คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 307

ตอน 307

ตอนที่ 307 อบอุ่น

เวลาค่อยๆ ผ่านไป หลี่ฮั่วหวังมองกองไฟที่ริบหรี่ลงทีละน้อย แล้วถอดรองเท้าหนังขาดๆ ที่เท้าออก เช็ดน้ำบนผิวรองเท้าจนแห้งแล้วโยนเข้าไป

เมื่อได้รองเท้าหนังเป็นเชื้อ เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นอีกครา ความร้อนพุ่งสูงขึ้นในพริบตาจนหลี่ฮั่วหวังต้องเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย

ทว่าแม้เขาจะขยับถอยหลังไปบ้างแล้ว แต่ที่น่าประหลาดคือ หลี่ฮั่วหวังไม่เพียงไม่รู้สึกว่าอุณหภูมิลดลง ตรงกันข้ามกลับรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆ

เขาที่ก่อนหน้านี้แทบหนาวตาย บัดนี้กลับร้อนจนเหงื่อท่วมหัว

“แปลก ทำไมถึงร้อนขนาดนี้” หลี่ฮั่วหวังเริ่มถอดเสื้อผ้าเปียกชุ่มของตนออก ขณะที่กำลังถอดเสื้อผ้าอยู่นั้น ควันดำเป็นสายพลันพวยพุ่งออกมาจากร่างของหลี่ฮั่วหวัง

“ฟู่~!” ยามที่หลี่ฮั่วหวังพ่นลมหายใจออก ประกายไฟสีแดงคล้ำพร่างพราวก็ถูกเขาพ่นออกมาจากปาก

“ร้อนเกินไปแล้ว! ร้อนเหลือเกิน!” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืน หมายจะถอดเสื้อผ้าบนร่างออก

ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นกองไฟเล็กๆ ตรงหน้าพลันลุกพรึบขึ้นมาอย่างรุนแรง กลืนกินร่างของเขาเข้าไปทั้งตัว

“อ๊ากกกกกก!!!” หลี่ฮั่วหวังที่ทรมานอย่างยิ่งยวดคุกเข่าล้มลงกับพื้น ความเจ็บปวดอันถึงที่สุดทางกายแทบจะซัดสติสัมปชัญญะของเขาจนแหลกสลาย

“นี่มันอะไรกัน...” หลี่ฮั่วหวังฝืนเงยหน้าขึ้นพรวด แล้วก็เห็นขุนเขาลูกหนึ่งที่ก่อตัวขึ้นจากเปลวเพลิง

ไฟ ทุกหนแห่งล้วนเป็นไฟ ไม่เหลือที่ว่างแม้แต่คืบเดียว ดงอ้อทั้งผืนเบื้องหน้าถูกจุดลุกโชนจนสิ้น

ผ่านม่านเปลวเพลิงที่ไหวระริกเป็นชั้นๆ หลี่ฮั่วหวังแลเห็นผู้คนที่วิ่งหนีร่ำไห้ตะโกนก้องอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ พวกเขาวิ่งไปวิ่งมาแล้วก็แน่นิ่งไป ล้มลงบนพื้นกลายเป็นเชื้อเพลิงให้แก่เปลวไฟระลอกใหม่

ทางฝั่งภาพหลอน หลี่ฮั่วหวังเพียงจุดไฟเผาพลาสติก แต่ทางฝั่งนี้ เขากลับสละผิวหนังทั้งร่างเป็นเครื่องบูชา ประกอบพิธีกรรมในบันทึกมหาภพ!

“ไม่ ไม่ ไม่ไม่ไม่!” หลี่ฮั่วหวังที่ตื่นตระหนกขวัญผวาหยัดกายลุกขึ้นท่ามกลางเปลวเพลิง พุ่งทะยานเข้าไปหาพวกเขา

ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังเข้าใกล้ ราวกับว่าเปลวเพลิงอันโหมกระหน่ำบนร่างของเขาสามารถทบเท่าทวีคูณได้ ขอเพียงเป็นคนที่เขาเข้าใกล้ ล้วนแต่จะกลายสภาพเป็นซากศพไหม้เกรียมด้วยความเร็วสูงสุด

หลี่ฮั่วหวังได้แต่มองตาค้างขณะสตรีนางหนึ่งล้มลงตรงหน้า นิ้วที่หงิกงอพยายามชี้ไปทางเขาหนิวซิน “ลูกแม่...”

