๋หลิงเหมี่ยวรู้สึกได้ว่าหลี่ฮั่วหวังดูผิดปกติ น้ำเสียงของนางจึงอ่อนโยนลงมาก

นางยื่นฝ่ามือขาวผ่องนุ่มนวลออกไป ทาบลงบนนิ้วไหม้เกรียมราวโครงกระดูกของหลี่ฮั่วหวังอย่างแผ่วเบา

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ ออกเดินทางไกลมานานปานนี้คงเหนื่อยแย่แล้ว พักสักหน่อยเถิด มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้”

ไป๋หลิงเหมี่ยวประคองหลี่ฮั่วหวังมาที่ข้างเตียงของตน ไม่รังเกียจรูปลักษณ์น่าสะพรึงของเขาในยามนี้แม้แต่น้อย ให้เขาล้มตัวลงนอนใต้ผ้าห่มของนาง

ห่มผ้าห่มแพรลื่นละมุน หนุนหมอนเปลือกข้าวที่ดังกรอบแกรบ หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเบาๆ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ อันคุ้นเคยจากกายไป๋หลิงเหมี่ยว

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านตากฝนมา ข้าจะไปต้มน้ำขิงมาไล่ความเย็นให้นะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวกล่าวจบก็ลุกขึ้นจะไปยังโรงครัว

หลี่ฮั่วหวังยกมือคว้าข้อมือไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ “เหมี่ยวเหมี่ยว ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่ ในสายตาเจ้า คนตระกูลไป๋เป็นคนเช่นไร”

“คนในตระกูลข้ารึเจ้าคะ ทุกคนดีมากเจ้าค่ะ ปกติก็ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่เหมือนที่อื่นที่ชอบทะเลาะกัน” ไป๋หลิงเหมี่ยวตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตุใดจู่ๆ ถึงถามเช่นนี้”

“ไม่เคย... รู้สึกถึง..... เรื่องแปลกๆ บ้างเลยรึ”

“ไม่มีนี่เจ้าคะ อ้อ จริงสิ คนตระกูลไป๋เข้าศาลบรรพชนบ่อยกว่าที่อื่นอยู่บ้าง ตอนข้ายังเล็ก อยากรู้นักว่าข้างในเป็นอย่างไร เซ้าซี้ท่านปู่ให้พาเข้าไปดูอยู่หลายครั้ง แต่ท่านก็บอกทุกทีว่าข้าเป็นผู้หญิง เข้าศาลบรรพชนไม่ได้”

พูดถึงตรงนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็นึกอะไรขึ้นได้ ปากอ้าน้อยๆ ด้วยความตกใจ ยกมือขึ้นปิดปากโดยไม่รู้ตัว

“ศิษย์พี่หลี่ หรือท่านได้พบพวกเขาแล้วเจ้าคะ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน ท่านพ่อท่านแม่ข้าสบายดีหรือไม่”

หลี่ฮั่วหวังพยายามสูดหายใจเข้าลึกแล้วผ่อนออกแรงๆ ราวกับอยากระบายความรู้สึกที่อัดอั้นในใจออกมาให้หมด ทว่าไม่ได้ผลแม้แต่น้อย

เขาอยากทำตามที่จงแดงบอกเหลือเกิน หากทำเช่นนั้นทุกอย่างก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าเขาทำไม่ได้จริงๆ

“เหมี่ยวเหมี่ยว ข้าขอโทษ พวกเขาตายหมดแล้ว ข้าเป็นคนฆ่าพวกเขาเอง” สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งอยู่ข้างเตียงชะงักค้าง ร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ราวรูปสลัก

หลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่บนเตียงเล่าเรื่องที่ผ่านมาด้วยน้ำเสียงเนิบช้าราบเรียบ ระหว่างนั้นไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ส่งเสียงใดออกมา มีเพียงมือที่กุมมือหลี่ฮั่วหวังไว้ซึ่งเย็นเฉียบลงเรื่อยๆ

