ตอนที่ 324 มอบให้
ภายในถ้ำ สถานการณ์การต่อสู้แปรเปลี่ยนในชั่วพริบตา
ยามนี้ภูตเซียวส่วนใหญ่ถูกร่างเงาหลอกไปทีหนึ่ง โอกาสงามเช่นนี้หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือ
เขามองออกแล้วว่าภูตเซียวนักพรตตัวนี้แข็งแกร่งจริง ทว่ามีเงื่อนไขประการหนึ่ง คือมันก็เหมือนนักพรตทั่วไป ก่อนลงมือต้องทำพิธีเสียก่อน
ขอเพียงบีบให้มันต้องประมือกับตนในระยะประชิด มันก็จะไม่มีเวลาว่างไปทำพิธี
“กระโดด!” หนวดสีดำเจ็ดแปดเส้นงอตัวลงอย่างแรงแล้วดีดผางขึ้นจากพื้น แรงส่งนี้พาหลี่ฮั่วหวังพุ่งโถมเข้าใส่ภูตเซียวนักพรตที่กำลังถูกหนังเนื้อพันธนาการอยู่
“เคร้ง!” เสียงใสกังวานดังขึ้น กระบี่ไม้ท้อของอีกฝ่ายปริแตก อาวุธที่ซือไท่มอบให้ในตอนนั้นคมกริบยิ่งนัก อาวุธของภูตเซียวไม่อาจเทียบกับอาวุธสายนักรบในมือหลี่ฮั่วหวังได้แม้แต่น้อย
เห็นว่าสู้ไม่ได้ ภูตเซียวตัวนั้นก็อาศัยแรงปะทะมหาศาลของหลี่ฮั่วหวังถอยร่นไปด้านหลังไม่หยุด
หลี่ฮั่วหวังจะยอมปล่อยมันไปได้อย่างไร อีกฝ่ายถอย เขาก็รุกไล่ตามติดไม่ลดละ ไม่ยอมเปิดช่องให้มันมีเวลาทำพิธีเป็นอันขาด
เห็นอาจารย์ของตนกำลังจะเสียท่า แส้ปัดสีขาวที่มียันต์ดำขนาดเท่าเล็บมือแทรกอยู่ตามเส้นขนก็ถูกโยนมาให้
เล็บยาวเรียวของภูตเซียวตวัดเกี่ยว คว้าแส้ปัดได้ก็สะบัดม้วนเข้าใส่ ขนแส้สีขาวทีละเส้นพันรัดอาวุธของหลี่ฮั่วหวังไว้
อ่อนสยบแข็ง แม้ขนแส้สีขาวจะถูกตัดขาดไม่หยุด แต่ชั่วขณะหนึ่งก็พันอาวุธไว้ได้จริงๆ
ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในภาวะชะงักงันอีกครั้ง ยามนี้ดูแล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าหลี่ฮั่วหวังจะตัดแส้ปัดของอีกฝ่ายขาดก่อน หรือเหล่าภูตเซียวด้านหลังจะตามมาถึงก่อน
ทว่าเมื่อมองอสุรกายรูปร่างน่ากลัวตรงหน้า บนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังกลับเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ในเมื่อก่อนหน้านี้เจ้าให้พวกลูกศิษย์ลูกหารุมข้า ก็อย่าหาว่าข้าไม่ยุติธรรม ลงมือ!”