“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้! ข้าข่มกลั้นถึงเพียงนี้แล้วแท้ๆ! ทำไมผลลัพธ์ถึงออกมาเป็นเช่นนี้!!” หลี่ฮั่วหวังที่คลุ้มคลั่งจนสติแตกกำหมัดอันดำเกรียมทุบลงกับพื้นสุดแรง

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าเพลิงผลาญฟ้าครานี้ดับลงเมื่อใด รอจนเขาได้สติกลับคืนมา รอบข้างก็กลายเป็นผืนดินไหม้เกรียมไปเสียแล้ว ส่วนเขาก็นั่งยองๆ นิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้นประหนึ่งรูปสลักที่มีควันขาวลอยกรุ่น

ร่างกายของเขาเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก ทว่าความเจ็บเหล่านี้เมื่อเทียบกับหัวใจของเขาแล้วไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงแม้แต่น้อย

เขาเพิ่งสูญเสียครอบครัวไป และความเจ็บปวดราวถูกเจาะทะลวงหัวใจเช่นนี้ เขากำลังจะเป็นผู้ส่งมอบมันด้วยมือตนเองให้แก่ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้ดีต่อเขาถึงเพียงนั้น

“จิ๊ๆๆ” ชายหน้ากากไม้คนเมื่อครู่ย่องเข้ามาอย่างแผ่วเบา มองความรกร้างรอบด้านด้วยความตื่นตะลึงระคนทอดถอนใจ

ครั้นเห็นหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังถูกเผาจนแดงคล้ำ ชายหน้ากากไม้ก็เดินเข้ามา หยั่งเชิงถามอย่างระมัดระวัง “นี่ พ่อหนุ่ม! ยังไม่ตายใช่หรือไม่”

ยามที่หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เศษผงสีดำเป็นจุดๆ พลันร่วงกราวลงมาจากลำคอของเขา

เมื่อเห็นภาพนี้ ชายหน้ากากไม้ก็ถอนหายใจโล่งอก รีบเข้ามาประคองเขาเดินข้ามผืนดินไหม้เกรียมสีดำสนิทนี้ไป

“เฮ้อ ว่ากันจริงๆ ก็แค่งานเล็กๆ ของกองตรวจดารา เจ้าจะเอาชีวิตไปทิ้งทำไมกัน”

“เจ้าหนุ่มอย่างเจ้าดูปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งเข้ามาใช่หรือไม่ ข้าจะบอกให้ ต่อไปงานใดดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นการค้าขาดทุน ก็ออมมือไว้บ้าง!”

“อีกอย่าง พวกนั้นก็แค่สาวกลัทธิบัวขาวธรรมดาฝูงหนึ่ง เจ้าจำเป็นต้องเล่นใหญ่ปานนี้ด้วยรึ คนลัทธิอ่าวจิ่งอย่างพวกเจ้าอารมณ์ร้ายกันทุกคนเลยรึอย่างไร”

หลี่ฮั่วหวังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของคนผู้นี้แม้แต่น้อย เขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ โดยไม่ปริปากพูดจา

“ข้าชื่อหลิ่วจงหยวน มาจากสำนักประตูจันทรา เจ้าชื่ออะไร”

“อะไรกัน เป็นใบ้ไปแล้วรึ เจ้าบำเพ็ญฌานปิดวาจาเหมือนพวกหลวงจีนนั่นด้วยหรือไร”

ขณะที่กำลังจะเดินพ้นผืนดินไหม้เกรียมแห่งนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงใช้มือคลำไปที่บาดแผลบริเวณหน้าท้องของตน

หอกยาวที่แทงทะลุเข้าไปในร่างของเขาก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกเผาจนกลายเป็นท่อนถ่านสีดำท่อนหนึ่ง อุดอยู่ตรงท้องของหลี่ฮั่วหวังราวกับจุกขวด

หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วเกี่ยวขอบท่อนถ่านแล้วดึงเบาๆ บนหน้าท้องที่ไหม้เกรียมก็ปรากฏรูโบ๋ขนาดเท่าผลวอลนัตขึ้นรูหนึ่ง

หลี่ฮั่วหวังยื่นนิ้วที่ดำเกรียมออกไปนิ้วหนึ่ง หมายจะควักเข้าไปข้างใน

“โอ๊ย โอ๊ย” ภาพนี้ทำเอาหลิ่วจงหยวนที่ยืนดูอยู่หน้าเหยเกจนเสียวไปถึงฟันกราม

ทว่าในขณะที่นิ้วของหลี่ฮั่วหวังกำลังจะสอดเข้าไปนั้น หนวดแห้งกรังแตกระแหงเส้นหนึ่งก็สั่นระริกยื่นออกมาจากรูดำนั้น รัดข้อนิ้วของหลี่ฮั่วหวังไว้ จากนั้นลูกตาสองสีที่มีตาซ้อนลูกหนึ่งก็แวบผ่านในรูนั้น

“เอ๊ะ~! เจ้านี่พิลึกเสียจริง ในท้องนั่นตัวอะไรกัน เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินว่าลัทธิอ่าวจิ่งมีของเช่นนี้”

หลี่ฮั่วหวังปรายตามองหลิ่วจงหยวนแวบหนึ่ง ในที่สุดก็ยอมเปิดปากเอ่ยว่า “ทารกปฐมกำเนิด”

“ทารกปฐมกำเนิดรึ ข้าจำได้ว่าทารกปฐมกำเนิดล้วนห้อยอยู่ข้างคอทั้งนั้นมิใช่รึ ไฉนของเจ้ายังอยู่ในท้องเล่า ไม่กลัวเผลอแป๊บเดียวมันกลายเป็นขี้ไปหรือไร”

หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจเขาและก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

“โธ่ น้องชาย เรื่องก็จบแล้ว งานก็เสร็จหมดแล้ว เจ้ายังจะทำหน้าบึ้งตึงไปทำไม”

ได้ยินดังนั้น บนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังก็ผุดรอยยิ้มขมขื่น “จบแล้ว ใช่ ถูกต้อง จบสิ้นอย่างสมบูรณ์”

“อะไรกัน เจ้าเศร้าแทนพวกมันหรือไร พ่อหนุ่มเอ๋ย เจ้าคิดว่าหมู่บ้านอื่นๆ แถบเขาหนิวซินแต่ก่อนหายไปได้อย่างไร คนที่พวกมันฆ่ายังมากกว่าที่เจ้าฆ่าหลายเท่านัก นี่เจ้าผดุงธรรมแทนฟ้าชัดๆ”

หลี่ฮั่วหวังปล่อยมือจากไหล่อีกฝ่ายแล้วหยุดยืนอยู่กับที่ “เจ้าไปเถอะ เราไปคนละทาง แยกกันตรงนี้”

“แยกกันรึ” หลิ่วจงหยวนยืนนิ่ง มองหลี่ฮั่วหวังที่ทั้งตัวดำเป็นตอตะโกตรงหน้าอย่างฉงน “สภาพเช่นเจ้ายังจะไปไหนได้อีก ถูกย่างจนหอมฉุยถึงเพียงนี้ ระวังจะถูกเสือคาบไปกลางทางเสียก่อน”

“นี่เป็นเรื่องของข้า เจ้ารีบไปเถอะ” หลี่ฮั่วหวังทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยท่าทางเชื่องช้าเลื่อนลอย

หลิ่วจงหยวนยกมือเกาท้ายทอย ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังป่าด้านข้าง

ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ถอนหายใจ หันกลับมายืนตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง “ช่างเถอะๆ ช่วยคนต้องช่วยให้ตลอด ส่งพระต้องส่งให้ถึงแดนตะวันตก เจ้าหลับตาลง”

“อะไรนะ” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองหน้ากากไม้ที่ป้ายชาดแดงบนแก้มของเขา

