ตอนที่ 322 ทำพิธี
ทันใดนั้นราวกับหม้อแตก ภูตเซียวทุกตัวที่กำลังทำวัตรเช้าได้สติในพริบตา แล้วแตกฮือกระจายออกไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น พวกมันเจออะไรเข้าเหรอ” ใจหลี่ฮั่วหวังกระตุกวูบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนสถานการณ์จะเปลี่ยนไปแล้ว เขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้น
ไม่เพียงสิ่งที่พวกมันทำจะคล้ายอารามลมใส แม้แต่การจัดวางข้าวของก็เหมือนอารามเต๋าไม่มีผิด หลี่ฮั่วหวังลัดเลาะผ่านฝูงภูตเซียวที่คลานไปมาเพื่อตามหาทารก
หาไปหามา จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็หยุดยืนนิ่ง ใต้ดินที่มืดและชื้นแฉะเช่นนี้ เสียงคือสิ่งที่ช่วยจับทิศทางได้เร็วที่สุด เขาจึงดึงสำลีออกจากหู
ชั่วพริบตานั้น เสียงคลื่นน้ำ เสียงภูตเซียวคลาน เสียงน้ำหยดจากหินย้อย สารพัดเสียงจอแจบาดหูต่างไหลทะลักเข้าหูหลี่ฮั่วหวังพร้อมกัน
หลี่ฮั่วหวังหลับตา พยายามแยกแยะบางสิ่งท่ามกลางเสียงสับสนอลหม่าน แล้วค่อยๆ ได้ยินเสียงคนแว่วมา “ท่านอา.....”
“เสียงนี้.....” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังพยายามตามเสียงนั้นไป เสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นข้างหูเขาในบัดดล
“เจอแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้างทันใด แล้วพุ่งทะยานไปยังทิศทางของเสียงนั้น
หลังฝ่าฟันถ้ำหินปูนและแอ่งน้ำขังต่ำเตี้ยสารพัดแห่ง ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็พบทารกในถ้ำแห่งหนึ่งที่มีแสงสว่างรำไร
คนชราผมเผ้ากระเซอะกระเซิงถือไม้เท้ากลุ่มหนึ่ง กำลังปรนนิบัติดูแลเด็กน้อยที่แต้มจุดสีแดงด้วยชาดไว้ตรงหว่างคิ้วอย่างงกๆ เงิ่นๆ
หญิงชราผมขาวโพลนก่อนหน้านี้ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน นางกำลังอุ้มทารกเพศหญิงคนหนึ่ง สีหน้าไม่หลงเหลือความปีติยินดีเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป ดูมีความตื่นตระหนกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
เด็กที่ยังเหลือดูจะมีราวยี่สิบถึงสามสิบคน ที่มุมด้านข้างยังมีเปลเด็กส่งกลิ่นเน่าเหม็นวางอยู่อีกหลายใบ สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นไม่ต้องบอกก็รู้
ภายใต้การเร่งเร้าของพระชรา หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ปรากฏกายออกมา แล้วกดเสียงต่ำบอกบรรดาคนชรา “อย่าเพิ่งร้อนใจ ประเดี๋ยวในถ้ำจะวุ่นวายมาก พวกท่านอยู่ที่นี่อย่างสงบ รอสักครู่ข้าจะมาพาพวกท่านออกไป”
คนชราเงยหน้าขึ้นมา เมื่อแลเห็นหลี่ฮั่วหวัง แววตาที่เคยด้านชาของบางคนก็ค่อยๆ ทอประกายสว่างขึ้น
คนชราผู้หนึ่งที่ดูอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปียกไม้เท้าขึ้นอย่างสั่นเทา แล้วตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า “ลูกเอ๋ย! บุตรแห่งวารีเอ๋ย~! มาเร็ว! มีคนแอบย่องเข้ามาแล้ว!”
