ตอนที่ 323 สัตว์ประหลาด
ภูตเซียวที่ทำพิธีอยู่ไกลออกไปเห็นหลี่ฮั่วหวังก็พลิกตัวอย่างรวดเร็ว ขว้างธงดำสองผืนปักลงทางซ้ายขวาของหลี่ฮั่วหวัง จากนั้นก็ปักกระบี่ไม้ท้อที่พวยพุ่งไอดำในมือลงพื้นอย่างแรง
ไอดำบนกระบี่ไม้ท้อไหลทะลักลงใต้ดินในพริบตา ยันต์ประหลาดทรงกลมที่ประกอบจากอักขระพิเศษบางอย่างผุดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยมีหลี่ฮั่วหวังเป็นศูนย์กลาง
เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่ฮั่วหวังไหนเลยจะยอมนั่งรอความตาย หมายจะกระโดดหลบออกจากขอบเขตยันต์วงกลมบนพื้นทันที
ทว่าในตอนนั้นเอง ภูตเซียวตัวนั้นประสานอินด้วยสองมือ ธงดำสามเหลี่ยมทั้งสองผืนพลันลอยขึ้น แล้วเสียบทะลุหลังเท้าหลี่ฮั่วหวังเร็วปานสายฟ้าแลบ ตรึงเขาไว้กับที่อย่างแน่นหนา
คราวนี้สองขาของหลี่ฮั่วหวังราวกับถูกเชื่อมติดกับพื้น ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
ธงดำดูเหมือนจะมีพลังประหลาดบางอย่าง ถึงกับผนึกการเคลื่อนเหลื่อมตำแหน่งของหลี่ฮั่วหวังไว้ด้วย
เห็นหลี่ฮั่วหวังติดกับ บรรดาภูตเซียวก็ฮึกเหิมขึ้นทันที ยันต์ ข้าวเหนียว เหรียญทองแดงสารพัดพากันพุ่งข้ามอากาศเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง
แม้หลี่ฮั่วหวังจะกวัดแกว่งกระบี่ยาวปัดป้องไม่หยุด ทว่าร่างที่เพิ่งหายดีได้ไม่นานก็ค่อยๆ แหลกเหลวลงอีก
“เคร้ง” เหล็กจุดไฟที่ทำจากหินเหล็กไฟปรากฏขึ้นในมือหลี่ฮั่วหวัง เขาสีหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม กำลังจะจ่อมันเข้ากับผิวหนังของตน
เรื่องราวคราวนี้เดิมทีควรเป็นงานของทั่วป๋าตานชิง สิ่งที่ทำให้เขายอมลงมือได้ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก การที่หลี่ฮั่วหวังต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แทบจะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว
แม้การสละผิวหนังทั่วร่างสังเวยแก่ปาฮุยเพื่อแลกกับพลังจะเป็นกระบวนการที่เจ็บปวดทรมานยิ่งยวด ทว่าก่อนจะมาที่นี่ เขาก็เตรียมใจพร้อมสู้ตายไว้แต่แรกแล้ว
ทว่าภูตเซียวนักพรตผู้นำที่อยู่ไกลออกไปดูเหมือนจะรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังคิดทำอะไร มันรีบดึงแส้ปัดสีดำที่ท้ายทอยลงมา มือเดียวประสานอินแล้วเขียนอักขระลงไปหลายตัวอย่างว่องไว
ขนแส้ที่ควรจะอ่อนนุ่มพลันกลายเป็นง้าวกวนอูเล่มหนึ่ง พุ่งตรงเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง
ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจุดไฟเผาฝ่ามือของตน ง้าวกวนอูเล่มนั้นก็พุ่งมาถึง ตัดสะบั้นมือซ้ายที่ถูกเปลวเพลิงห่อหุ้มของหลี่ฮั่วหวังขาดกระเด็นทันที
ตามมาด้วยเสียงร่ายคาถายากจะเข้าใจอีกระลอก ง้าวกวนอูที่ควบแน่นจากแส้ปัดพาเอามือซ้ายของหลี่ฮั่วหวังบินกลับไปอยู่ในมือภูตเซียวตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
เห็นเหล็กจุดไฟในมือที่ขาด ภูตเซียวก็ฉีกปากอันน่าเกลียดน่ากลัวออก แสยะยิ้มแล้วถีบสองเท้ากระโดดขึ้น ชูง้าวกวนอูฟันลงมาที่ศีรษะหลี่ฮั่วหวัง
ยันต์สีม่วงหลายแผ่นลอยมาจากด้านหลังแปะลงบนง้าวกวนอูสีดำ ไอดำหนาทึบพลันปะทุขึ้น ชั่วพริบตาง้าวกวนอูที่ยาวเพียงช่วงแขนก็แผ่อานุภาพราวขุนเขาไท่ซานถล่มทับ
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าตนเองจะต้านทานได้หรือไม่ หากแต่ยามนี้เขาทำได้เพียงลองดูเท่านั้น สีหน้าของเขาเด็ดเดี่ยวพลางยกกระบี่เหรียญทองแดงในมือขึ้น
ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานนี้เอง ในหัวหลี่ฮั่วหวังพลันมีเสียงขาดๆ หายๆ ดังขึ้น “พูดเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า!”
