ตอนที่ 320 บุตรแห่งวารี
“ว่ายเข้าไปเหรอ” หลี่ฮั่วหวังตัดตัวเลือกนี้ทิ้งทันที ในน้ำเขาไม่อาจออกฝีมือได้เต็มที่ เข้าไปเช่นนั้นก็ไม่ต่างจากเอาเนื้อไปส่งถึงปากผู้อื่น
หลี่ฮั่วหวังไล่ทบทวนความสามารถทั้งหมดของตนในหัวทีละอย่าง แต่ไม่พบสิ่งใดที่ช่วยได้ในสถานการณ์เช่นนี้
“กลับไป ให้นายอำเภอโหลวส่งเรือมาสักลำดีไหมนะ”
ขณะหลี่ฮั่วหวังกำลังคิดเรื่องนี้อย่างไม่ค่อยเต็มใจ หูอันไวของเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีแหลมสูงชนิดหนึ่ง “ปี่โซวหน่าเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังซ่อนกายอยู่ในพุ่มไม้ แล้วมองไปยังทิศทางของเสียง
ไม่นานนักเขาก็เห็นคณะดนตรีกลุ่มหนึ่งที่กำลังเป่าสีตีกลองขับร้องกันมา
ถัดจากปี่โซวหน่าและฆ้องกลอง คือเรือไม้ลำเล็กที่คนหลายสิบคนช่วยกันหามมา บนเรือมีหญิงชรานั่งอยู่ผู้หนึ่ง แม้ผมนางจะขาวโพลนและฟันหลุดหมดปาก แต่ยังดูกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก
หญิงชรายิ้มแย้มกวาดตามองความครึกครื้นรอบกาย แถบผ้าแดงและผ้าขาวเส้นแล้วเส้นเล่าพันรัดเรือลำน้อยไว้จนดูคล้ายดอกไม้ดอกหนึ่ง
กลุ่มคนประหลาดเช่นนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันแน่
พวกเขาไม่ได้เดินผ่านหน้าหลี่ฮั่วหวังไป หากแต่หยุดลงตรงนั้นเอง
ท่ามกลางเสียงฆ้องกลอง พวกเขาวางเรือไม้ที่มีหญิงชรานั่งอยู่ลงริมแม่น้ำอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้เรือลอยไปตามกระแสน้ำเข้าสู่ถ้ำหินปูนแห่งนั้น
คนบนฝั่งยังคงมีสีหน้าชื่นมื่น พลางประสานมือแสดงความยินดีต่อหญิงชราบนเรือไม่หยุดหย่อน
“ป้าหลิว ท่านชะตาดีจริงๆ วาสนาดีเหลือเกิน ข้าละไม่มีบุญเช่นท่านหรอก”
“ใช่แล้ว ป้าหลิว ท่านชะตาดี แม้ท่านจะไม่มีลูกชายลูกสาว แต่บุตรแห่งวารีจะเลี้ยงดูท่านยามแก่และส่งท่านจนถึงหลุมแทนให้”
“ป้าสะใภ้หลิว เดินทางดีๆ นะ ข้าจะเอาของมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ”
มองภาพอันแสนชื่นมื่นปรองดองเบื้องหน้า หลี่ฮั่วหวังที่แอบดูอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งร่าง
ปากคนพวกนี้จะพูดดีสักเพียงใด ก็ปิดไม่มิดจิตใจโสมมที่คิดจะรุมกลืนสมบัติของคนไร้ทายาท
บุตรแห่งวารีบ้าบออะไรกัน ก็แค่ส่งคนแก่ที่ไร้ที่พึ่งไปให้พ้นทาง แล้วแบ่งสมบัติของนางกันเท่านั้น
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังมองดูเรือไม้ลำเล็กค่อยๆ ลอยห่างออกจากริมฝั่งน้ำ เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จนดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งพรวดออกไปสองสามก้าวแล้วถีบเท้าลงกับพื้น กระโดดตรงไปยังเรือไม้ของหญิงชราผู้นั้นทันที
การกระทำของหลี่ฮั่วหวังทำให้เรือโคลงเคลง ทว่าหญิงชราตรงหัวเรือหันมามองด้านหลังกลับไม่เห็นสิ่งใด นางจึงกระชับไม้เท้าในมือแน่น แล้วโบกมืออำลาเพื่อนบ้านบนฝั่งต่อไป
หลี่ฮั่วหวังที่ล่องหนยืนอยู่ท้ายเรือมองถ้ำหินปูนที่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเบื้องหน้า พลางคิดในใจ “บุตรแห่งวารีใช่ไหม ฉันละอยากรู้นักว่าแกเป็นตัวอะไรกันแน่!”