คำนี้ดังขึ้นก็จุดชนวนให้คนอื่นร้องตามกันเป็นทอดๆ ในพริบตา คนชราส่วนใหญ่ต่างพากันส่งเสียงตะโกน
“ฉับ!” หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเหี้ยมเกรียมพุ่งเข้ามา กระบี่ในมือตวัดขึ้นวูบเดียว ศีรษะผมขาวโพลนสามหัวก็ลอยคว้างขึ้นฟ้า
ทว่ายามนี้ต่อให้หลี่ฮั่วหวังฆ่าพวกมันจนหมดก็ไร้ประโยชน์ เพราะพวกภูตเซียวได้รับแจ้งข่าวแล้ว
เพียงไม่กี่อึดใจ ข้าวเหนียวดำกำมือหนึ่งที่อบอวลด้วยควันดำก็ถูกสาดจากนอกถ้ำตรงมายังร่างของหลี่ฮั่วหวัง
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ข้าวเหนียวนั้นจึงพุ่งผ่านร่างของหลี่ฮั่วหวังไป แล้วกระทบเข้ากับร่างของหญิงชราคนหนึ่งอย่างจัง
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน เนื้อหนังของหญิงชราผู้นั้นละลายอย่างรวดเร็ว ชั่วครู่เดียวก็กลายเป็นศพแห้งผมขาวที่มีควันดำพวยพุ่ง
“ไป!” หลี่ฮั่วหวังยกกระบี่ยาวในมือขึ้น แล้วเฉือนเข้าที่มือซ้ายของตนเอง แผ่นเล็บที่เพิ่งงอกใหม่ออกมาถูกปาดร่วงทั้งหมด ก่อนจะหมุนคว้างพุ่งแหวกอากาศออกไปนอกถ้ำ
เสียงกรีดร้องของภูตเซียวดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังรีบเบี่ยงร่างให้เหลื่อมไป ซ่อนสีกายให้กลืนกับพื้น แล้วเข้าสู่สภาวะล่องหน
ไม่นานนัก ภูตเซียวสวมชุดคลุมดำเหล่านั้นก็คลานสี่ขาเข้ามาจากนอกถ้ำ พวกมันดูเหมือนกำลังตามหาหลี่ฮั่วหวัง ทว่าหาอย่างไรก็ไม่พบ
ในตอนนั้นเอง คนชราบางคนที่ยังไม่ตายก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นจากพื้น แล้วร้องเตือนพวกภูตเซียว “ลูกรัก! เจ้าคนนั้นมุดลงดินไปแล้ว ไม่แน่อาจมีวิชาดำดิน พวกเจ้าต้องระวังนะ”
เจตนาสังหารอันรุนแรงพลุ่งขึ้นในใจหลี่ฮั่วหวัง เขาไม่เคยรังเกียจการมีอยู่ของใครถึงเพียงนี้มาก่อน เขาชิงชังพวกแก่ไม่รู้จักตายฝูงนี้ยิ่งกว่าภูตเซียวเสียอีก
เมื่อได้ยินคำเตือนของคนชราเหล่านั้น ภูตเซียวตัวหนึ่งก็นำนิ้วมือโสโครกที่เต็มไปด้วยเล็บยาวหนีบใบไม้แห้งสีเหลืองสองใบเอาไว้ แล้วนำมาปาดผ่านดวงตาที่ถูกเส้นผมปกคลุมจนมิดอย่างแรง
ครั้นมีเสียงคล้ายภูตผีร่ำไห้หมาป่าโหยหวนดังออกมาจากปากของมัน ภูตเซียวทั้งหมดต่างก็ถือแส้ปัดสีดำ กระดิ่งเต๋าที่ขึ้นสนิมเขียว และกระบี่ไม้ท้อสีแดงคล้ำ พุ่งโถมเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังทันที
“หนานหลิงน่าเจิ้นกวง จี๋จี๋เซ่อ!!” เหรียญทองแดงบนกระบี่เหรียญทองแดงในมือของหลี่ฮั่วหวังถูกเชือกแดงกระตุกดึงจนแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว ฟาดสะบัดเข้าใส่ร่างของพวกภูตเซียวประหนึ่งแส้ยาวเส้นหนึ่ง
ชั่วพริบตา ภายในถ้ำแคบมืดแห่งนั้นก็คลาคล่ำไปด้วยแสงดาบเงากระบี่ชุลมุนวุ่นวาย
