ตอนที่ 308 กลับบ้าน
“แค่ก”
เสียงกระแอมเบาๆ ของหลี่ฮั่วหวังทำให้ศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ หันมามอง เขามองใบหน้าเหล่านั้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้วประกาศเสียงดัง “ศิษย์พี่น้องทุกคน! ต่อไปพวกเราจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ต่อไปพวกเราจะปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านหนิวซินนี้ นับแต่นี้ไป ที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของพวกเรา!”
“ศิษย์พี่หลี่ ยังขาดอีกคนขอรับ เจ้าหยางเสี่ยวไหยังไม่ได้ส่งกลับบ้านเลย” โก่วหวาตบหัวเด็กนักพรตข้างตัวป้าบๆ
หยางเสี่ยวไหลนลานขึ้นมาทันที เขาไม่คิดว่าวนไปวนมาเรื่องจะลามมาถึงตัวเองได้
“ข้า...” ขณะที่เขากำลังอึกอักคิดจะพูดอะไรบางอย่าง หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญ “ที่อยู่ที่มันบอกกุขึ้นทั้งเพ มันไม่มีบ้านมาแต่แรก เจ้าเด็กนี่ก็แค่ขอทาน”
ตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มที่แขน หันไปก็เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวกำลังคล้องแขนตนอยู่
เมื่อมองแววตาเลื่อมใสระคนคาดหวังของนาง ใจของหลี่ฮั่วหวังก็อบอุ่นขึ้น เขาหันกลับมากล่าวต่อ “ในเมื่อพูดถึงตรงนี้แล้ว ข้าก็จะพูดสิ่งที่อยากพูดให้หมด ทุกคน ตลอดทางที่ผ่านมาพวกเจ้าก็เห็นกันแล้ว ใต้หล้านี้วุ่นวายนัก”
“หากคิดเพียงจะจับจองที่ดินสักผืนไว้ไถหว่าน เช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับวัวในนา!”
“ฉะนั้นหากพวกเราอยากปกป้องตนเอง ก็ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น! ต่อไปขอเพียงเป็นสิ่งที่ข้ารู้ สิ่งที่ข้าสอนได้ ข้าจะสอนให้พวกเจ้าทั้งหมด”
“วันหน้าข้าจะหาทางเสาะหาวิชาอิทธิฤทธิ์อะไรพวกนั้นมาให้พวกเจ้าได้ร่ำเรียนกันทุกคน”
ได้ยินดังนั้นทุกคนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ต่างพูดกันจ้อกแจ้กเซ็งแซ่
เมื่อมองใบหน้าแต่ละใบเบื้องล่าง แววตาของหลี่ฮั่วหวังก็แน่วแน่ขึ้น
สำนักอื่นพึ่งพาไม่ได้ กองตรวจดาราก็พึ่งพาไม่ได้ ที่ตนพึ่งได้มีเพียงตัวเอง และเหล่าคนพิการบกพร่องฝูงนี้ตรงหน้า
หากอยากมีชีวิตรอดในดินแดนพิลึกแห่งนี้ ก็ต้องมีขุมกำลังเป็นของตนเอง! มีเพียงเช่นนั้น ความเจ็บปวดที่ตนเคยผ่านมาจึงจะอยู่ห่างไกลจากตัว
“ทุกคน! ข้าขอบอกไว้ก่อน สิ่งแรกที่ทุกคนต้องทำต่อจากนี้คือ เรียนหนังสือ!”
“เรียนหนังสือรึ”
“เรียนหนังสือ!”
หลี่ฮั่วหวังลูบหน้าท้องของตน “ถูกต้อง ทุกคนต้องเรียนอ่านเขียน”
“รอจนเรียนสำเร็จ พวกเราจะเปิดสำนักตั้งสายวิชา! มีเพียงเช่นนี้พวกเราถึงจะยืนหยัดในโลกนี้ได้อย่างมั่นคง!”
“คนอื่นมักคิดว่าพวกเราเป็นตัวประหลาด เป็นพวกไร้ค่า! แต่พวกเราจะถลกเปลือกตาพวกมันขึ้น ให้มันดูให้เต็มตา! ว่าคนอย่างพวกเราก็ฝ่าฟันสร้างชื่อในใต้หล้าได้เหมือนกัน!”