เมื่อหลี่ฮั่วหวังเล่าต้นสายปลายเหตุจนหมดสิ้น ห้องก็เงียบลง มีเพียงเสียงฝนหยดติ๋งๆ นอกเรือนที่ดังอยู่ไม่ขาดสาย

ขนตาขาวยาวคู่นั้นกะพริบ น้ำตาใสสองสายค่อยๆ ไหลจากหางตาไป๋หลิงเหมี่ยว เสียงของนางสั่นเครือ

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าทำอะไรผิดไปหรือเจ้าคะ เหตุใดท่านต้องฆ่าคนทั้งหมู่บ้านของข้า”

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่จำนำกำไลทองของตนเป็นค่าเดินทาง ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าเพราะเขาบาดเจ็บ ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ร่วมวาดฝันถึงวันได้กลับบ้านไปกับเขา ภาพต่างๆ ผุดขึ้นในหัวของหลี่ฮั่วหวัง

“ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงกลายเป็นเช่นนี้ ข้าอยู่ฝั่งโน้นแล้วหนาวเหลือเกิน ข้าแค่อยากผิงไฟ ข้า... ข้าแค่อยากผิงไฟจริงๆ ข้าแค่อยากผิงไฟจริงๆ.....” หลี่ฮั่วหวังแก้ตัวอย่างไร้น้ำหนัก

ความหวาดกลัวค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว นางกระชากมือออกจากมือหลี่ฮั่วหวัง แล้วถอยหลังไปทีละก้าว

ขณะที่นางยิ่งถอยยิ่งเร็วจนจวนจะพุ่งออกประตูไป หลี่ฮั่วหวังก็กอดนางไว้จากด้านหลัง

ใบหน้าที่นิ่งราวหุ่นไม้ของไป๋หลิงเหมี่ยวพังทลายลงในพริบตา นางดิ้นสุดชีวิต สองมือกำหมัดทุบตีร่างหลี่ฮั่วหวังอย่างบ้าคลั่ง ปากที่อ้ากว้างเปล่งเสียงกรีดร้องแหลมบาดหู

สุดท้ายนางถึงกับโถมเข้ากัดหลี่ฮั่วหวังเต็มแรง กัดฉีกสะเก็ดแผลสีดำเหล่านั้นออก

ทว่าเมื่อเห็นบาดแผลบนตัวหลี่ฮั่วหวังที่เลือดซึมออกมา นางก็หยุดกัด สองมือปิดหน้า ค่อยๆ ทรุดลงนั่งยองกับพื้นร้องไห้สะอึกสะอื้น

คนหนึ่งยืน อีกคนนั่งยอง ทั้งสองนิ่งค้างอยู่เช่นนั้น

หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ตรงนั้นมองเรือนผมสีขาวของไป๋หลิงเหมี่ยวเงียบๆ ในยามนี้เขาคิดสิ่งใดอยู่ มีเพียงเขาเองที่รู้

สภาพเช่นนี้ดำเนินไปเนิ่นนาน จนภายในห้องค่อยๆ มืดสลัวลง

นานแสนนานผ่านไป ไป๋หลิงเหมี่ยวที่สะอื้นไห้ก็ลุกขึ้น ไม่แม้แต่จะชำเลืองหลี่ฮั่วหวัง เดินตรงไปยังประตู

หลี่ฮั่วหวังขวางนางไว้อีกครั้ง “ไม่ เจ้าไม่ต้องไป ที่นี่คือหมู่บ้านหนิวซิน ที่นี่คือบ้านของเจ้า คนที่ต้องไปคือข้า”

พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็หันหลังเดินจากไป ไม่คิดจะรั้งสิ่งใดไว้