แต่เมื่อมองง้าวกวนอูที่พุ่งใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังคำรามจบก็ตัดใจเด็ดขาด สองมือกุมกระบี่เหรียญทองแดงแน่น สถานการณ์เข้าตาจนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขาในยามนี้ดูราวกับคนเสียสติ
“ขาด!!”
หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเหี้ยมเกรียมออกแรงฟันลงอย่างแรง ในพริบตาเขาก็มีสภาพเดียวกับจินซานจ่าวที่อยู่ข้างกาย
จากนั้นหนวดสีดำทีละเส้นก็ยื่นทะลักออกจากรอยขาดพร้อมเลือดแดงฉาน หนวดแน่นขนัดยันพื้นอย่างแรง ผลักร่างท่อนบนของหลี่ฮั่วหวังให้พ้นรัศมีของง้าวกวนอูในพริบตา
ง้าวกวนอูเล่มนั้นกวาดผ่านร่างท่อนล่างของหลี่ฮั่วหวังที่ทิ้งไว้กับที่ ก่อนจะฟาดลงบนพื้นอย่างจัง
“ตูม!” เสียงสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น ถ้ำหินปูนทั้งถ้ำสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หินย้อยร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย ไอดำแผ่ลามไปบนพื้นอย่างรวดเร็ว กัดกร่อนทุกสิ่งจนผุพัง
เคราะห์ดีที่หลี่ฮั่วหวังหลบทัน หากหลบไม่พ้น แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ต้านไม่ไหวแน่
เมื่อโจมตีพลาด ภูตเซียวนักพรตก็ถือแส้ปัดที่ขนเหลืออยู่ไม่กี่เส้นลุกขึ้นจากพื้น ใช้สายตาดุร้ายจ้องศัตรูที่หลบการโจมตีของตนด้วยวิธีวิปริตพิสดารยิ่ง
คนผู้นั้นเหลือเพียงร่างท่อนบน หนวดบิดเบี้ยวมีปุ่มดูดเปื้อนเมือกทีละเส้นยื่นออกจากรอยขาด ราวกับขาเก้าอี้หลายขาที่ค้ำร่างเขาไว้
ทั้งที่ร่างอีกฝ่ายแหว่งเป็นรอยขาดใหญ่ถึงเพียงนั้น ทว่าข้างในกลับมีเพียงเลือดไหล ไม่มีตับไตไส้พุงร่วงออกมาแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นอสุรกายน่าสะพรึงกลัวท่อนบนเป็นคนท่อนล่างเป็นปลาหมึกตรงหน้า ภูตเซียวก็รู้ว่าตนเจอของแข็งเข้าแล้ว
มันกระชากกระบี่ไม้ท้อจากมือลูกศิษย์ข้างกายมา ควงกระบี่รอบหนึ่งแล้วแทงลงกับพื้น ใช้ปลายกระบี่ตวัดยันต์สีดำแผ่นหนึ่งขึ้นมา
ฝั่งหนึ่งคือหลี่ฮั่วหวังผู้บ้าคลั่งที่มีท่อนบนเป็นมนุษย์ ท่อนล่างเป็นหนวด ในมือกุมกระบี่เหรียญทองแดงร้อยด้ายแดง
อีกฝั่งคือภูตเซียวนักพรตที่แขนขาบิดเบี้ยว เล็บยาวเฟื้อย ในมือถือกระบี่ไม้ท้อติดยันต์ดำ
ภาพขนพองสยองเกล้านี้ทำให้คนชราที่ยังรอดอยู่รู้สึกเย็นวาบพุ่งขึ้นถึงกระหม่อม “นะ-นี่..... นี่..... นี่มันตัวอะไรกัน.....”