“บอกให้หลับก็หลับ หากข้าคิดจะทำร้ายเจ้าจริง จำเป็นต้องลงมือด้วยรึ เจ้าอยู่ตรงนี้ไม่มีใครดูแล อีกไม่กี่วันก็ตายเอง”

หลี่ฮั่วหวังยกมือดำเกรียมทั้งสองข้างขึ้นปิดลูกตาที่ไร้เปลือกตาโดยสิ้นเชิงคู่นั้น

“ฟึบ ฟึบ ฟึบ” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเคลื่อนไปมาบนตัว นุ่มๆ มีขนอยู่บ้าง ให้ความรู้สึกคล้ายพู่กัน

ผ่านไปราวสองก้านธูป หลี่ฮั่วหวังจึงได้ยินเสียงของเขาอีกครั้ง “เรียบร้อย เอามือลงได้แล้ว”

เมื่อหลี่ฮั่วหวังลดมือลง เขาก็เห็นว่าผิวหนังชั้นที่ถูกเผาไปได้กลับคืนมาบนร่างแล้ว

ทว่าเมื่อพินิจดูให้ละเอียด หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่านั่นหาใช่ผิวหนังของตนไม่ หากแต่เป็นกระดาษสีชมพูชั้นหนึ่ง

สีอันแปลกประหลาดนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงหุ่นกระดาษที่เผาให้คนตายหน้าหลุมศพขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ไม่ใช่แค่ผิวหนัง บนตัวเขาตอนนี้ยังสวมเสื้อกระดาษอยู่ตัวหนึ่ง แบบเดียวกับที่หุ่นกระดาษสวม

ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ มันไม่ได้มีดีแค่รูปลักษณ์ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังที่เกิดจากการไร้ผิวหนังได้มลายหายไปแล้ว

“อย่าให้โดนน้ำ จำไว้ว่าต้องหลบฝน หากเปียกขึ้นมาจะไม่ขลังแล้ว”

“เจ้ามาจากสำนักใด อิทธิฤทธิ์นี้แปลกพิสดารนัก” หลี่ฮั่วหวังมองชายหน้ากากไม้ตรงหน้า

“ก็บอกไปแล้วมิใช่รึ ข้ามาจากสำนักประตูจันทรา ที่ใช้นี่คือเคล็ดอักษรติดของสำนักข้า นอกจากเคล็ดอักษรติดแล้วยังมี วาง ผสาน ผ่าน จันทร์ แยก ไล่ เปิด”

เห็นหลี่ฮั่วหวังยืนงงอยู่ตรงนั้น หลิ่วจงหยวนก็หัวเราะ “ฟังไม่เข้าใจล่ะสิ ฮิๆ ก็ต้องการให้เจ้าฟังไม่เข้าใจนั่นแหละ ของในสำนักจะเที่ยวบอกคนนอกส่งเดชได้อย่างไร แต่เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้าชื่ออะไร”

“เอ่อร์จิ่ว”

“เช่นนั้นก็ดี ไว้พบกันใหม่ เอ่อร์จิ่ว” หลิ่วจงหยวนหมุนตัว กระโจนเข้าป่าไปราวกับวานรแล้วหายลับไป

หลี่ฮั่วหวังก้มลงลูบผิวหนังกระดาษบนตัวอีกครั้ง เพียงออกแรงเล็กน้อย ผิวกระดาษนั้นก็ถูกเขาเจาะเป็นรู

ความเจ็บปวดเสียดแทงมิได้ทำให้ใจของหลี่ฮั่วหวังกระเพื่อมแม้แต่น้อย เขาไม่ได้ลุกขึ้น หากแต่นั่งนิ่งอยู่กับที่ เอี้ยวคอมองไปทางเขาหนิวซิน

ในดวงตาหลี่ฮั่วหวังฉายแววสิ้นหวังอันลึกล้ำ “ฉันฆ่าล้างตระกูลไป๋ไปจนหมดทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ กลับไปแล้วฉันจะบอกนางอย่างไร”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 307
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 308 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 306กลับหน้าเรื่อง
ตอน 306ตอน 308