ตอนที่ 325 เรื่องดี
หลี่ฮั่วหวังมองโอสถอายุขัยเจ็ดสิบเก้าเม็ดในแอ่งเลือด ใจไม่อาจสงบลงได้อยู่นาน “มันให้โอสถอายุขัยพวกนี้กับฉันหมายความว่ายังไง”
บางทีมันอาจอยากให้หลี่ฮั่วหวังกินโอสถอายุขัยเหล่านี้ หรือไม่ก็อาจอยากอธิบายว่าเหตุใดตนจึงกลายเป็นเช่นนี้
คำถามนี้ถูกลิขิตแล้วว่าไร้คำตอบ เพราะภูตเซียวตัวนี้ตายไปแล้ว ซ้ำยังตายสนิทจนไม่อาจตายไปมากกว่านี้ได้อีก
หลี่ฮั่วหวังชี้กระบี่ยาวไปที่ศพเบื้องหน้า ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตวัดกระบี่สับร่างภูตเซียวจนเป็นชิ้นๆ เพื่อไม่ให้มันขยับได้อีก
จากนั้นเขาก็ก้มลงเก็บโอสถอายุขัยเจ็ดสิบเก้าเม็ดใส่น้ำเต้า แล้วหันไปพูดกับบรรดาคนชราที่ตกตะลึงจนตัวแข็ง “อย่าหยุด! เดินต่อไป!”
คนชราดูท่าทางลำบากยากเย็นนัก ทว่าการกระทำน่าขยะแขยงของพวกมันก่อนหน้านี้ ทำให้หลี่ฮั่วหวังในยามนี้ไม่คิดจะเคารพผู้เฒ่าเอ็นดูผู้เยาว์แม้แต่น้อย
หากไม่ใช่เพราะเขาคนเดียวขนเด็กมากมายเช่นนี้ไม่ไหว เขาคงแทงพวกมันตายไปทีละคนนานแล้ว
ด้วยฝีเท้าอันเชื่องช้าของคนชรา หลี่ฮั่วหวังและคนอื่นๆ ค่อยๆ ออกจากถ้ำนั้นมา
ทว่าเมื่อออกจากถ้ำนั้นมาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มรื้อค้นไปทั่วบริเวณอันมืดสลัวแห่งนี้ เขาต้องการตัดรากถอนโคนไม่ให้เหลือภัยในภายหลัง
ในเมื่ออีกฝ่ายคิดจะใช้ทารกหลอมโอสถเช่นนี้ ย่อมต้องมีเทียบโอสถหรือวิชาอะไรบางอย่างเป็นแน่
หากไม่ทำลายสิ่งนั้นทิ้ง หลี่ฮั่วหวังไม่อาจวางใจได้ เกรงว่าเมื่อเขาจากไปแล้ว จะมีภูตเซียวตัวอื่นใช้วิธีเดิมซ้ำอีก
ค้นไปค้นมา หลี่ฮั่วหวังกลับได้ของติดมือที่ไม่คาดคิด เช่นเตาหลอมโอสถขนาดเท่าผลแตงโมใบหนึ่ง ซึ่งวางอยู่ข้างเตาหลอมโอสถขนาดมหึมา
ข้างเตามีซากศพทารกอยู่ไม่น้อย ดูท่าภูตเซียวตัวนี้คงใช้เตาหลอมใบใหญ่ตรงนี้หลอมโอสถ
เพียงแต่ที่มันต่างจากตันหยางจื่อก็คือ ก่อนหลอมโอสถมันต้องถอดกระดูกออกเสียก่อน
มองเตาหลอมโอสถใบเล็กนั้น หลี่ฮั่วหวังก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ตนยังมีทักษะอย่างหนึ่งที่เคยเรียนจากตันหยางจื่อ นั่นคือการหลอมโอสถ
เมื่อมีของพวกนี้ โอสถที่ใช้จนหมดเกลี้ยงไปนานแล้วก็หลอมเติมขึ้นมาใหม่ได้
ต่อจากนั้น หลี่ฮั่วหวังยังพบตำราที่เขียนด้วยอักษรประหลาดหลายเล่มในถ้ำหินปูนแห่งนี้
บางทีนี่อาจเป็นอักษรที่ภูตเซียวใช้ หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าในนั้นมีเทียบโอสถที่ใช้ทารกหลอมโอสถหรือไม่ จึงจุดไฟเผาทิ้งทั้งหมด
รื้อค้นอยู่พักใหญ่ เมื่อแผ่นหินสีขาวอมเทาแผ่นหนึ่งปรากฏตรงหน้า สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็แปลกไป
“คัมภีร์สวรรค์ คัมภีร์สวรรค์อีกแล้วหรือ”
“ของพวกนี้มันมาจากไหนกันแน่ ทำไมถึงมีอยู่ทุกที่” หลี่ฮั่วหวังประคองคัมภีร์สวรรค์อันหนักอึ้งในมือ ครุ่นคิดถึงคำถามนี้
“หรือว่าเทียบโอสถที่ภูตเซียวตัวนั้นใช้ทารกหลอมโอสถจะมาจากบนนี้”