“ที่จริงเจ้าก็คิดตกนานแล้วใช่หรือไม่ ขอเพียงเปิดปาก วาสนาระหว่างเจ้ากับไป๋หลิงเหมี่ยวก็คงสิ้นสุด เหตุใดเจ้ายังจะทำเช่นนี้”

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังแข็งทื่อราวท่อนไม้ ไม่แยแสคำพูดของภาพหลอนแม้แต่น้อย “ตอนนี้เสียใจแล้วสินะที่ไม่ใช้คำโกหกด้วยเจตนาดีตามที่ข้าบอก”

“หลอกก็คือหลอก! ไม่มีดีไม่มีชั่ว! ความผิดที่ข้าก่อข้ารับเอง! ใจข้าจะได้สงบ!” เสียงคำรามขึ้นมาอย่างกะทันหันของหลี่ฮั่วหวังทำเอาศิษย์พี่น้องที่เดินเข้ามาใกล้สะดุ้งโหยง

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเพิ่งกลับมาก็จะไปแล้วหรือ เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นห่วงท่านมาก ไม่ว่าจะทำอะไร ท่านก็ต้องคิดถึงใจนางบ้าง” ชุนเสี่ยวหม่านถาม

“ฝากดูแลนางให้ดี ต่อไปพวกเจ้าอยู่กันที่นี่อย่างสงบสุขเถิด บ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้อย่าเที่ยวออกไปไหน”

ขณะหลี่ฮั่วหวังเดินผ่านหมู่บ้านหนิวซิน ศิษย์พี่น้องที่ตามอยู่ข้างกายก็มากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อหลี่ฮั่วหวังมาถึงหัวหมู่บ้านอีกครั้ง ทุกคนก็มากันครบแล้ว

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งออกไปท่ามกลางสายฝนห่าใหญ่

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านจะไปไหน พวกเราไปกับท่านด้วยเถิด”

“หยุดตรงนั้นให้หมด!! ใครก็ห้ามตามมา!” เสียงตวาดของหลี่ฮั่วหวังตรึงทุกคนไว้กับที่

ท่ามกลางห่าฝน หลี่ฮั่วหวังที่เปียกโชกทั้งตัวหันกลับมา มองพวกเขาทุกคน สูดหายใจลึกอยู่หลายครั้งแล้วจู่ๆ ก็ด่ากราดออกมา

“ไสหัวไป! ไปให้พ้น! อัฐิก็ส่งถึงแล้ว! สารสั่งเสียของคนในอารามลมใสที่ข้ารับมาก็ส่งไปหมดแล้ว! คำสัญญาที่ข้าเคยให้ไว้ข้าทำครบหมดแล้ว! พวกเจ้ายังจะเอาอะไรกับข้าอีก!”

“ดูแผลทั่วตัวข้าเสียบ้าง! ที่ข้าทำให้พวกเจ้ามันมากพอแล้ว!! ข้าเหนื่อยแล้ว!! พวกเศษสวะพิกลพิการอย่างพวกเจ้ายังคิดจะถ่วงข้าไปชั่วชีวิตอีกรึ!”

มองใบหน้าเศร้าสลดของพวกเขาทีละคน หลี่ฮั่วหวังที่น้ำไหลอาบเต็มหน้าก็หันขวับวิ่งออกจากหมู่บ้านหนิวซินไป

ที่จริงเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ระหว่างทางกลับหลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะจากทุกคนไป

เขาไม่กล้าให้ใครอยู่ข้างกายอีกแล้ว ยิ่งสนิทยิ่งกลัว กลัวว่าสักวันตนจะเผาพวกเขาตายในกองไฟเดียวเหมือนที่เผาคนตระกูลไป๋ทั้งตระกูล

คนบ้าที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่นั้นน่ากลัว แต่คนบ้าที่มีพลังลี้ลับสุดหยั่งถึงนานาประการยิ่งน่ากลัวกว่า

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 309
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 310 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 308กลับหน้าเรื่อง
ตอน 308ตอน 310