ตอนที่ 326 บะหมี่
“กุบกับๆ” ท่ามกลางเสียงกีบม้าที่ดังไม่ขาดสาย รถม้าที่หลี่ฮั่วหวังขับก็ค่อยๆ ห่างจากอำเภอชางสุ่ยออกไปเรื่อยๆ
บนรถม้านอกจากไท่ซุ่ยดำแล้ว ยังมีของแห้งที่เก็บได้นานเพิ่มมาอีกไม่น้อย หลี่ฮั่วหวังหยิบพุทราแดงแห้งเม็ดหนึ่งใส่ปากแล้วค่อยๆ เคี้ยว
“หวานไหม” พระชราชะโงกเข้ามาถาม ริ้วรอยเต็มหน้าย่นยู่เข้าหากัน
“หวาน” หลี่ฮั่วหวังพูดพลางหยิบเนื้อวอลนัตอีกกำมือใส่ปากเคี้ยว “เจ้าว่าตอนนี้พวกเขามีความสุขหรือไม่”
“มีความสุขแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่มีความสุข จะให้ของพวกนี้กับเจ้าหรือ”
“มีความสุขก็ดีแล้ว โลกนี้ทุกข์ทรมานเกินไป มีความสุขได้มากเท่าไรก็ให้มีความสุขมากเท่านั้นเถิด”
หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตนเอง ตัวเขาดิ้นรนอยู่ในความทุกข์และความอึดอัดนี้ แต่การได้ช่วยผู้อื่นให้พ้นจากสภาพเดียวกับตน ความรู้สึกเช่นนี้ก็ดูจะไม่เลว
ได้ยินเสียงขยับข้างตัว หลี่ฮั่วหวังหันไปมองก็เห็นหมั่นโถวกระดิกหาง ใช้อุ้งเท้าตะกุยตะกร้า มุดหัวหมาทั้งหัวลงไปในตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ เคี้ยวอะไรบางอย่างดังงั่มๆ
หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วหนีบหนังคอของมัน หิ้วขึ้นแล้วโยนลงไปบนถนนดินข้างรถ “ลงไป วิ่งตามมา กินเช่นนี้ทุกวัน เจ้าอยากเป็นหมูขุนรอวันถูกเชือดหรืออย่างไร”
หมั่นโถวครางหงิงๆ เบาๆ คล้ายแสดงความไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังไม่มีทีท่าจะรอมันแม้แต่น้อย ก็รีบออกวิ่งด้วยสี่ขาตามไป
มองถนนดินเบื้องหน้าม้าที่ทอดยาวขึ้นลงเป็นลูกคลื่นราวไร้ที่สิ้นสุด หลี่ฮั่วหวังก็ปล่อยบังเหียนในมือ ปล่อยให้ม้าเดินไปเอง
รถม้าไม่เหมือนรถยนต์ ไม่ต้องคอยจ้องตลอดเวลา ม้าเป็นสัตว์ที่มีสมองและฉลาดไม่น้อย เจออันตรายจะหลบ เจอทางแยกจะหยุด
เมื่อมือว่างแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ล้วงหนังสือหัดอ่านเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อ พอเขาลูบหน้าท้องตน ไท่ซุ่ยดำในท้องก็ขยับทันที หนวดสีดำเส้นหนึ่งมุดออกจากสะดือมาเกี่ยวนิ้วเขาไว้
เขาก้มมองหนวดเส้นนั้นคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง หลังจากเรื่องที่ผ่านมา เขาไม่ได้รังเกียจไท่ซุ่ยดำเหมือนแต่ก่อนแล้ว
มันห้ามเขาได้ยามเขาคิดฆ่าตัวตาย และช่วยเขาได้ในยามคับขัน มีของเช่นนี้คอยช่วยอยู่ข้างกายก็นับว่าไม่เลว แน่นอนว่าหากมันไม่คอยจ้องจะแย่งร่างเขาอยู่ตลอดเวลาก็จะดียิ่งกว่านี้
คิดได้ดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ดึงที่อุดหูข้างขวาออก เสียงตะกุกตะกักท่ามกลางเสียงอึกทึกบาดหูพลันชัดขึ้นทันที “เมื่อกี้..... กิน..... หิว..... ข้า ช่วยเจ้า.....”