หลี่ฮั่วหวังพินิจดูอย่างละเอียด ผลปรากฏว่าคัมภีร์สวรรค์แผ่นนี้เหมือนกับที่ตันหยางจื่อเคยได้มาทุกประการ ไม่ผิดเพี้ยนแม้ครึ่งตัวอักษร ยังคงเป็นคัมภีร์พุทธที่สอนให้คนทำความดี
“หรือว่าเจ้ารู้ว่านี่คืออะไร” หลี่ฮั่วหวังถามจงแดงที่แอบชะเง้อมองมาทางนี้
จงแดงแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย พลางส่ายหัวไปมาเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ฮะๆ ไม่รู้หรอก ฮะๆ ไม่รู้หรอก”
หลี่ฮั่วหวังสะบัดมือ โยนคัมภีร์สวรรค์แผ่นนี้ลงไปในสายน้ำใต้ดินอันเย็นยะเยือก
ภาพนี้ทำเอาจงแดงร้อนรนขึ้นมาทันที
“เฮ้ย! เจ้าคนนี้ทำไมเป็นแบบนี้! นี่อาจเป็นของวิเศษชั้นยอดก็ได้นะ! รีบเก็บขึ้นมาเร็ว”
“ในเมื่อเป็นของวิเศษชั้นยอด เช่นนั้นเจ้าก็ไปงมขึ้นมาเองสิ”
พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็อุ้มเด็กที่ร้องไห้จ้าอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วก้าวขึ้นเรือลำเล็กที่ใช้เข้ามาก่อนหน้านี้
เรือลำเล็ก ซ้ำยังต้องทวนน้ำ จึงต้องขนอยู่หลายเที่ยวกว่าจะส่งทุกคนขึ้นฝั่งได้หมด
เมื่อหลี่ฮั่วหวังพาคนชราและเด็กกลุ่มนี้กลับถึงอำเภอชางสุ่ย ทั้งอำเภอก็แตกตื่นโกลาหลขึ้นทันที
สภาพของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้น่าสะพรึงกลัวถึงที่สุด ทว่าความสนใจของผู้คนกลับพุ่งไปที่เด็กๆ ซึ่งกำลังร้องไห้อยู่
ครอบครัวที่ลูกหายย่อมแย่งกันพุ่งมาอยู่หน้าสุดเสมอ
คนที่พบลูกต่างคุกเข่ากราบหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ส่วนคนที่ไม่พบก็ได้แต่ทรุดลงร่ำไห้โฮอยู่บนพื้นด้วยความโศกเศร้า
นายอำเภอโหลวนำผู้คนเตรียมจะคำนับหลี่ฮั่วหวังด้วยพิธีใหญ่ “ขอบคุณใต้เท้าขอรับ! ใต้เท้าคือผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของอำเภอชางสุ่ย!”
“อย่าเพิ่งรีบคำนับ เรื่องยังไม่จบ” จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็เล่าเรื่องของคนชราเหล่านั้นให้นายอำเภอโหลวฟัง
“อะไรนะ เช่นนั้นคนชราพวกนี้ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับสิ่งอัปมงคลหรือ”
นายอำเภอโหลวมองคนชราเหล่านั้นด้วยความตกตะลึงยิ่ง ก่อนหน้านี้เขายังนึกว่าคนพวกนี้คือผู้ที่ใต้เท้าช่วยชีวิตกลับมาเสียอีก
“หากว่าตามกฎหมายต้าเหลียง สิ่งที่พวกเขาทำจะได้รับโทษเช่นไร” หลี่ฮั่วหวังมองคนชราที่ยืนตื่นตระหนกอยู่กับที่พลางถาม
“สมควรถูกห้าม้าแยกร่าง!” แววตาของนายอำเภอโหลวเย็นชาอย่างยิ่ง
“ถึงขั้นห้าม้าแยกร่างเลยหรือ ไม่ด่วนตัดสินเกินไปหน่อยหรือ อีกอย่างพวกเขาก็อายุปูนนี้แล้ว เปลี่ยนเป็นตัดหัวแทนดีหรือไม่”
นายอำเภอโหลวแย้งขึ้นอย่างที่ไม่ค่อยมีให้เห็น “ใต้เท้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร คนทำผิดเกี่ยวอะไรกับอายุ ผิดก็ว่าไปตามผิด หากเพราะอายุมากแล้วลงโทษให้เบาลง ทารกเหล่านั้นใต้ปรโลกมิยิ่งตายตาไม่หลับหรอกหรือ!”