เสียงดนตรีริมฝั่งค่อยๆ ห่างหายไป ทั้งสองคนบนเรือต่างทอดสายตาไปยังถ้ำหินปูนเบื้องหน้า
ครั้นเรือไม้แล่นเข้าสู่ถ้ำหินปูน รอบด้านก็เงียบสงัดลงทันตา นอกจากเสียงน้ำกระทบลำเรือแผ่วเบาแล้วก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อแสงจากปากถ้ำอ่อนลงเรื่อยๆ ภายในถ้ำก็มืดสลัวลงทุกที
หญิงชราแซ่หลิวตรงหัวเรือเห็นได้ชัดว่าเริ่มหวาดกลัวอยู่บ้าง กระนั้นนางยังคงกอดไม้เท้าแน่นเพื่อปลุกปลอบใจตนเอง
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก พี่สาวคนนั้นไม่มีทางหลอกข้าแน่ บุตรแห่งวารีประเดี๋ยวก็มารับข้าแล้ว บุตรแห่งวารีสามารถเลี้ยงดูยามแก่จนส่งถึงหลุมให้ข้าได้ ข้าเองก็เป็นคนที่มีลูกชายแล้วเหมือนกัน”
หลี่ฮั่วหวังชำเลืองมองแผ่นหลังค่อมงอของนาง ชั่วขณะหนึ่งก็อดสงสารไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าหญิงชราผู้นี้แก่จนเลอะเลือนไปแล้ว คำโกหกที่ผู้อื่นกุขึ้นนางกลับเชื่อเป็นจริงเป็นจัง
“ฟู่~!” แสงจุดเล็กๆ พลันปรากฏขึ้นบนผิวน้ำเบื้องหน้า ทำให้หลี่ฮั่วหวังสะดุ้งวาบในใจ
หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งมองให้ชัดเจน จึงพบว่านั่นกลับเป็นเทียนสีขาวเล่มหนึ่ง
“บุตรแห่งวารีหรือ ใช่บุตรแห่งวารีหรือไม่ แม่ของเจ้าแซ่หลิวนะ ส่วนพ่อผู้ล่วงลับของเจ้าแซ่หู วันหน้าเจ้าจะใช้แซ่ตามเขาดีหรือไม่”
หญิงชราผู้นั้นพร่ำพูดพึมพำกับเทียนสีขาวเบื้องหน้า ท่าทางดูอยากจะแสดงความปรารถนาดีแต่ก็กลัวจะกระตือรือร้นจนเกินไป
เทียนที่อยู่ไกลออกไปไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กลับเป็นเรือใต้เท้าหลี่ฮั่วหวังที่เปลี่ยนไป มันไม่ลอยไปตามกระแสน้ำอีกแล้ว แต่ค่อยๆ เคลื่อนไปทางเทียนเล่มนั้น
มองเทียนเล่มนั้นอยู่ มือของหลี่ฮั่วหวังก็กุมด้ามกระบี่ที่ด้านหลังแน่นโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อทั่วร่างเริ่มเกร็งเขม็ง
ไม่ว่าบุตรแห่งวารีนี้จะเป็นตัวอะไร ในเมื่อพวกมันขโมยเด็กทารกไปหลอมโอสถ ก็ย่อมไม่ใช่ของดีแน่
ขณะที่เรือลำน้อยค่อยๆ ลอยเข้าไปใกล้ เทียนสีขาวเล่มนั้นก็ค่อยๆ ถอยร่นไปด้านหลัง ไม่นานนัก เทียนก็หยุดนิ่งลงกะทันหัน
ชั่วพริบตาต่อมา หลี่ฮั่วหวังก็ซวนเซถลาไปข้างหน้าทันที ครั้นทรงตัวได้มั่นคง จึงพบว่าเรือเกยตื้นเสียแล้ว
เบื้องหน้าคือผืนดินที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ดูท่าคงจะเทียบฝั่งแล้ว
เขาเหลือบมองหญิงชราที่ล้มคะมำอยู่บนพื้นและลุกไม่ขึ้นเสียนาน แล้วก้าวข้ามร่างนางไป มุ่งเข้าหาเทียนที่อยู่ห่างออกไป
สามจั้ง สองจั้ง หนึ่งจั้ง! ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นสิ่งที่กำลังถือเทียนเล่มนั้นอยู่อย่างแจ่มชัดเสียที
นั่นคือสิ่งที่แขนขาบิดผิดรูป หากมองโดยรวมแล้ว มันพอจะดูคล้ายคนอยู่บ้าง