ดวงตาแดงก่ำของหลี่ฮั่วหวังจ้องเขม็งไปยังภูตเซียวนักพรตตรงหน้า บัดนี้เขาดูออกแล้วว่า ไม่ว่าเรื่องขโมยทารก หรือภูตเซียวมากมายเหล่านี้ ทั้งหมดล้วนมีต้นเหตุมาจากภูตเซียวตัวนี้
ขอเพียงกำจัดภูตเซียวตัวนี้ได้ เรื่องนี้จึงจะจบลงโดยสิ้นเชิง
“บุก!” ไท่ซุ่ยดำใต้ร่างหลี่ฮั่วหวังขยับทันที มันโบกสะบัดหนวดผลักเขาพุ่งเข้าหาภูตเซียวนักพรตอย่างรวดเร็ว
ส่วนภูตเซียวนักพรตก็ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มันนำพวกพ้องพุ่งสวนเข้าหาหลี่ฮั่วหวัง
ในสถานการณ์ที่เผลอนิดเดียวก็อาจตายเช่นนี้ ไท่ซุ่ยดำดูเหมือนจะไม่กล้าคิดการอื่น ยามนี้มันกับหลี่ฮั่วหวังเป็นตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียวกัน หากหลี่ฮั่วหวังตาย มันก็อยู่ไม่รอด
“โอม เชิ่งถัวเหมิ่งผู่กวางเช่อ!”
เหรียญทองแดงร้อยด้ายแดงในมือของหลี่ฮั่วหวังแปรเปลี่ยนเป็นแส้ยาวเส้นหนึ่งในพริบตาตามการร่ายคาถาของเขา ชิงลงมือก่อนด้วยการสะบัดฟาดเข้าใส่ภูตเซียวนักพรตตัวนั้น รัดพันกระบี่ไม้ท้อของอีกฝ่ายไว้โดยตรง
ทันทีที่กระบี่เหรียญทองแดงสัมผัสกับกระบี่ไม้ท้อ ก็ราวกับผลักไสซึ่งกันและกัน เสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังลั่นขึ้นอย่างต่อเนื่องจากจุดที่กระทบกัน
เมื่อเห็นอาวุธของอีกฝ่ายถูกพันธนาการไว้ หลี่ฮั่วหวังก็ทิ้งกระบี่เหรียญทองแดงลงทันควัน ชักกระบี่พู่ม่วงด้านหลังออกมาแล้วเฉือนเข้าที่หน้าท้องของตนอย่างแรง เนื้อหนังผืนใหญ่ที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ได้ไม่นานจึงถูกถลกออกไปอีกคราเช่นนี้
หนังผืนนั้นซึ่งมีสะดือติดอยู่พองขยายขึ้นอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ราวกับฝาครอบหนังที่ครอบลงใส่เหล่าภูตเซียว
ภูตเซียวนักพรตดูเหมือนจะรู้ว่าจุดอ่อนของหลี่ฮั่วหวังอยู่ที่ใด มันคำรามเป็นภาษาโสโครกเลอะเลือน ภูตเซียวตัวอื่นพลันทิ้งมันแล้วกรูเข้าล้อมหลี่ฮั่วหวังทันที
สองหมัดยากต้านทานสี่มือ ขอเพียงอีกฝ่ายถูกล้อมไว้ได้ ทุกสิ่งที่เหลือก็ย่อมจัดการได้ง่ายดาย
กระบี่เต๋าที่ด้ามสลักลายไท่เก๊กเล่มหนึ่งแทงเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังพร้อมลมกรรโชก ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่หลบไม่เลี่ยง พุ่งเข้าชนตรงๆ
“ฟึ่บ~!” ปลายกระบี่อันคมกริบแทงทะลุเข้าไปในศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง แล้วทะลุโผล่ออกมาจากท้ายทอย
ทว่าบนตัวกระบี่กลับไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียว ร่างนี้ของหลี่ฮั่วหวังเป็นเพียงร่างเงา ร่างจริงที่ล่องหนอยู่ห่างออกไปหนึ่งจั้ง
กำลังโหลดความเห็น...