สิ้นเสียง หนวดทีละเส้นใต้ร่างหลี่ฮั่วหวังก็ควักเครื่องทรมานสารพัดชนิดออกจากห่อที่ชายเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วแทงเข้าไปในท้องของภูตเซียว ไม่นานท้องที่ถูกเปิดอ้าของมันก็ถูกคว้านจนเละเทะ
เมื่อภูตเซียวนักพรตกุมท้องล้มลง หลี่ฮั่วหวังก็กระชากด้วยมือเดียว ดึงกระบี่พู่ม่วงออกจากแส้ปัดที่ขาดลุ่ย เงื้อขึ้นสูงแล้วฟันลงด้วยโทสะ ศีรษะของภูตเซียวนักพรตพลันหลุดร่วงลงพื้น
เมื่อหลี่ฮั่วหวังที่โชกเลือดทั้งร่างหันกลับมามองภูตเซียวที่เหลืออยู่ด้านหลัง ภูตเซียวที่มีจำนวนมากกว่าก็ชะงักไม่กล้าก้าวเข้ามา พวกมันกลัวแล้ว
“บุก!” หลี่ฮั่วหวังที่เปี่ยมด้วยไอสังหารคำรามก้องพลางชูกระบี่พู่ม่วงขึ้นสูง โถมเข้าใส่ภูตเซียวที่มีจำนวนมากกว่าตนนับร้อยเท่า
เมื่อไร้ผู้นำ ภูตเซียวที่เหลือก็แตกกระเจิง ครั้นพวกมันหันหลังให้หลี่ฮั่วหวัง สิ่งที่ตามมาก็คือการสังหารหมู่ ต่างกันเพียงแค่จะฆ่าได้มากหรือน้อยเท่านั้น
สองชั่วยามผ่านไป ถ้ำหินปูนทั้งถ้ำก็แทบถูกกวาดล้างจนหมด แม้จะมีบางตัวหนีรอดไปได้ประปราย แต่ที่เหลือก็ไม่อาจก่อการใหญ่ได้อีก
หนวดที่ขยับยึกยือคลานไปราวกับแมงมุม ลากหลี่ฮั่วหวังไปยังร่างท่อนล่างที่ทิ้งไว้ที่เดิม
หลี่ฮั่วหวังเหนื่อยล้าเต็มทนแล้ว แต่ยังฝืนประคองสติ จับเอวของตนแล้วสวมร่างท่อนล่างกลับเข้าไปราวกับสวมกางเกง
หนวดสีดำบิดตัวมุดเข้าไปในเนื้อหนัง กลายเป็นสะพานเชื่อมร่างที่ขาดออกจากกัน
ในตอนแรกหลี่ฮั่วหวังไม่รู้สึกอะไรจากร่างท่อนล่างแม้แต่น้อย
ทว่าทีละเล็กละน้อย นิ้วเท้าของเขาก็เริ่มขยับได้ หลังเท้าที่ถูกธงผ้าสามเหลี่ยมสีดำปักตรึงอยู่ก็เริ่มรับรู้ถึงความเจ็บปวด
ค่ายกลยันต์วงกลมบนพื้นสลายไปนานแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงก้มตัวลงดึงธงสีดำนั้นออกมา
หลี่ฮั่วหวังที่ยืนขึ้นได้อีกครั้งกวาดตามองความโกลาหลรอบด้าน ที่นี่กลายเป็นบ่อเลือดเฉอะแฉะไปโดยสิ้นเชิง จะหาพื้นสะอาดสักหย่อมยังยาก
เห็นศัตรูถูกกวาดล้างหมดสิ้น หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เขาพบว่าตนเองตอนนี้ชอบหัวเราะกว่าแต่ก่อนมาก ตัวเขาในอดีตไม่ได้หัวเราะมานานเหลือเกิน
หัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็หยุดลง เขาก้มหน้าใช้มือลูบหน้าท้องของตนเองเบาๆ
“ขอบใจ ดูท่าก่อนหน้านี้ข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป เจ้ามีประโยชน์กว่าที่ข้าคิดไว้มาก”
จากนั้นข้างหูหลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินสุ้มเสียงขาดๆ หายๆ เหล่านั้น เมื่อเทียบกับก่อนหน้า หลังจากที่เขาพร่ำสอนมาเนิ่นนาน แม้อีกฝ่ายจะยังพูดกระท่อนกระแท่น แต่อย่างน้อยก็สื่อความหมายง่ายๆ ได้แล้ว
หลี่ฮั่วหวังคิดว่าต่อไปตนน่าจะทุ่มเทให้ไท่ซุ่ยดำมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ไท่ซุ่ยดำที่ถูกเขากินเข้าไปในท้องดูจะฉลาดกว่าไท่ซุ่ยดำข้างนอกมากนัก
ไม่รู้ว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากการที่มันดูดซับบางสิ่งในร่างของเขาหรือไม่