เพียงแต่ผมของ “คน” ผู้นี้ยาวน่ากลัว คลุมแผ่นหลังมันราวกับกระดองเต่า เล็บที่ยาวกว่านิ้วมือบิดม้วนเป็นวงก้นหอยสีเหลืองซีดสกปรกทีละวง
ฟันสารพัดชนิดในปากงอกกันระเกะระกะ หลี่ฮั่วหวังนึกไม่ออกว่าฟันล่างยื่นเกินฟันบนกับฟันบนยื่นเกินฟันล่าง จะปรากฏบนใบหน้าเดียวกันได้
ยิ่งไปกว่านั้นหลี่ฮั่วหวังยังเห็นว่าเส้นผมดำทีละเส้นที่ห้อยลงมาจากศีรษะงอกแทงเข้าไปในเบ้าตาของมัน สิ่งนี้ไม่มีตา มันตาบอด
“หลี่ฮั่วหวัง เจ้าระวังตัวไว้ นี่คือภูตเซียว” จงแดงที่ไม่ได้เปิดปากมานานพลันเอ่ยขึ้น
เมื่อหลี่ฮั่วหวังมองไปทางเขาอย่างคลางแคลง จงแดงก็อธิบายต่อ “คนเราน่ะ หากชะตาไม่ดี อยู่ไปเรื่อยๆ ไม่ยอมตายเสียที ผมขาวก็จะกลับดำขลับ ฟันงอกเต็มปาก พูดภาษาคนไม่เป็น พูดได้แต่ภาษาผี สุดท้ายก็กลายเป็นสิ่งอัปมงคลกึ่งคนกึ่งผี”
ในขณะนั้นเอง ภูตเซียวที่ใช้เล็บประคองเทียนขาวก็ขยับ มันโยกเทียนเบาๆ ล่อให้หญิงชราเดินตามมันเข้าไปในความมืดเบื้องลึก
หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเคร่งขรึมขยับจะตามไปโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วกลับหยุดชะงัก ยืนนิ่งมองจนแสงเทียนลับหายไป ก่อนกดเสียงต่ำถามจงแดง “นี่เป็นเรื่องจริง หรือเจ้าแต่งขึ้นมาส่งเดช”
ใบหน้าของจงแดงเผยความดูแคลนวูบหนึ่ง “ในสายตาเจ้า ข้ามีศักดิ์ศรีเพียงเท่านี้หรือ ข้าจะหลอกคนเพียงเพื่อแกล้งเจ้าเล่นหรือ อย่างไรเสียข้าก็เป็นจงแดงหนึ่งในสามมังกรใหญ่ หากข้าคิดจะหลอกเจ้าจริงๆ ต้องทำให้เจ้าตายอย่างไร้ที่ฝังศพแน่นอน!”
“เฮ้อ อย่างไรข้าก็แค่บอกไว้ ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อ ภูตเซียวมีความพิลึกอันใด ข้าก็ขี้เกียจพูดแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งอยู่กับที่ พินิจพิจารณาจงแดงที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เห็นท่าทีผิดปกติของอีกฝ่าย จงแดงก็ประหลาดใจยิ่ง “หน้าข้ามีดอกไม้งอกหรือ จะมองอะไรนักหนา คนเดินหายไปแล้ว เจ้ายังไม่ตามไปอีก หรือว่าเจ้าดั้นด้นมาที่ผีสางแห่งนี้เพื่อเที่ยวชมวิว”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า “ข้าแค่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธ ในเมื่อเจ้าเป็นเพียงภาพหลอน เหตุใดเจ้าจึงรู้เรื่องที่ข้าไม่รู้”
จากนั้นเขาก็หันไปมองอีกสี่คนที่เหลือ “หากพวกเจ้าไม่ใช่ภาพหลอน เช่นนั้นพวกเจ้าคืออะไรกันแน่”
จงแดงมองตอบหลี่ฮั่วหวัง กวาดสายตาพินิจดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด บนใบหน้าที่ไร้ผิวหนังนั้นเผยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มออกมา
“แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไร เรื่องนี้คงต้องถามตัวเจ้าเองแล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...