ตอนที่ 321 ภูตเซียว
หลี่ฮั่วหวังมองจงแดงโดยไม่พูดอะไร จากนั้นจึงเบนสายตาไปยังอีกสามคน พระชรา เผิงหลงเถิง และจินซานจ่าว
นับตั้งแต่สิ่งเหล่านี้ปรากฏขึ้นมา ก็คอยติดตามเขามาโดยตลอด ในอดีตเขาคิดเสมอว่านี่คือภาพหลอนที่เกิดจากจิตวิสุทธิ์
ทว่าเมื่อได้รู้เรื่องภูตเซียวจากปากของจงแดง เขาก็พบว่าเรื่องราวดูจะไม่ใช่เช่นนั้นเสียแล้ว
อีกทั้งเกี่ยวกับประเด็นนี้ บางทีทั่วป๋าตานชิงอาจจะรู้อะไรอยู่บ้าง แต่หลี่ฮั่วหวังไม่กล้าเอ่ยถาม ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะคาดเดาจากจุดนี้ได้ว่าตนคือจิตวิสุทธิ์
“หากจะบอกว่าพวกเขาไม่ใช่ภาพหลอน เช่นนั้นพวกเขาคือตัวอะไรกันแน่ เหตุใดพวกเขาถึงต้องตามฉันมา” นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังขบคิดถึงปัญหานี้อย่างจริงจัง
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงเจียงอิงจื่อที่เคยปรากฏแล้วเลือนหายไป “นางเกิดขึ้นจากความละอายในใจของฉัน แล้วก็หายไปเพราะความละอายในใจของฉัน หรือว่า.....”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับในความมืดมนตนคว้าเงื่อนงำบางอย่างได้แล้ว ทว่าเหมือนมีกระดาษกั้นอยู่อีกชั้นเสมอ ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดไม่ทะลุ
เห็นหลี่ฮั่วหวังยืนครุ่นคิดอยู่กับที่ รอยยิ้มบนใบหน้าจงแดงก็ยิ่งกว้างขึ้น
“คิดไม่ออกหรือ ให้ข้าช่วยคิดดีไหม เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นผีบริวารรับใช้เสือหมายถึงอะไร เล่าลือกันว่าเมื่อเสือกินคนแล้ว วิญญาณคนตายจะกลายเป็นผีบริวารอยู่ในท้องมัน คอยล่อคนอื่นมาให้เสือกิน บางทีเจ้าอาจเป็นเสือตัวนั้น ส่วนพวกข้าก็คือผีบริวารของเจ้าก็ได้”
“ผีบริวารหรือ” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองจงแดง แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “หากพวกเจ้าเป็นผีบริวารของข้าจริง แล้วพวกเจ้าเคยช่วยอะไรข้าบ้าง”
“นอกจากเกะกะสายตาอยู่ข้างๆ พวกเจ้าก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี! สิ่งเดียวที่พวกเจ้าส่งผลต่อข้าก็คือ ยามข้าพูดกับพวกเจ้า คนอื่นต่างคิดว่าข้าเป็นบ้า!” พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงหลี่ฮั่วหวังก็หนักขึ้น
จงแดงหัวเราะเกินจริงยิ่งขึ้น “งั้นบางทีเจ้าอาจจะบ้าจริงๆ ก็ได้ ข้ารู้สึกมานานแล้วว่าไอ้หนูอย่างเจ้าไม่ใช่คนปกติ”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็จ้องจงแดงด้วยสายตาราวกับจะกินคน เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ ไม่หยุด
“โอ้โหๆๆ~ ถลึงตาใส่ข้าอีกแล้วหรือ ข้าด่าว่าเจ้าเป็นคนบ้า แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้ เสี่ยวฮั่วหวัง~” จงแดงเอนตัวไปข้างหลัง บนใบหน้าไร้ผิวหนัง เส้นเนื้อแดงทีละเส้นบิดตัวรวมกันเป็นรอยยิ้มกว้างเกินจริง
คำเย้ยหยันของอีกฝ่ายทำให้เลือดร้อนพลุ่งขึ้นสู่หัวใจหลี่ฮั่วหวัง ในหัวของเขาอื้ออึงไปหมด
“เคร้ง!” หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ด้วยมือเดียว สีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัวอย่างยิ่ง แล้วแทงเข้าที่ลำคอตนเองตรงๆ “มาสิ! ไปเดินบนเส้นทางสู่ปรโลกด้วยกัน!”