“หรือว่าเลือดเนื้อของจิตวิสุทธิ์จะช่วยให้ไท่ซุ่ยดำเปิดสติปัญญาได้ด้วยเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังที่ทั้งร่างแทบไม่มีเนื้อดีเหลือคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย ร่างกายยังเจ็บปวดยิ่งนัก ทว่าโดยไม่รู้ตัวเขาดูจะเริ่มชินกับมันแล้ว
“เจ้าระวังไว้หน่อยเถอะ ไท่ซุ่ยดำไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอก มันมุดเข้าไปในท้องเจ้าก็เพื่อจะแย่งชิงร่างเจ้าในท้ายที่สุดต่างหาก”
คำพูดของจงแดงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังหายวับ “ข้าเต็มใจ! ใครใช้ให้เจ้ามาพูดมาก”
“คนอะไรกัน คำดีคำร้ายก็ฟังไม่ออก” จงแดงที่ค่อนข้างหงุดหงิดร่างกะพริบวูบเล็กน้อย แล้วมุดหนีลงใต้ดินอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังแค่นเสียงฮึ แล้วหยิบสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกมารักษาบาดแผลให้ตนเอง
ราวกับเพิ่งหัดเดินเป็นครั้งแรก หลี่ฮั่วหวังโซซัดโซเซคลำทางในความมืดมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่มีทารกอยู่ก่อนหน้านี้
บรรดาคนชราในถ้ำยังคงอยู่ที่นั่น เพราะในสภาพแวดล้อมเช่นนี้พวกเขาก็ไม่อาจหนีไปไหนได้อยู่ดี
“อุ้มเด็กทุกคนขึ้นมา พวกเราจะออกไปจากที่นี่” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากสั่งพวกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
คนชราที่เหลือต่างพากันทำตาม ไม่มีผู้ใดกล้าพูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว เพราะยามนี้ชุดนักพรตของหลี่ฮั่วหวังยังมีเลือดหยดติ๋งๆ อยู่
ก่อนหน้านี้ที่พวกเขามาหาบุตรแห่งวารี ต่อให้ถูกหลอกต้มตุ๋น แต่ลึกๆ แล้วก็เพียงเพราะไม่อยากตาย
หลี่ฮั่วหวังนับดู ทารกที่ยังมีชีวิตเหลือสามสิบเอ็ดคน เดิมทีมีมากกว่านี้ แต่การต่อสู้ชุลมุนก่อนหน้าลุกลามไปโดนเปลเด็กไปหลายใบ
หลี่ฮั่วหวังเดินโซเซ ใช้แขนข้างเดียวอุ้มเด็กไว้คนหนึ่ง พาคนชราที่ตัวสั่นงันงกเดินไปยังปากถ้ำ
ขณะที่พวกเขากำลังจะออกไป ร่างไร้หัวของภูตเซียวนักพรตกลับขยับขึ้นมากะทันหัน
หลี่ฮั่วหวังโยนเด็กในอ้อมแขนทิ้งทันที ชักกระบี่เหรียญทองแดงออกมาดัง “เคร้ง” แล้วชี้ปลายกระบี่ไปที่ศพไร้หัวนั้น
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยื่นมือทำท่าคล้ายจะล้วงหยิบสิ่งใดออกมาจากอกเสื้อ หลี่ฮั่วหวังก็ตวัดมือฟันเพียงคราเดียว ปลดแขนของมันหลุดกระเด็นออกมาในทันที
แขนร่วงลงจากกลางอากาศ ถุงในมือก็หกกระจายออกมา
โอสถอายุขัยที่ห่อด้วยยันต์ดำทีละเม็ดหล่นกระจายลงในแอ่งเลือดที่เริ่มจับตัวเป็นลิ่มบนพื้น
“โอสถอายุขัยหรือ” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง จึงใช้ปลายกระบี่เขี่ยเม็ดยานั้นดู
“หมายความว่าอย่างไร มันคิดจะใช้โอสถอายุขัยพวกนี้ซื้อชีวิตตัวเองหรือ”
ในตอนนั้นเองภูตเซียวก็ขยับ มันยกมืออีกข้างขึ้นมา กวาดรวมโอสถอายุขัยเปื้อนเลือดบนพื้นเข้าด้วยกัน แล้วดันส่งไปทางหลี่ฮั่วหวัง
เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ ร่างของภูตเซียวก็อ่อนปวกเปียกแน่นิ่งไปโดยสิ้นเชิง
หลี่ฮั่วหวังนับดูอย่างละเอียด ที่นี่มีอายุขัยรวมเจ็ดสิบเก้าเม็ด หากกินทั้งหมดลงไป คาดว่าคงพอประทังชีวิตจนตัวเองกลายเป็นภูตเซียวได้
กำลังโหลดความเห็น...