หลี่ฮั่วหวังตรองดูอย่างละเอียด แล้วประสานมือคารวะนายอำเภอโหลว “นายอำเภอโหลวพูดถูก เช่นนั้นท่านทำงานไปเถิด ข้าไปละ”
นายอำเภอโหลวรีบดึงหลี่ฮั่วหวังไว้ “เหตุใดใต้เท้ารีบร้อนนัก หวังว่าใต้เท้าจะให้โอกาสผู้น้อยได้จัดเลี้ยงรับขวัญใต้เท้าสักมื้อ”
หลี่ฮั่วหวังปรายตามองเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งบนร่างตนรวมถึงคราบเลือดเหล่านั้นแล้วจึงพยักหน้า
“ได้ ข้าไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว จะไปพักสักหน่อย รบกวนท่านนายอำเภอช่วยตัดเสื้อผ้าให้ข้าสักสองสามชุด”
กลับถึงโรงเตี๊ยม หลี่ฮั่วหวังแทบจะล้มตัวลงหลับทันที ความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่างก็ไม่อาจข่มความเหนื่อยล้ามหาศาลนั้นได้
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด “โครกคราก~” หลี่ฮั่วหวังถูกปลุกให้ตื่นด้วยความหิว
เขาขยี้ตาพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายังคงเป็นเวลากลางวัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นกลางวันของวันไหน
“นักพรต เจ้าหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ แล้ว ขุนนางคนนั้นเคยแวะมาดูเจ้า เห็นเจ้าหลับอยู่ก็กลับไป”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองพระชราที่ยิ้มร่า “ดูเจ้าจะอารมณ์ดีนะ”
“ก็ต้องอารมณ์ดีสิ พวกเราทำความดีกันนี่นา แถมยังเป็นความดีที่ยิ่งใหญ่ด้วย! ทำความดีแล้วไม่ควรดีใจหรอกหรือ”
“ควร ควร” หลี่ฮั่วหวังตอบส่งๆ แล้วฝืนเจ็บลุกขึ้นนั่ง ถอดเสื้อผ้าคาวคลุ้งออก เปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่วางอยู่บนม้านั่งข้างเตียง
นายอำเภอโหลวใส่ใจอย่างเห็นได้ชัด ชุดใหม่นี้ตัดตามแบบที่หลี่ฮั่วหวังสวมอยู่ สีแดงคล้ำเหมือนกัน เป็นชุดนักพรตเหมือนกัน
อีกทั้งเขามิได้ทำเพียงชุดเดียว แต่ให้ช่างตัดเสื้อทำเหมือนกันทุกประการถึงห้าชุดเต็มๆ
“หึ นายอำเภอโหลวช่างใส่ใจนัก” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยขึ้นขณะกำลังสวมเสื้อผ้า
แต่งตัวเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็เดินไปยังลานหลัง เตรียมขับรถม้าออกเดินทาง
“นักพรต ขุนนางผู้นั้นยังอยากจะเลี้ยงข้าวเจ้าอยู่นะ เจ้าจะไม่ไปรึ”
“ไม่ไป เสียเวลา ในเมื่อเรื่องยุ่งยากจัดการเสร็จแล้ว ก็รีบกลับอิ๋นหลิงเถิด ทางยังอีกไกล” สำหรับหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ เรื่องอื่นใดล้วนไร้แก่นสาร
ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังมาถึงคอกม้าที่ลานหลัง เขาก็ถึงกับชะงักงัน
รถม้าของเขาถูกล้างจนสะอาดเอี่ยม ล้อรถไม่มีโคลนติดแม้แต่น้อย ขนม้าที่ลากรถเรียบลื่น เห็นได้ชัดว่ามีคนตั้งใจหวีให้
ของป่าและหมูเค็มตากแห้งสารพัดวางล้อมรถม้าไว้รอบด้าน ส่วนหมั่นโถวหมอบอยู่กลางกองของป่า กำลังแทะกระดูกท่อนใหญ่
“โฮ่งๆ!” หมั่นโถวเห็นเจ้านายกลับมาก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น กระดิกหางไม่หยุด ไม่เจอกันไม่กี่วัน มันดูอ้วนขึ้นอีกรอบ
เห็นเช่นนี้ พระชราก็ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพูดกับหลี่ฮั่วหวัง “นักพรต เจ้าดูสิ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ทำดีย่อมได้ดี”
กำลังโหลดความเห็น...