“พวกเราไม่ใช่ตัวประหลาด! จะไม่มีใครขายพวกเรา รังเกียจพวกเรา! หรือรังแกพวกเราได้อีก!! ขอเพียงทุกคนร่วมแรงร่วมใจ วันข้างหน้าของพวกเราจะต้องดีขึ้นทุกวันแน่นอน!”
“ดี!!”
“ดี!!”
“ดี!!”
เสียงโห่ร้องของทุกคนแทบจะยกหลังคาหมู่บ้านหนิวซินให้ปลิว เมื่อมองเหล่าศิษย์พี่น้องที่ใจเป็นหนึ่งเดียวตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้ม ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่ง
ทว่าในตอนนั้นเอง หยาดฝนก็โปรยลงมาจากฟ้า ชะล้างรอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวัง และชะล้างเสียงโห่ร้องยินดีของทุกคนให้จางหายไป
ฝนตกเปาะแปะ หลี่ฮั่วหวังถือร่มกระดาษคันหนึ่ง ยืนนิ่งเงียบอยู่ที่หัวหมู่บ้านหนิวซิน มองควันไฟสีขาวจากการหุงหาที่ลอยขึ้นจากปล่องไฟ
ที่นี่ไม่มีใครอื่นแม้แต่คนเดียว บนถนนดินเหลืองเฉอะแฉะเงียบเหงามีเพียงหลี่ฮั่วหวังผู้เดียว ภาพเมื่อครู่เป็นเพียงจินตนาการในหัวของเขาเท่านั้น
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อวานเช้า เขายืนมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มแล้ว
อากาศชื้นแฉะทำให้ผิวหนังกระดาษบนตัวหลี่ฮั่วหวังชื้นจนขึ้นรา ทว่าเขาไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องเหล่านี้
ครั้นเห็นหยางเสี่ยวไหสวมงอบจูงวัวแก่ตัวหนึ่งออกมาจากในหมู่บ้าน เขาก็ขยับข้อต่อที่แทบจะแข็งทื่อ เดินเข้าไปในหมู่บ้านหนิวซิน
เห็นหลี่ฮั่วหวังยอมขยับเสียที จงแดงที่ร่างครึ่งหนึ่งจมอยู่ในลำต้นไม้ข้างๆ ก็ยิ้มอย่างสะใจ ใช้ศอกกระทุ้งพระชราข้างตัว “หลวงจีน หึๆๆ คราวนี้มีละครดีให้ดูแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเดินเข้าหัวหมู่บ้านก็ถูกหยางเสี่ยวไหเห็นเข้า เด็กน้อยปรี่เข้ามาหาอย่างดีใจ แต่ไม่ทันไรก็ตกใจสุดขีดกับสภาพของหลี่ฮั่วหวัง
“อ๊ะ! ศิษย์พี่หลี่! เหตุใดหนังหน้าท่านถึงหายไปอีกแล้วขอรับ แล้วทำไมท่านใส่เสื้อกระดาษเล่าขอรับ”
“เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ที่ไหน” เสียงของหลี่ฮั่วหวังแหบพร่าเจือกลิ่นคาวเลือด
“ยามนี้ศิษย์พี่หญิงไป๋น่าจะอยู่ในห้องของนางขอรับ ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปขอรับ มีข่าวคนตระกูลไป๋ที่หายไปแล้วหรือขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังไม่พูดไม่จา ยกเท้าอันหนักอึ้งก้าวไปยังบ้านตระกูลไป๋ทีละก้าว
ไม่นานการกลับมาของหลี่ฮั่วหวังก็ทำให้ทั้งหมู่บ้านฮือฮา ทุกคนพากันออกมาต้อนรับเขาที่หน้าประตู
ทว่าไม่นานนัก ความยินดีบนใบหน้าพวกเขาก็ค่อยๆ สงบลงตามอารมณ์ของหลี่ฮั่วหวัง