“ข้ารู้ว่าเจ้าช่วยข้า ไม่ต้องพูดถึงทุกเวลา ตอนนี้เงียบหน่อย”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งพูดจบ เสียงของไท่ซุ่ยดำก็เบาลงบ้าง “ได้..... หิวไหม..... กิน.....”
“ไม่กิน อ่านหนังสือเรียนตัวอักษร เจ้าพูดสับสนวกวนเกินไป ยังเรียนไม่พอ”
หลี่ฮั่วหวังถือหนังสือหัดอ่านในมือ เริ่มอ่านออกเสียงทีละคำทีละประโยค
เขาไม่รู้ว่าไท่ซุ่ยดำในท้องจะซึมซับไปได้เท่าใด แต่ยิ่งมันพูดได้คล่องเท่าไร ก็ยิ่งไม่มีผลเสียต่อเขา
อ่านไปอ่านมา หนวดเส้นใหม่ก็ยื่นออกมาจากสะดือของหลี่ฮั่วหวัง ที่ปลายหนวดกลับพันลูกตาที่มีรูม่านตาซ้อนไว้ลูกหนึ่ง
ก้านตาเส้นนี้บิดไปเลี้ยวมามองทุกสิ่งรอบด้าน มันมองช้าๆ แต่จดจ่อยิ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อรู้สึกถึงสายตาสองสายที่ส่องออกมาจากลูกตาลูกเดียว หลี่ฮั่วหวังก็หยุดอ่าน ยื่นมือไปคว้าลูกตานั้นมาพินิจดูอย่างละเอียด “จงแดง นี่ดูจะเป็นลูกตาของเจ้าไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่ถูกไท่ซุ่ยดำย่อยไป”
จงแดงที่ไม่ได้ปรากฏตัวมานานลอยขึ้นมาจากใต้ล้อรถที่หมุนเร็วจี๋ “ของสิ่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าเชียวนะ เมื่อก่อนข้าต้องเปลืองแรงมหาศาลกว่าจะหลอกมาได้”
“สมบัติล้ำค่าอีกแล้วหรือ นี่ไม่ใช่ลูกตาเดิมของเจ้าหรอกหรือ”
“ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว เจ้าลองเดาดูสิว่าข้าหลอกมันมาจากที่ใด” จงแดงยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ
หลี่ฮั่วหวังชำเลืองมองมันแวบหนึ่งแล้วไม่สนใจ ยัดลูกตาในมือกลับคืนให้หนวดของไท่ซุ่ยดำ แล้วเริ่มอ่านต่อ
ไม่ว่าจงแดงจะยั่วล่ออย่างไร เขาก็ไม่ถามต่ออีก จากที่ข้องเกี่ยวกับอีกฝ่ายมาตลอด หลี่ฮั่วหวังดูเหมือนจะจับทางได้แล้วว่าควรรับมือกับลูกไม้ของนิกายลวงลืมอย่างไร
สอนไปสอนมา ก็ล่วงเข้าเที่ยงวัน ข้างถนนดินมีแผงลอยให้คนเดินทางแวะพักขา บนโต๊ะไม้ไม่กี่ตัวมีคนเดินทางนั่งอยู่ประปราย กำลังกินบะหมี่คำโต
หลี่ฮั่วหวังคิดดูแล้วก็ดึงบังเหียนให้รถม้าหยุด พาหมั่นโถวที่แลบลิ้นหอบเดินไปยังแผงนั้น
“นายท่าน จะรับอะไรดีขอรับ” เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากตัวหลี่ฮั่วหวัง เจ้าของแผงที่มีหนวดเล็กสองหย่อมก็ถามอย่างระมัดระวัง
“มีอะไรกินบ้าง เอามาอะไรก็ได้” มีของกินพร้อม หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ต้องกินเสบียงแห้ง
อย่างไรเสียเสบียงแห้งก็ทำมาเพื่อให้เก็บได้นาน รสชาติจึงไม่ได้ดีไปกว่าไหน