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังถูกภูตเซียวสองตัวประกบซ้ายขวาพัวพันอยู่นั้น ภูตเซียวตัวหนึ่งก็ถือร่มไม้ที่ใช้ยันต์สีม่วงต่างผืนร่ม หวังจะลอบจู่โจมจากด้านหลังของหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังขยับหูเล็กน้อย พลันเอี้ยวตัวกลับไปมองมัน ในอึดใจถัดมา หนวดสีดำกลุ่มหนึ่งก็ดันหน้ากากสำริดบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังเปิดออก แล้วครอบเข้าที่ใบหน้าของภูตเซียวตัวนั้น ฉีกกระชากใบหน้าของอีกฝ่ายหลุดหายไปครึ่งซีกโดยตรง
และในจังหวะนั้นเอง เหรียญทองแดงแต่ละเหรียญที่ผูกด้วยเชือกแดงก็รัดตรึงเข้ากับลำคอของภูตเซียวหลายตัวอย่างรวดเร็ว
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็กระตุกกระบี่เหรียญทองแดงในมืออย่างแรง ศีรษะร่วงหล่นลงพื้นเป็นแถว
เมื่อหลี่ฮั่วหวังทำร้ายตนเองไม่หยุด จำนวนภูตเซียวก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว พวกมันมิใช่คู่ต่อสู้ของหลี่ฮั่วหวังแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้ พวกภูตเซียวก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวระลอกใหม่
กระถางธูปที่ทำขึ้นจากหัวของคนชราถูกนำมาวางไว้บนพื้น เทียนไขสีขาวซีดสามเล่มปักเรียงเป็นแถวหน้ากระดาน ภูตเซียวหัวดำที่เป็นผู้นำทำวัตรเช้าก่อนหน้านี้ก็คลานลุกขึ้นมาจากพื้น
มันล้วงเม็ดยาที่ยังดิ้นยึกยือไม่หยุดหลายเม็ดออกมายัดใส่ปาก จากนั้นเท้าพิกลพิการก็ย่างก้าวดาวเกี้ยว ถือกระบี่ไม้ท้อที่เสียบยันต์ดำแล้วเริ่มทำพิธี
เสียงร่ายคาถาในปากมันมิใช่เสียงมนุษย์ อู้อี้ไม่ชัดเจนยิ่งนัก ทว่ากลับมีจังหวะสูงต่ำไพเราะจับใจอย่างประหลาด
อสุรกายแขนขาบิดเบี้ยว ตาบอดปากยื่น กลับร่ายคาถาทำพิธีเหมือนมนุษย์ ภาพนี้น่าสยดสยองยิ่งนัก
ทว่าที่น่ากลัวกว่าคือ หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำพิธีอะไร แต่ที่แน่นอนคือจะปล่อยให้มันร่ายต่อไปไม่ได้เด็ดขาด
สองเท้าของเขาถีบพื้นอย่างแรง โถมทะยานเข้าใส่ภูตเซียวตัวนั้น ควักเอากระบี่พู่ม่วงออกมาอีกคราแล้วเฉือนลงบนมือซ้ายของตนอย่างเหี้ยมเกรียม
นิ้วสองนิ้วถูกตัดสะบั้นลงทันที พลันหมุนควงพาเศษกระดูกพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งไปยังภูตเซียวตัวนั้น
เสียง “เคร้ง เคร้ง” ดังขึ้นสองครา นิ้วของหลี่ฮั่วหวังถูกภูตเซียวตัวอื่นสกัดกั้นเอาไว้ได้
ภูตเซียวที่กำลังทำพิธีเห็นหลี่ฮั่วหวังเข้าก็พลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว โยนธงดำสองผืนปักลงทางซ้ายและขวาของหลี่ฮั่วหวังโดยตรง จากนั้นจึงปักกระบี่ไม้ท้อที่กำลังพวยพุ่งไอสีดำในมือกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง
ไอสีดำบนกระบี่ไม้ท้อพลันไหลทะลักลงสู่ใต้ดินในพริบตา ยันต์ประหลาดทรงกลมที่ก่อตัวขึ้นจากอักขระพิเศษบางอย่าง พลันผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วโดยมีหลี่ฮั่วหวังเป็นจุดศูนย์กลาง
กำลังโหลดความเห็น...