โก่วหวาขยับเข้ามาอย่างระวังตัว “เป็นอะไรไปขอรับศิษย์พี่หลี่ ดูท่าคงหาไม่เจอกระมัง หาไม่เจอก็ช่างเถิดขอรับ เรื่องนี้จะโทษท่านก็ไม่ได้”
หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น ผลักเขาออกไปทีเดียว ฝีเท้าเร่งขึ้น และยิ่งเดินก็ยิ่งเร็ว
ครั้นหลี่ฮั่วหวังโยนร่มทิ้งมาถึงหน้าประตูเรือนตระกูลไป๋ ก็ปะทะหน้ากับไป๋หลิงเหมี่ยวที่มีสีหน้าร้อนรนพอดี
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังกลับมาเพียงลำพัง หัวใจไป๋หลิงเหมี่ยวก็หล่นวูบ
แต่เมื่อนางเห็นเนื้อหนังของหลี่ฮั่วหวังละลายเหลวใต้สายฝนอย่างน่าเวทนา นางก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ ไม่สนใจสิ่งใดอีก สองมือดึงแขนหลี่ฮั่วหวังพาเดินไปยังห้องหอของตน
ไป๋หลิงเหมี่ยวประคองผ้าขนหนูนุ่มด้วยสองมือ กดซับลงบนร่างหลี่ฮั่วหวังทีละครั้ง ดูดหยดน้ำบนผิวหนังไหม้เกรียมนั้นออก
นางไม่กล้าเช็ดถู เพราะกลัวว่าเพียงออกแรงนิดเดียว จะถูเอาเนื้อหนังเปราะบางบนตัวหลี่ฮั่วหวังหลุดออกมา
ไป๋หลิงเหมี่ยวเคยเห็นบาดแผลเช่นนี้มาก่อน นางเข้าใจดีว่าศิษย์พี่หลี่ต้องเผชิญภาพหลอนที่อันตรายร้ายแรงบางอย่างแน่ จึงได้ใช้ท่าไม้ตายที่เจ็บทั้งสองฝ่ายเช่นนี้
ไป๋หลิงเหมี่ยวนำผ้าขนหนูไปซักในอ่างทองแดง “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านอย่าเป็นห่วงข้าเลย”
“ผ่านมาหลายวันปานนี้แล้ว อันที่จริงข้าก็ทำใจยอมรับได้แล้วว่าพวกเขาจากไป”
“ในเมื่อพวกเขาหายไป เช่นนั้นศิษย์พี่หลี่ เรารออยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ สักวันพวกเขาต้องกลับมา”
หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น สองมือที่กำหมัดเริ่มสั่นน้อยๆ
ขณะที่ถ้อยคำกำลังจะหลุดจากปาก จงแดงก็กระโดดออกมาด้วยท่าทางฮึกเหิม มันที่ไร้หน้าไร้ตาออกท่าออกทางวาดมือวาดเท้าอยู่ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“เร็วๆๆ! หลอกนางไปว่าหาไม่เจออะไรเลย! คนตระกูลไป๋อาจจะหนีภัยไปจริงๆ อย่างที่หัวหน้าลวี่ว่าก็ได้!”
หลี่ฮั่วหวังเบิกตาโพลง จ้องจงแดงตรงหน้าเขม็งด้วยสายตาราวจะกินคน
“จ้องข้าทำไม นี่ข้ากำลังช่วยเจ้านะ! เจ้าลองคิดดู คนตระกูลไป๋ตายไปแล้ว ตอนนี้เจ้าบอกนาง นอกจากทำให้นางใจสลายแล้วยังมีประโยชน์อะไรอีก”
“โอ้~! จริงสิ มีอยู่อย่าง ทำเช่นนั้นจะทำให้นางเกลียดเจ้า เกลียดจนอยากฆ่าเจ้าผู้เป็นฆาตกรฆ่าพ่อนางให้ตายคามือ”
“กลับกัน หากเจ้าทำตามที่ข้าบอก นางไม่เพียงจะไม่เสียใจ ในใจยังเหลือความหวังอยู่อีกด้วย”
กำลังโหลดความเห็น...