“ขอรับ นายท่านเชิญนั่งดื่มชาเย็นก่อน! ข้าน้อยจะรีบยกมาให้เดี๋ยวนี้!” ชายหนวดเล็กเดินไปที่เตาไฟ ช่วยภรรยาที่ท้องโย้สาละวนทำอาหาร
หลี่ฮั่วหวังหยิบกาชาเย็นบนโต๊ะ รินให้หมั่นโถวที่แลบลิ้นอยู่ข้างๆ ก่อน
เห็นหมาบ้านตัวนี้งับสายน้ำชาอยู่นานโดยไม่มีอาการผิดปกติใด หลี่ฮั่วหวังจึงรินให้ตนเองหนึ่งชามแล้วยกดื่ม
แม้ที่นี่จะอยู่ไม่ไกลจากอำเภอชางสุ่ย แต่ระวังไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย เขาไม่อยากตกม้าตายในที่ที่ไม่คาดคิด
“เตาหลอมโอสถมีแล้ว ต่อไปก็ต้องหาวัตถุดิบ ร้านขายยาในเมืองอิ๋นหลิงน่าจะมี ถ้าไม่มีก็ไปถามทั่วป๋าตานชิงดู” ขณะหลี่ฮั่วหวังกำลังคิดเรื่อยเปื่อย เขาก็เห็นชายหนวดเล็กยกชามบะหมี่เดินเข้ามา
“นายท่าน บะหมี่ได้แล้วขอรับ” บะหมี่ร้อนควันฉุยชามหนึ่งถูกวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง แม้บนหน้าจะมีเพียงเครื่องในสัตว์ ผักป่า และหัวไชเท้าแห้งอยู่บ้าง
แต่ของเหล่านี้รวมกันแล้วกลับส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายยิ่งนัก
ให้หมั่นโถวลองกินก่อนแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย เจ้าของแผงขายบะหมี่เส้นแบนกว้าง ดูเหมือนใช้แป้งหลายชนิดผสมกัน กินแล้วเหนียวนุ่มหนึบหนับ
ตอนนี้มีหลี่ฮั่วหวังเป็นลูกค้าอยู่คนเดียว เจ้าของแผงยกบะหมี่มาเสร็จก็ไม่มีงานอะไร จึงประคองภรรยานั่งลง คำพูดที่ทั้งสองคุยกันอยู่ห่างออกไป หูอันไวของหลี่ฮั่วหวังได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
“แม่นางเอ๋ย เจ้ารีบพักเสียหน่อยเถิด อย่าให้ลูกของเราเหนื่อย”
“เอ้อร์หลาง อย่าเอาแต่ห่วงข้า เจ้าก็อาศัยตอนยังไม่มีคนรีบไปหาอะไรรองท้องสักสองสามคำเถอะ”
“ฮะๆ ข้าไม่รีบ ขอแค่ได้มองลูกของข้า ข้าก็ไม่หิวสักนิด”
เจ้าของแผงย่อตัวลง ใช้มือลูบหน้าท้องภรรยาอย่างทะนุถนอม แล้วกระซิบด้วยสีหน้าอ่อนโยน “ลูกรักเอ๋ย รู้สึกไหม ข้าคือพ่อของเจ้านะ เด็กดี เรียกพ่อสิ”
หญิงมีครรภ์ค้อนขวับแล้วหยิกแขนเจ้าของแผงเบาๆ “เจ้าเพี้ยนอะไรของเจ้า เด็กบ้านไหนยังไม่คลอดก็พูดได้กัน ทึ่มจริง”
“เจ้าอย่าเพิ่งขัด ข้ากำลังคุยกับลูกของเราอยู่ หมอดูบอกไว้แล้ว ตอนนี้ข้ายิ่งคุยกับลูกมากเท่าไร ภายหน้าเขาก็จะยิ่งได้ดีมากเท่านั้น!”
พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงแนบหูกับท้องที่นูนป่องของภรรยา พูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรัก “ลูกเอ๋ย ได้ยินไหม ข้าคือพ่อของเจ้านะ รีบเรียกพ่อสิ”
เจ้าของแผงเพิ่งพูดจบ เสียงอู้อี้ไม่ชัดเสียงหนึ่งก็ดังก้องข้างหูหลี่ฮั่วหวังราวกับฟ้าผ่า “ท่านพ่อ.....”
กำลังโหลดความเห็น...