เมื่อเห็นเลือดแดงฉานพุ่งกระจายกลางอากาศ จงแดงก็ลนลานทันที “เฮ้ยๆๆ เจ้าทำอะไรของเจ้า”
ยังไม่ทันที่จงแดงจะพูดจบ ง้าวยาวเล่มหนึ่งก็แทงทะลุท้องมัน ยกร่างมันลอยขึ้นแล้วเหวี่ยงฟาดลงพื้นอย่างแรง
นั่นคือง้าวกรีดฟ้าในมือเผิงหลงเถิง นางที่เปี่ยมด้วยไอสังหารทั่วร่างใช้อาวุธในมือโจมตีจงแดงอย่างบ้าคลั่ง
พระชรารีบวิ่งเข้ามา เกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เจ้าตายไม่ได้นะนักพรต เจ้ายังต้องหลุดพ้นจากจิตวิสุทธิ์ไม่ใช่หรือ ยังต้องกลับไปหาเมียของเจ้าไม่ใช่หรือ อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ”
ทันใดนั้นเอง หนวดที่บิดตัวยึกยือเส้นหนึ่งก็ยื่นออกมาจากสะดือ พันรัดข้อมือหลี่ฮั่วหวังแล้วดึงรั้งไว้สุดแรง
เมื่อหลี่ฮั่วหวังทรุดนั่งลงกับพื้นหอบหายใจหนักหน่วง หนวดก็ยื่นออกจากสะดือมากขึ้นเรื่อยๆ ยึดมือที่ถือกระบี่ของเขาไว้แน่น
ความรู้สึกนี้แย่ยิ่งนัก มันทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับลำไส้ในช่องท้องกำลังถูกปั่นกวนอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังสงบลงได้สักพัก พระชราก็กลับไปหาจงแดงแล้วพึมพำเสียงเบา “เจ้าอย่าไปยั่วเขาอีกเลย ตอนนี้นักพรตไม่มีอะไรให้ห่วงหาอาวรณ์แล้ว ลงมือกับตัวเองไม่ลังเลแม้แต่น้อย เหมือนฟืนแห้งนั่นแหละ จุดไฟนิดเดียวก็ลุกพรึ่บ”
จงแดงปรายตามองหลี่ฮั่วหวังจากที่ไกล แค่นเสียงฮึ แล้วมุดกายหลบลงไปในสายน้ำข้างๆ “บ้าแท้ๆ.....”
ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของพระชราและการยื้อยุดของหนวด หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ สงบลง เมื่อเขาดึงคมกระบี่ออกจากลำคอ หนวดสีดำที่บิดตัวยึกยือปนของเหลวเหนียวข้นก็รีบอุดรอยแผลจนเต็มอย่างรวดเร็ว
เมื่อสงบลงแล้ว หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงตนเองเมื่อครู่ก็รู้สึกแปลกหน้าอย่างยิ่ง เหตุใดจู่ๆ ตนจึงกลายเป็นคนสุดโต่งถึงเพียงนั้น นั่นใช่ตัวเขาจริงหรือไม่
“นักพรต รีบขยับตัวเถิด ยังมีคนกำลังเอาเด็กพวกนั้นไปหลอมโอสถอยู่นะ ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนประเสริฐกว่าสร้างวัดตั้งมากมาย ขอแค่เจ้ามุ่งทำความดีต่อไป พระพุทธองค์บนฟ้าย่อมมองเห็น”
“ขอเพียงเจ้าช่วยคนไว้มากพอ ไม่แน่วันใดวันหนึ่งพระพุทธองค์อาจเสด็จลงมาโปรด ช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ก็ได้นะ”
คำพูดเหลวไหลของพระชราทำให้หลี่ฮั่วหวังหัวเราะออกมา เขาค่อยๆ สอดกระบี่เปื้อนเลือดกลับเข้าฝักด้านหลัง จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างซวนเซ เดินไปยังจุดที่แสงเทียนหายลับไปก่อนหน้านี้
“หลวงจีน เจ้าไม่ใช่ผีบริวารของข้า ข้าไม่ได้ฆ่าเจ้า และที่จริงเจ้าตายแล้วหรือยังก็ยังไม่แน่ด้วยซ้ำ”
ร่างพระชรากะพริบวูบเบาๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น เขาเบิกตากว้างถามอย่างประหลาดใจยิ่ง “ข้ายังไม่ตายหรือ เช่นนั้นข้าเป็นใครกันเล่า”
หลี่ฮั่วหวังไม่ตอบ เขาเงียบงัน ค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในถ้ำหินปูนใต้ดินอันมืดสลัวและขรุขระ
เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล ภูตเซียวแขนขาบิดเบี้ยวตัวหนึ่งก็ค่อยๆ คลานออกมา มันแลบลิ้นยาวเหยียดเลียเลือดที่หลี่ฮั่วหวังหยดทิ้งไว้บนพื้น แล้วรีบคลานจากไปอย่างรวดเร็ว
หลี่ฮั่วหวังในสภาพล่องหนเดินไปในความมืดอย่างเงียบงัน ตามหาเหล่าภูตเซียวที่หายตัวไป
ในเมื่อหาเจอแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลากวาดล้างพวกมัน เขาไม่สนใจเรื่องจุกจิกอื่นใดทั้งสิ้น ยามนี้ในใจหลี่ฮั่วหวังมีไฟสุมอยู่กองหนึ่ง อยากหาที่ระบายเต็มแก่
เดินไปเรื่อยๆ หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เป็นเสียงอื้ออึงเลือนราง ทว่าพร้อมเพรียงอย่างน่าประหลาด
หลี่ฮั่วหวังเดินตามเสียงไป ไม่นานก็ได้เห็นภาพพิลึกพิลั่นยิ่ง ภูตเซียวฝูงหนึ่งกำลังพยายามนั่งตัวตรง ท่องบางอย่างตามภูตเซียวที่สวมชุดนักพรตขาดวิ่นตัวหนึ่ง
ภูตเซียวผู้นำที่มีแส้ปัดสีดำเสียบอยู่ที่ท้ายทอยตัวนั้นน่าจะเป็นหัวหน้าของที่นี่ เพราะตรงหน้ามันวางกระดาษหนาแผ่นหนึ่ง และมันเป็นผู้นำท่อง
แขนขาของภูตเซียวเหล่านี้ดูพิกลพิการเป็นพิเศษ ทว่าพวกมันยังคงพยายามขัดสมาธิด้วยเท้าทั้งสองที่มีเล็บยาวเฟื้อย
ภาพนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังทั้งตกตะลึงทั้งรู้สึกแปลกประหลาด “นี่มัน..... ทำวัตรเช้า พวกมันกำลังทำวัตรเช้าเหรอ”
มองภูตเซียวที่ดูราวกับกำลังทำวัตรเช้าเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็เหมือนได้ย้อนกลับไปยังอารามลมใส เป็นอสุรกายเหมือนกัน เพ้อฝันอยากเป็นเซียนเหมือนกัน ภาพที่คล้ายคลึงกันนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังพะอืดพะอมอยากอาเจียนอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกรังเกียจต่อต้านถึงที่สุดตั้งแต่ข้างในจรดข้างนอก
“ไอ้ตัวบัดซบอะไรก็ไม่รู้ ยังจะริอ่านมาฝึกเซียนอีก!!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น ชักกระบี่พุ่งเข้าไปทันที
“เดี๋ยวก่อน! นักพรต! หาเด็กๆ พวกนั้นก่อน! ถ้าเด็กพวกนั้นไม่ได้กลับบ้าน แม่ของพวกเขาจะเสียใจสักเพียงใด”
ได้ยินคำของพระชรา ฝีเท้าหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ หยุดลง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ละมือจากด้ามกระบี่ แล้วคลำทางเข้าไปในความมืดรอบด้าน
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะออกตามหาเด็กๆ รอบบริเวณ เขาก็เห็นภูตเซียวตัวหนึ่งคลานรี่เข้ามา แล้วพูดอะไรบางอย่างกับภูตเซียวที่นำทำวัตรเช้าตัวนั้น
กำลังโหลดความเห็น...